வெடிகுண்டு சவால்

டாப்ஸ்லப் பாரம்பரிய பங்களாவின் தரைத்தளத்திற்கு அடியில் இருந்த அந்த இருண்ட, ஈரப்பதமான நிலவறையில் மரணத்தின் கவுண்ட்-டவுன் சத்தம் துல்லியமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. சுவரில் பொருத்தப்பட்டிருந்த அந்த டிஜிட்டல் வெடிகுண்டின் சிவப்பு நிற எல்.இ.டி எண்கள் ’03:45′ என்று மின்னின. மூன்று நிமிடங்கள் நாற்பத்தைந்து நொடிகள் மட்டுமே அவர்களுக்கு மீதமிருந்தன. ஒவ்வொரு நொடியும் அந்த இருண்ட அறையின் அமைதியைக் கிழித்துக் கொண்டு ஒலித்தது.

அறிவு தன் நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தபடி, கையில் இருந்த சிறிய மல்டி-மீட்டரையும் கம்பிகளையும் பார்த்தான். “சார், எனக்குப் பயமா இருக்கு சார்! நான் இன்னும் என் வாழ்க்கையில சாதிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு. முக்கியமா, நான் இன்னும் கல்யாணம் கூட பண்ணிக்கல! ஒருவேளை நான் இங்கேயே… அது ஆயிட்டா, என் லேப்டாப்ல இருக்கிற பிரவுசிங் ஹிஸ்டரியை தயவுசெஞ்சு யாராவது அழிச்சிடுங்க சார்!” என்றான் கதறலும் நகைச்சுவையுமாக.

கதிர் அவன் தோளைத் தட்டி, தன் கம்பீரமான குரலில், “அறிவு, இப்ப ஜோக் அடிக்கிற நேரம் இல்லை. உன் பதற்றம் உன்னை இன்னும் பலவீனமாக்கும். அமைதியா இரு. நீ ஒரு சிறந்த டெக்னீஷியன், உன்னால் இதைச் செய்ய முடியும். அந்த சர்க்யூட் போர்டை உற்றுப் பார். எந்த ஒயரை கட் பண்ணணும்னு உன் மூளை சொல்லும்,” என்று அவனுக்குள் தைரியத்தை ஊட்டினான். கதிரின் கைகள் துப்பாக்கியைப் பிடிப்பதை விடவும் உறுதியாக அறிவின் தோள்களைப் பற்றின.

அதே நேரத்தில், நிலா அந்த நிலவறையின் மூலையில் இருந்த பழங்கால இரும்புப் பெட்டியின் முன்னால் மண்டியிட்டு அமர்ந்திருந்தாள். அது சாதாரண பெட்டி அல்ல; பிரிட்டிஷ் காலத்து தாவரவியல் நிபுணரால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு ரகசிய பெட்டகம். அதன் பூட்டில் விசித்திரமான குறியீடுகளும், பூக்களின் இதழ்கள் போன்ற அமைப்புகளும் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. நிலா தன் தாத்தாவின் விண்டேஜ் வெள்ளி திசைகாட்டியை (vintage silver compass) கையில் எடுத்தாள். அவளது தாத்தாவின் குறிப்பேட்டில் இருந்த வரைபடங்களையும், திசைகாட்டியின் காந்த முள்ளையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது விரல்கள் பதற்றத்தில் லேசாக நடுங்கின.

கதிர் ஒரு கணம் திரும்பி நிலாவைப் பார்த்தான். மரணத்தின் விளிம்பிலும் அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தெளிவும், தன் தாத்தாவின் பாரம்பரியத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற லட்சியமும் அவனுக்குள் ஒரு புதிய காதலை, மதிப்பை விதைத்தது. “நிலா, உன்னை நம்புகிறேன். நீ அந்தப் பூட்டைத் திறந்துவிடுவாய் என்று எனக்குத் தெரியும். நான் இங்கே அறிவோடு இருக்கிறேன்,” என்று அவன் மெல்லிய, ஆனால் ஆழமான குரலில் சொன்னான். நிலா அவனது பார்வையின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தன் பயத்தை உதறிவிட்டு லேசாகப் புன்னகைத்தாள். “கதிர், நீ என்னுடன் இருக்கும்போது எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை,” என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

“சார்! இந்த பச்சை ஒயருக்கும் நீல ஒயருக்கும் நடுவுல ஒரு ட்ராப் இருக்கு!” என்று அறிவு கத்தினான். “பச்சை ஒயரை வெட்டினா உடனே வெடிச்சிடும் போல இருக்கு. ஆனா நீல ஒயர் மெயின் போர்டுக்குப் போகுது. சார், நான் கட் பண்ணட்டுமா?” என்று கேட்டான். கதிர் குனிந்து அந்த சர்க்யூட்டை உற்றுப் பார்த்தான். “அறிவு, பொறு. அந்த நீல ஒயரின் பின்னால் ஒரு சிறிய சென்சார் இருக்கு. அதை முதலில் பைபாஸ் செய்ய வேண்டும். உன் கையில் இருக்கும் சிறிய காப்பர் கம்பியைப் பயன்படுத்து,” என்றான் கதிர் தன் கூர்மையான அவதானிப்பால்.

