ஆபத்தின் நிழலில்

மூங்கில் காட்டின் அடியில் மறைந்திருந்த ஆபத்து

அடர்ந்த மூங்கில் கூட்டங்களின் பின்னால் மறைந்து நின்றிருந்த கதிரின் கண்கள், சில நூறு மீட்டர்களுக்கு அப்பால் நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய லாரியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. மழையில் நனைந்த தேக்கு மரக் கட்டைகள் லாரியின் பின்பகுதியில் அடுக்கப்பட்டிருக்க, அதன் கதவில் ‘வரதன் எண்டர்பிரைசஸ்’ என்ற கார்ப்பரேட் இலச்சினை தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது. துப்பாக்கிகளையும் வேட்டவாள்களையும் கைகளில் ஏந்தியபடி நான்கு ஆயுதமேந்திய ஆட்கள் லாரியைச் சுற்றி உஷாராகப் ரோந்து வந்துகொண்டிருந்தனர்.

நிலா தன் சுவாசத்தை அடக்கிக்கொண்டு அந்த இடத்தைப் பார்த்தாள். அவளது இதயம் வேகமாக அடித்தது. இவ்வளவு துணிச்சலாகக் காட்டுக்குள்ளேயே சட்டவிரோத மரக்கடத்தல் முகாம் அமைக்கப்பட்டிருப்பதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. ‘இவர்கள் சாதாரணக் திருடர்கள் இல்லை, கதிர்… பெரிய நிறுவனத்தின் பின்னணி இல்லாமல் இது சாத்தியமில்லை,’ என்று மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தாள்.

கதிர் தன் கையை உயர்த்தி அவளைப் பேசுவதைத் தடுக்கும்படி சைகை செய்தான். அதே விநாடியில், லாரியின் அருகே நின்றிருந்த ஒரு கூலிப்படையாளன் மூங்கில் புதர்களை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது கையில் இருந்த கனரக டார்ச் வெளிச்சம் நிலா நின்றிருந்த திசையை நோக்கிச் சுழன்றது. ஆபத்து மிக அருகில் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த கதிர், சற்றும் யோசிக்காமல் நிலாவின் இடுப்பைப் பற்றி, அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து ஒரு பெரிய ஈட்டி மரத்தின் தடிமனான உடற்பகுதிக்கு பின்னால் சாய்த்தான்.

மூச்சடைக்கும் நெருக்கமும் சத்தமில்லாத தப்பும்

நிலாவின் முதுகு மரத்தின் மீது படிய, கதிரின் பரந்த மார்பு அவளுக்கு மிக அருகில் பாதுகாப்புச் சுவராக நின்றது. நிலா சத்தமிட்டுவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கதிர் தன் வலது உள்ளங்கையால் அவளது உதடுகளை லேசாக மூடினான். அவளது கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் பயத்திலும் விரிந்தன. இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்தது. நிலாவின் கழுத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த பழைய வெள்ளி திசைகாட்டி கதிரின் சீருடை பொத்தானில் பட்டு லேசாக ஊசலாடியது.

அவன் கரங்களின் வலிமையும், அவனது கண்களில் தெரிந்த உறுதியும் நிலாவிற்குள் ஒரு புதுவிதமான பாதுகாப்ப உணர்வை ஏற்படுத்தின. அந்த நொடியில், அவர்களுக்கிடையேயான தொழில்முறை மோதல்களும் கருத்து வேறுபாடுகளும் பனிபோல விலகின. காவல் ஆள் புதருக்கு அருகில் வந்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, ‘எல்லாம் அமைதியாத்தான் இருக்கு… மழை வேறு மறுபடியும் வரப்போகுது, சீக்கிரம் வண்டியை எடுங்கடா!’ என்று தன் கூட்டாளியிடம் கத்தினான்.

அவன் தூர விலகிச் சென்றதும், கதிர் மெதுவாக தன் கையை எடுத்தான். ‘சாரி… வேறு வழியில்லை,’ என்று தாழ்ந்த குரலில் கூறினான். அவனது முகம் சற்றே சிவந்திருந்தது. நிலா மூச்சை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு, ‘பரவாயில்லை… நீங்கள் சரியான நேரத்தில் செய்யவில்லை என்றால் நாம் மாட்டியிருப்போம்,’ என்றாள். அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கம் மெல்லக் குறைந்திருந்தது.

அதிகாரத்தின் பின்னணியில் சுழலும் சதி

சற்றுத் தள்ளி நின்றுகொண்டிருந்த மூத்த பழங்குடி டிராக்கர் ராமன், அவர்களுக்கு அமைதியாகச் சைகை காட்டி மரக் கடத்தல்காரர்களின் உரையாடலைக் கேட்கும்படி உணர்த்தினான். லாரியின் அருகில் நின்ற இருவர் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தபடி பேசத் தொடங்கினர். ‘ஏய், அந்த செக்போஸ்ட் ஆபீஸர் எதையும் கேட்கமாட்டாரா? இந்த மழை நேரத்துல வண்டி போனா டயர் தடம் தெளிவா தெரியுமே!’ என்றான் ஒருவன்.

