செப்புத் தகடும் முதல் இரகசியமும்

தூசிகளும் வெயில் கீற்றுகளும் பின்னிய அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தின் தரையில் கிடந்த அந்தச் செப்புத் தகடு, இருவருக்கும் இடையே நிலவிய கோபமான சூழ்நிலையைச் சற்றே மாற்றி அமைத்தது. யாளினி குனிந்து அந்தச் செப்புத் தகட்டை மிகவும் எச்சரிக்கையுடன் கைகளில் எடுத்தாள். அதன் பரப்பில் படிந்திருந்த பல வருடத்து மண்ணையும் தூசியையும் தன் விரல்களால் மெதுவாகத் தட்டினாள். அந்தக் கருமையான உலோகத்தின் மேல் ஏதோ சில வரிகள் அரைகுறையாகப் பொறிக்கப்பட்டிருப்பது அவளது கூர்மையான கண்களுக்குப் புலப்பட்டது. அவளது முகம் வியப்பும் ஆவலும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான பாவனையைப் பெற்றது.

வெற்றிவேல் தன் கையில் இருந்த நவீன லேசர் அளவீட்டுக் கருவிகளை அருகில் இருந்த ஒரு தூணின் மீது வைத்துவிட்டு, அவளருகில் சில அடிகளில் வந்து நின்றான். அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த அலட்சியப் புன்னகை இப்போது முழுமையாக மறைந்திருந்தது. அவனும் ஒரு பொறியியலாளராகப் பல பழைய கட்டமைப்புகளைப் பார்த்திருந்தாலும், இந்தச் செப்புத் தகடு ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான வரலாற்றைச் சொல்வதை அவனால் உணர முடிந்தது. ‘என்ன அது? கையில் என்ன சிக்கியது?’ என்று தன் குரலில் இருந்த கடினத்தன்மையைக் குறைத்துவிட்டு அவளிடம் கேட்டான் வெற்றி.

‘இது வெறும் உலோகம் அல்ல… இது இந்த அரண்மனையின் உயிர் நாடியைத் தொடும் ஒரு துண்டு’ என்று முணுமுணுத்தபடி யாளினி தன் கைக்குட்டை கொண்டு அதன் மீது படிந்திருந்த மீதித் தூசியைத் துடைத்தாள். அது ஒரு செப்புத் தகடு என்றும், அதில் 1940-களின் காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த பழைய தமிழும் ஆங்கிலமும் கலந்த எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளதையும் அவளால் கண்டறிய முடிந்தது. அவளது விரல்கள் அந்த எழுத்துக்களைத் தடவியபோது, அவளது இதயம் வேகமாகக் துடிக்கத் தொடங்கியது. சென்னை கல்லூரியில் பாரம்பரியக் கட்டிடக்கலையைத் தத்துவார்த்தமாகப் படித்த அவளுக்கு, களத்தில் இப்படிப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சான்றைக் கண்டெடுப்பது வாழ்நாளின் மிகப்பெரிய பேறாகத் தோன்றியது.

‘மிஸ் யாளினி, கொஞ்சம் கவனமாகப் கையாளக் கூடாது என்றால் அது உடையும் அபாயம் உள்ளதா?’ என்று கேட்டான் வெற்றி. அவனது குரலில் வெளிப்பட்ட அந்த நடைமுறை சார்ந்த எச்சரிக்கை, அவளது கலைப் பற்றுக்குத் தடையாக அல்லாமல், பாதுகாப்பாக அமைந்தது அவளுக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. அவனிடம் இருந்த அந்தத் துல்லியமான கணக்கீட்டுப் பார்வையும், கட்டமைப்பின் பலம் பற்றிய கவலையும் இப்போது அவளது வரலாற்று ஆர்வத்துடன் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் இணைகிறதோ என்று தோன்றியது.

‘இது உடையாது வெற்றிவேல். இது நல்ல தரமான செப்பு. ஆனால், இதில் உள்ள எழுத்துக்களைப் படிக்க வேண்டும். இங்கு வெளிச்சம் போதவில்லை’ என்றபடி யாளினி சன்னல் ஓட்டத்திற்கு அருகில் சென்று, இயற்கை வெளிச்சத்தில் அந்தத் தகட்டைத் திருப்பிக் காட்டினாள். அவளுக்குப் பின்னால் வந்து நின்ற வெற்றியின் நிழல் அவளது தோளின் மீது விழுந்தது. இருவரும் இப்போது அருகருகே நின்று அந்தத் தகட்டை உற்று நோக்கினர். அவர்களின் தோள்கள் லேசாக உரசிய அந்தத் தருணம், சில வினாடிகளுக்கு அந்த அரண்மனையின் பழமையான மவுனத்தால் சூழப்பட்டது.

‘இங்கே பாருங்கள்…’ என்று தன் ஆள்காட்டி விரலால் ஒரு வரியைக் காட்டினாள் யாளினி. ‘1942-ஆம் ஆண்டு என்று பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்குக் கீழே… கிழக்குப் பகுதி அறை, நிலத்தின் உரிமை ஆவணம்… இரகசியப் பெட்டி…’ என்று அவள் வாசிக்க வாசிக்க, அவளது குரல் வியப்பால் நடுங்கியது. அவளது நீண்ட நாள் கனவான, அரண்மனையின் அசல் உரிமையை நிரூபிக்கும் முதல் சுவடு இதோ அவர்கள் கண்முன்னே இருந்தது.