அறிவு கதிரின் வழிகாட்டுதலின்படி, தன் நடுங்கும் கைகளால் காப்பர் கம்பியை அந்த சென்சாரில் பொருத்தினான். பின்னர், மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு நீல நிற ஒயரைத் துண்டித்தான். டைமர் ’00:12′ இல் நின்றது. சிவப்பு விளக்கு அணைந்து, பச்சை விளக்கு எரியத் தொடங்கியது. “அப்பாடா! தப்பிச்சோம்! நான் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கேனா?” என்று அறிவு தன் கன்னங்களைக் கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டான். கதிர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டு, அறிவின் முதுகில் தட்டினான்.

அதே நேரத்தில், நிலா தன் திசைகாட்டியின் முள்ளை ஒரு குறிப்பிட்ட குறியீட்டிற்கு நேராகத் திருப்பினாள். ‘கிளிக்’ என்ற சத்தத்துடன் அந்த இரும்புப் பெட்டியின் கனமான கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. உள்ளே, 19-ஆம் நூற்றாண்டின் பழங்குடியினரின் அசல் நில ஆவணங்களும் (tribal land deeds), பிரிட்டிஷ் தாவரவியல் காப்பகங்களும் (botanical archives) பத்திரமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. அந்த ஆவணங்களில் டாப்ஸ்லப் காடுகளின் எல்லைகளும், பழங்குடி மக்களின் பாரம்பரிய உரிமைகளும் தெளிவாக எழுதப்பட்டிருந்தன. வரதனின் போலி ஆவணங்களை உடைத்தெறியும் மிக முக்கியமான ஆதாரம் அதுதான்!

“கதிர்! நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன்!” என்று நிலா மகிழ்ச்சியுடன் கத்தினாள். அவள் அந்த ஆவணங்களை எடுத்துத் தன் பையில் பத்திரப்படுத்தினாள். ஆனால், அவர்களின் மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. திடீரென்று ஒரு பலத்த நில அதிர்வு ஏற்பட்டது. சுரங்கப்பாதையின் கூரையில் இருந்து கற்களும் மண்ணும் உதிரத் தொடங்கின. வரதனின் ஆட்கள் ஏற்கனவே பங்களாவின் மற்றொரு பகுதியில் வைத்த வெடிபொருட்களின் தாக்கம் இங்கேயும் எதிரொலித்தது.

“தம்பி! சீக்கிரம் ஓடுங்கள்! இந்தச் சுரங்கப்பாதை இடிந்து விழப் போகிறது!” என்று ராமன் கத்தினார். அவர் முன்னால் ஓட, கதிர் நிலாவின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான். “நிலா, என் கையை விடாதே!” என்று கத்தினான். அவர்கள் ஓடும்போது, ஒரு பெரிய பாறை நிலாவின் தலைக்கு மேலே விழுந்தது. கதிர் மின்னல் வேகத்தில் அவளைத் தன் மார்போடு அணைத்து, பக்கவாட்டில் உருண்டான். அந்தப் பாறை அவர்கள் நின்ற இடத்தில் விழுந்து நொறுங்கியது.

நிலா கதிரின் நெஞ்சில் சாய்ந்தபடி, அவனது இதயத்துடிப்பை உணர்ந்தாள். அவளது கண்கள் அவனது கண்களைச் சந்தித்தன. அந்த மரண பயத்திலும், அவர்களுக்குள் இருந்த காதல் இன்னும் ஆழமாக வேரூன்றியது. கதிர் அவளை மெதுவாக எழுப்பி, “உனக்கு ஒன்றும் ஆகவில்லைதானே?” என்று கேட்டான். அவள் ‘இல்லை’ என்பது போல் தலையசைத்தாள். அறிவு பின்னால் ஓடிவந்து, “சார், ரொமான்ஸ் அப்புறம் வச்சுக்கலாம், முதல்ல இங்கிருந்து ஓடலாம்!” என்று கத்தினான், அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும் அவனது நகைச்சுவை உணர்வு குறையவில்லை.

அவர்கள் ராமனின் வழிகாட்டுதலின்படி, பழைய காற்றோட்டக் குழாய் (ventilation shaft) வழியாக முண்டியடித்துக் கொண்டு மேலே ஏறினர். அவர்கள் வெளியேறிய அடுத்த நொடி, அந்தச் சுரங்கப்பாதையின் நுழைவாயில் முற்றிலும் இடிந்து மூடியது. காட்டின் குளிர்ந்த காற்று அவர்கள் முகத்தில் வீசியது. நிலா தன் கையில் இருந்த பையை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள். கதிர் அவளது முகத்தில் இருந்த தூசியைத் தன் கைகளால் மெதுவாகத் துடைத்தான். இருவருக்குள்ளும் ஒரு ஆழமான மௌனப் பிணைப்பு ஏற்பட்டது.

ஆனால், அவர்கள் நிம்மதி பெருமூச்சு விடுவதற்குள், பங்களாவின் வெளியேறும் பாதையை நோக்கி நடந்தபோது, அங்கே ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. பங்களாவின் பிரதான வாயிலை மறித்து, வரதனின் கறுப்பு நிற சொகுசு எஸ்.யூ.வி (SUV) கார் நின்றுகொண்டிருந்தது. காரின் கதவுகள் திறக்கப்பட, வரதனின் அடியாட்கள் கைகளில் ஆயுதங்களுடன் இறங்குவதைக் கதிர் கண்டான்.