நிழலின் பிடியில்

நிழலின் பிடியில்

இருள்மலைக் குகையின் ஆழத்தில் பரவியிருந்த அடர்ந்த இருளும், மெழுகுவர்த்தியின் ஒளியும் அந்தச் சூழலை மேலும் மர்மமாக்கின. ருத்ரனும் அபிராமியும் அருகருகே அமர்ந்து ஆவணங்களைப் பரிசீலித்துக் கொண்டிருந்தனர். குகைக் கதவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட இரத்தக் கரை படிந்த ஆவணத்தின் சுவடுகளைத் தொடர்ந்து, அவர்கள் இப்போது குகையின் மற்றொரு ரகசிய அறைக்கு அருகில் வந்து நின்றனர். அந்தச் சுவரில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த பழைய கல்வெட்டு வரிகள், இரு குடும்பங்களின் மூதாதையர்கள் எதையோ தடுத்து நிறுத்த முயன்றதை ஆழமாக உணர்த்தின.

"அபி, கவனமாக இருங்கள்," ருத்ரன் தன் குரலில் இருந்த கவலையை மறைத்துக்கொண்டு, அபிராமியின் கரத்தைப் பற்றினான். அவனது இடது கையில் இன்னும் வெள்ளித் தீ மூலிகையின் மெல்லிய வாசனை அரவணைப்பாகப் பரவியிருந்தது. அந்தத் தொடுதல் இருவருக்கும் இடையே இருந்த பரம்பரை பகையை முற்றிலுமாகத் துடைத்தெறிந்து, ஒரு ஆழமான நெருக்கத்தை உருவாக்கியது. பல வருடங்களாக இருண்டிருந்த அவர்கள் இதயங்களில், நம்பிக்கையின் மெல்லிய தீச்சுடர் துளிர்க்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அபிராமி தன் வெள்ளிக் கத்தியை அருகில் வைத்துவிட்டு, ஆவணத்தின் பக்கங்களைப் புரட்டினாள். "இந்த ஆவணத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பது சாதாரண சதி அல்ல, ருத்ரன். ஏதோ ஒரு வெளிநாட்டுச் சக்தி அல்லது நம் குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் துரோகி ஒருவர்… நிழல் அரக்கனின் தூக்கத்தைக் கலைக்க முயன்றுள்ளார். அதனால்தான் நமது பெற்றோர்கள் இதைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றபோது இரவோடு இரவாகக் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்." அவளது கண்கள் கோபத்தினாலும் துயரத்தினாலும் சிவந்திருந்தன.

சட்டென்று, குகையின் இருண்ட மூலையிலிருந்து ஒரு சிறிய காற்று அலை வீசியது. ருத்ரனின் உடலில் ஓடிக்கொண்டிருந்த நிழல் பனி சாபம் திடீரென மீண்டும் விழித்துக்கொள்ள முயன்றது. அவனது தோள்களிலும் முகத்திலும் கருங்கண்ணாடி போன்ற நிழல் ரேகைகள் லேசாகப் பரவத் தொடங்கின. மூச்சு விடுவதில் சிரமம் ஏற்பட்டு, அவனது கை நடுங்கியது. சாபத்தின் குளிர் அவனது ஆன்மாவை அரிக்கும் வேதனை மீண்டும் தலைதூக்கியது.

"ருத்ரன்!" அபிராமி சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் இடுப்பிலிருந்த மூலிகைப் பையைத் திறந்தாள். தன் கைகளில் வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலை அள்ளி, ருத்ரனின் நெற்றியிலும் இடது கையின் வடுவிலும் வைத்து மென்மையாகத் தடவினாள். அந்த மூலிகையின் அக்னி போன்ற வெப்பம் அவளது விரல் வழியாகப் பாய்ந்து, ருத்ரனின் உடலில் பரவிய நிழல் பனியை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தியது. ருத்ரன் ஆழ்ந்த மூச்சை வெளியிட்டு அபிராமியின் தோளில் சாய்ந்தான். அந்த அபாயகரமான சூழலிலும் ஒருவரையொருவர் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் அந்தப் பொறுப்பு அவர்களின் பிணைப்பை மேலும் வலிமையாக்கியது.

அவர்கள் இருவரும் அந்த அறைக்குள் தங்களைச் சுதாரித்துக் கொண்டு சுவர்களை ஆராய்ந்தபோது, குகையின் எதிரொலிக்கும் கல்சுவர்களில் ஒரு விசித்திரமான நிழல் உருவம் நகர்வது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. அப்போது, குகையின் வளைவிலிருந்து ஒரு குளிர்ந்த குரல் எதிரொலித்தது. அது வேறு யாருடைய குரலும் அல்ல; கரண் குடும்பத்தின் அதிகார ஆசை பிடித்த விக்ரமனின் குரல் அந்தப் பாறைகளுக்கு நடுவே மெலிதாக ஒலித்தது. "நீங்கள் தேடும் உண்மைகள் உங்களை உயிரோடு விடாது, என் அருமை மருமகனே…" அந்த வார்த்தைகள் குகையின் ஆழத்திலிருந்து வந்து அவர்களின் காதுகளில் மோதின.

அபிராமி உடனடியாகத் தன் வெள்ளிக் கத்தியை ஏந்திச் சுவரின் திசையைப் பார்த்தாள். ருத்ரனும் தன் பலத்தை மீட்டெடுத்து அவளுக்குப் பக்கத்தில் உறுதியாக நின்றான். விக்ரமன் மறைந்திருந்து தங்களைக் கண்காணிப்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டனர். இந்த இருள்மலைக் குகைக்குள் விக்ரமனுக்கு எப்படி வழி தெரியும்? அவனுக்கும் இந்த நிழல் அரக்கனுக்கும் என்ன தொடர்பு? என்ற கேள்விகள் அவர்களின் மனதில் ஆழமாக வேரூன்றின.

அந்தக் குளிர் நிறைந்த குகையின் சுவரில், புதிதாக இரத்தக்களரியான ஒரு குறிப்பு மெல்லத் தோன்றத் தொடங்கியது. அது விக்ரமனின் அடுத்த சதியைக் குறிப்பதாக இருந்ததுடன், அவர்களின் பெற்றோரின் மரண ரகசியத்தை வெளிக்கொணர ஒரு புதிய பாதையையும் திறந்தது.