வெற்றி அந்த எழுத்துக்களைக் கூர்ந்து கவனித்தான். ‘நிலத்தின் உரிமை ஆவணமா? முப்பது ஆண்டுகளாகக் கைவிடப்பட்ட இந்த அரண்மனையில் அப்படி என்னதான் ரகசியம் புதைந்துள்ளது? இது ஏதோ பெரிய சட்டச்சிக்கலுக்கான ஆதாரமாக இருக்கலாமே’ என்றான் அவன் தீவிரமான சிந்தனையுடன். அவனது மூளை உடனடியாக அந்த ஆவணத்தின் சட்டரீதியான விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கியது. ஒருபுறம் நவீன பொறியியல் சவால்கள் என்றால், மறுபுறம் இப்போது இந்தச் செப்புத் தகடு கொண்டுவந்திருக்கும் புதிய வரலாற்றுப் புதையல் விசாரணை.

அப்போது அரண்மனையின் பிரதான வாயிலில் மெல்லிய காலடிச் சத்தம் கேட்டது. முதியவரான முத்துசாமி தனது கையில் ஒரு சிறிய தேநீர் கப்புடன் உள்ளே வந்தார். பல ஆண்டுகளாக அந்த அரண்மனையைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் பாதுகாத்து வரும் அவர், வெற்றியையும் யாளினியையும் பார்த்ததும் தன் நடையை மெதுவாக்கினார். ‘ஐயா… அம்மா… இந்தப் பாழடைந்த அரண்மனையில் நீங்கள் இருவரும் இப்படிச் சேர்ந்துகொண்டு எதையோ தீவிரமாக ஆராய்வதைப் பார்த்தால் பழைய ஞாபகங்கள் வருது’ என்றார் முத்துசாமி மெல்லிய புன்னகையுடன். அவரது அந்த வார்த்தைகள் இருவரையும் சட்டென நிமிரச் செய்தன.

‘முத்துசாமி தாத்தா, இந்தப் பழைய செப்புத் தகடு எங்கிருந்து கிடைத்தது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? இதில் 1942-ஆம் ஆண்டைப் பற்றிய குறிப்புகள் இருக்கின்றன’ என்று கேட்டாள் யாளினி. முத்துசாமி அந்தத் தகட்டைப் பார்த்ததும் அவரது முகம் சற்றே மாறியது. அவரது கண்கள் கடந்த காலத்தின் ஏதோ ஒரு நினைவலைகளில் மூழ்கின. ‘அம்மா, அந்தக்காலத்தில் வெள்ளைக்காரர் காலத்துல இங்க பெரிய கலவரம் நடந்திருக்கு. அப்போ எங்களோட முன்னோர்கள் சில ரகசியங்களை இந்த அரண்மனை சுவர்களுக்குள்ள மறைச்சு வச்சதா பெரியவங்க சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். இந்தத் தகடு அதைத்தான் குறிக்குது போலிருக்கு’ என்றார் அவர்.

முத்துசாமியின் வார்த்தைகள் அந்த இடத்தின் சூழலை மேலும் தீவிரமாக்கின. வெற்றி தன் கையை மார்பின் குறுக்கே கட்டியவாறு, யாளினியையும் அந்தத் தகட்டையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது – இந்த அரண்மனை வெறும் கட்டிடமல்ல; அது பல தசாப்தங்களாக மௌனமாகத் தன் ரகசியங்களைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு புதையல் பெட்டி. யாளினியோ, அந்தத் தகட்டில் உள்ள குறிப்பை வைத்து அடுத்த கட்டமாக எங்கு தேட வேண்டும் என்ற யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த பிடிவாதமான கோபம் மறைந்து, இப்போது ஒரு தேடலின் ஆர்வம் மின்னியது.

‘நாம் இருவரும் சேர்ந்து இந்த அரண்மனையின் உண்மையான வரலாற்றைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் போலிருக்கு மிஸ் யாளினி’ என்றான் வெற்றி. அவனது குரலில் இருந்த அந்த இயல்பான தொனி, அவர்களின் முந்தைய வாக்குவாதங்களை முழுமையாகத் துடைத்தெறிந்தது. யாளினி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது விழிகளில் ஒரு சிறிய ஒப்புதலின் பிரதிபலிப்புத் தெரிந்தது. தொழில்முறை மோதல்கள் தற்காலிகமாக ஓரம் கட்டப்பட்டு, இப்போது இருவரும் ஒரே இலக்கை நோக்கி நகரும் முதல் உடன்பாடு அங்கு மலர்ந்தது. ஆனால், அந்தச் செப்புத் தகடு காட்டிய திசை அவர்களை எங்கு அழைத்துச் செல்லப் போகிறது? அதுதான் அடுத்த கட்டப் பெரும் புதிராக இருந்தது.