நினைவுகளின் பாதை

கானல் காட்டின் ஆழத்திற்குச் செல்லச் செல்ல, காற்று மேலும் அடர்த்தியானது. அதன் ஈரப்பதம் மனிதனின் தோலைத் தொட்டுச் செல்வதை விட, அவனது ஆழ்மனதின் ரகசியங்களைத் தொட்டுத் துழாவுவது போலிருந்தது. அத்பன் தன் கையில் பற்றியிருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் திசைமாறிச் சுழன்றன. அந்தக் கருவி தராத பாதுகாப்பை அவனுக்கு வேறு எதுவும் தர முடியாது என்பதை அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். காட்டின் விதிகளின்படி, ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு மனச் சோதனை. செழியன் விட்டுச்சென்ற குறிப்புகளை மனதிற்குள் அசைபோட்டவாறே அவன் முன்னேறினான்.

திடீரென காட்டின் பனிமூட்டம் அவனைச் சுற்றிக் கட்டியெழுப்பப்பட்டது. அது வெறுமனே பார்வைக் கோட்டை மறைக்கும் மூட்டம் அல்ல; அவனது சிறுவயது நினைவுகளை உயிர்ப்பிக்கும் ஒரு மாயத் திரவம். அத்பனின் காலடிகள் ஒரு கணத்தில் தயங்கின. அவனது ஆழ்மனதில் பதிந்திருந்த ஒரு பழைய குற்ற உணர்வு – தன் தந்தையின் ஆய்வகத்தில் நிகழ்ந்த தீ விபத்து மற்றும் அதனால் ஏற்பட்ட இழப்பு – புகைமூட்டத்திற்கு நடுவே உருவம் பெறத் தொடங்கியது. மரங்களின் கிளைகள் தீயின் நாக்குகளைப் போலப் படர்ந்தன. அத்பன் மூச்சுத் திணறினான். அவன் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, தனது பித்தளை க்ரோனோமீட்டரை நெஞ்சோடு இறுக்கிக்கொண்டான். “இது நிஜமல்ல, என் நினைவுகளின் நிழல்” என்று தனக்குத்தானே உரக்கச் சொல்லிக்கொண்டான்.

அந்த மனப்போராட்டத்தின் நடுவே, பனிமூட்டத்திற்கு அப்பால் இருந்து ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டது. அது செழியனின் குரல் அல்ல; முற்றிலும் வேறுபட்ட, ஆனால் பரிச்சயமான ஒரு பெண் குரல். “அத்பன்… நீயும் இந்த மாயைக்குள் மாட்டிக்கொண்டாயா?”

பனி விலகிய அந்தத் தருணத்தில், ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் வேர்களுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த நிலாவை அவன் பார்த்தான். முப்பத்தொரு வயதுடைய அந்தச் சுற்றுச்சூழல் உளவியலாளர், தன் கையில் ஒரு சிறிய குறிப்பேட்டுடன் சோர்வாக ஆனால் உறுதியுடன் காணப்பட்டாள். அவளது முகம் லேசான வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அத்பனுக்கு அவளைக் கண்டதும் மிகப்பெரிய மனச்சுமை குறைந்தார்போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு மனிதச் சந்திப்பு கானல் காட்டின் தனிமையைச் சற்றுத் தளர்த்தியது.

‘நிலா! நீ எப்படி… நீயும் இந்தக் காட்டின் எல்லைக்குள் நுழைந்துவிட்டாயா?’ என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான் அத்பன். அவனது குரலில் நீண்டகால நண்பனைச் சந்திப்பதன் நிம்மதி வெளிப்பட்டது.

‘ஆம் அத்பன். உன்னைப் போலவே நானும் செழியனின் பழைய ஆய்வுக் குறிப்புகளைத் தேடி வந்தேன். ஆனால் இந்தக் காட்டின் உளவியல் தாக்கம் நாம் நினைப்பதை விட மிக ஆபத்தானது. மனிதர்களின் மூளையில் உள்ள அச்சத்தையே இது ஆயுதமாக மாற்றுகிறது என்பதை இங்கு வந்த பிறகுதான் உணர்ந்தேன்’ என்று நிலா விளக்கினாள். அவளது குரலில் இருந்த பகுப்பாய்வுத் திறன், அத்பனின் கலங்கிய மனதுக்கு ஒரு தெளியைத் தந்தது.

இருவரும் இணைந்து பயணத்தைத் தொடர முடிவு செய்தனர். செழியனின் குறிப்பேட்டின் படி, காட்டின் அடுத்த கட்டத்தை அடைய வேண்டுமெனில், அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். நிலா தனது உளவியல் அறிவைக் கொண்டு, காட்டின் பனிமூட்டம் உருவாக்கும் மாயத்தோற்றங்களை எளிதில் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள். அவளது வருகை அத்பனுக்கு ஒரு பெரிய உளவியல் பலத்தைத் தந்தது. இருவரும் ஒன்றாக இணைந்து காட்டின் பாதையை ஆராயத் தொடங்கினர்.

சிறிது தூரம் கடந்த பிறகு, அவர்கள் ஒரு விசித்திரமான சந்திப்பை அடைந்தனர். அங்கு அடர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே பாதை திடீரென இரண்டாகப் பிரிந்து சென்றது. அந்த இரண்டு பாதைகளுமே முற்றிலும் மாறுபட்ட காட்சித் தோற்றங்களைக் கொண்டிருந்தன. இடதுபுறப் பாதை, கடந்த காலத்தின் மகிழ்ச்சியான நினைவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் தங்க நிற ஒளியுடன் அமைந்திருந்தது. ஆனால், அதன் காற்று மிகவும் சூடாக இருந்தது. வலதுபுறப் பாதை, குளிர்ச்சியான பனிப்புகை சூழ்ந்து, செழியனின் மறைந்த ரகசியங்களை வெளிப்படுத்தும் மர்மமான இருளுடன் காணப்பட்டது.

இரண்டு பாதைகளும் இரண்டு வெவ்வேறு கடந்த காலக் காட்சிகளை நோக்கிச் செல்வதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். எந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது அவர்களின் தற்போதைய மனநிலையைப் பொறுத்தது. ஒரு சிறு தவறு கூட அவர்களை என்றைக்கும் மீள முடியாத நினைவுக் குழிக்குள் தள்ளிவிடும் அபாயம் இருந்தது. அத்பன் தனது பித்தளை க்ரோனோமீட்டரைப் பார்த்தான்; அதன் முட்கள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.