அதற்கு மற்றவன் சிரித்தபடி, ‘அட போடா! தலைமை அலுவலகத்துல இருந்தே சிறப்பு ‘ட்ரான்சிட் பாஸ்’ கையெழுத்தாகி வந்தாச்சு. கீழ இருக்கிற சின்ன ஆபீஸர் கதிர் என்ன பண்ணுவான்? அவன் காட்டைச் சுத்தி வர்றதுக்குள்ள நாம பொருளை பார்டர் தாண்டிடுவோம். மேலிடத்து ஆளுக்கு கை நிறைய கமிஷன் போயாச்சு,’ என்று கூறினான்.

இதைக்கேட்ட கதிரின் கைகள் ஆத்திரத்தில் இறுகின. வனத்துறையின் உயர் மட்டத்திலேயே யாரோ ஒரு கருப்பு ஆடு வரதனின் நிறுவனத்திற்கு உதவி செய்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ராமன் தங்களுக்குத் தெரிந்த ரகசிய சிற்றோடை பாதை வழியாகத் திரும்பச் செல்லலாம் என்று சைகை செய்தான். கதிரும் நிலாவும் சத்தமின்றி அங்கிருந்து பின்வாங்கி, அடர்ந்த மரங்களின் நிழலில் மறைந்து நடந்தனர்.

பங்களாவின் அமைதியும் ஒரு சிறு காயமும்

மதிய வேளையில் அவர்கள் பாதுகாப்பாக மீண்டும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஆய்வுப் பங்களாவிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். பங்களாவின் முன் மண்டபத்தில் லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருந்த அறிவு, அவர்கள் சேறும் சகதியுமாக வருவதைப் பார்த்து பதறியடித்து ஓடிவந்தான். ‘அக்கா! என்ன ஆச்சு? ஏன் இரண்டு பேரும் இப்படி ஆளுக்கே பாதியா வந்திருக்கீங்க? காட்டுக்குள் ஏதாவது யானை துரத்தியதா?’ என்று கவலையோடு கேட்டான்.

நிலா லேசாகச் சிரித்தபடி, ‘யானை இல்லை அறிவு… அதைவிட ஆபத்தான மிருகங்களைப் பார்த்தோம். நீ போய் கொஞ்சம் சூடா டீ போட்டு எடுத்துட்டு வா,’ என்றாள். அறிவு தலையாட்டிவிட்டுச் சமையலறைக்குச் சென்றான்.

அப்போதுதான் கதிர் நிலாவின் வலது கையைப் பார்த்தான். மூங்கில் புதரில் இருந்து அவளை இழுக்கும்போது, முள் கொடி ஒன்று அவளது முழங்கைக்குக் கீழே லேசாகக் கிழித்து ரத்தம் கசிந்திருந்தது. ‘நிலா, உங்கள் கையில் காயம் பட்டிருக்கிறது! ஏன் முன்னாடியே சொல்லவில்லை?’ என்று உரிமையோடு கடிந்துகொண்டான் கதிர். உடனே அங்கிருந்த முதலுதவி பெட்டியை எடுத்து வந்தான்.

நிலா பங்களாவின் மர நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். கதிர் அவளுக்கு அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, பஞ்சில் ஆன்டிசெப்டிக் மருந்தைத் தடவி அவளது காயத்தைச் சுத்தப்படுத்தினான். மருந்து பட்டதும் நிலா லேசாகக் முனகினாள். ‘கொஞ்சம் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள்,’ என்று மிருதுவாகக் கூறிய கதிர், அவளது கையை மிகக் கவனமாகக் பிடித்து பேண்டேஜ் சுற்றினான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான, மனதை நெகிழ வைக்கும் பிணைப்பு உருவானது. நிலா அவனது தீவிரமான கூர்மையான முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு, ‘நீங்கள் வெளியில் பார்ப்பதற்குத்தான் கரடுமுரடான அதிகாரி… ஆனால் மனசுக்குள்ள அக்கறை இருக்கு,’ என்றாள் லேசான புன்னகையுடன்.

அதிர்ச்சித் திருப்பம் – அதிகாரப்பூர்வ முத்திரை

கதிர் பதில் பேசாமல் லேசாகப் புன்னகைத்தான். முதலுதவிப் பெட்டியை மூடும்போது, மரக்கடத்தல் முகாமில் இருந்து திரும்பும்போது பாதையில் கிடந்து கதிர் எடுத்து வந்த ஒரு மடிந்த காகிதத் துண்டு அவனது பாக்கெட்டில் இருந்து கீழே விழுந்தது. அது கடத்தல்காரர்கள் பயன்படுத்திய அனுமதிச் சீட்டின் ஒரு பகுதி.

கதிர் அதை நிமிர்த்திப் பார்த்தான். அதில் மாவட்ட வனத்துறை தலைமை அலுவலகத்தின் அதிகாரப்பூர்வ முத்திரையும், ஒரு உயர் அதிகாரியின் கையெழுத்தும் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த கையெழுத்தைப் பார்த்ததும் கதிரின் கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

‘இது… இது சாத்தியமே இல்லையே!’ என்று முணுமுணுத்தான் கதிர். நிலா நிமிர்ந்து பார்த்து, ‘என்ன ஆச்சு கதிர்? என்ன பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது அதில்?’ என்று வினவினாள். காட்டின் அமைதியை உடைக்கும் வகையில் ஒரு பெரிய சதியின் திறவுகோல் அவர்கள் கையில் கிடைத்திருந்தது.