மறைமுக வேட்டை

மறைமுக வேட்டை

வெடிவிபத்து நடந்த ஆலை வளாகத்தின் இடிபாடுகளுக்கு நடுவே, ஏசிபி துரைபாண்டியனின் ஆட்கள் தேடுதல் வேட்டையைத் தீவிரப்படுத்தினர். ‘அவர்களை உயிரோடு பிடிக்க வேண்டும்’ என்ற கட்டளை காற்றில் எதிரொலித்தது. அறிவழகனும் தாமரையும் அந்த இருண்ட, ஆபத்தான சூழ்நிலையில் ஒரு நொடி கூட தாமதிக்கவில்லை. ஆலையின் பின்பகுதியில் இருந்த பழைய வடிகால் குழாய் வழியாக அவர்கள் வெளியேறினர். வெளியே கொட்டிய மழையும், அடர்ந்த இருளும் அவர்களைப் போலீசாரின் கண்களில் இருந்து தற்காலிகமாக மறைத்தன. ஆனாலும், காயமடைந்த உடலும், தளர்ந்த கால்களும் அவர்களை மெोந்தன. தாமரையின் தோள்பட்டை காயம் அவளுக்குக் கடுமையான வலியைத் தந்தது, ஆனால் அவளது கண்கள் அந்தத் தருணத்திலும் எச்சரிக்கையுடன் சுற்றியுள்ள சூழலைக் கூர்ந்து கவனித்தன.

மதுரையின் மழை நனைந்த சந்துப் பகுதிகளில் அவர்கள் தீவிரமாக நகர்ந்தனர். எந்தக் கணத்திலும் போலீஸ் ரோந்து வாகனங்கள் அவர்களை வழிமறிக்கக்கூடும். அப்போதுதான் ஒரு பழைய, கைவிடப்பட்ட டெலிவரி வேன் சாலையோரம் நிற்பதை அவர்கள் கண்டனர். சுற்றிய ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அறிவழகன் முடிவு செய்தான். ஒரு கணக்காய்வாளராக எண்களை மட்டும் கையாண்ட அவனுக்கு, இந்த மாதிரியான நிஜ உலகத் தப்பித்தல் சாகசங்கள் முற்றிலும் புதியவை. ஆனால் தாமரையின் வழிகாட்டுதலின்படி, அவன் அந்த வாகனத்தின் முன் பகுதியை அணுகினான். சில விநாடி கம்பி வேலைகளுக்குப் பிறகு, வேனின் வயர்களை இணைத்து அதை இயக்கச் செய்தான். இயந்திரத்தின் முனகல் சத்தத்துடன் வாகனம் உயிர்பெற்றது.

‘ஏறிக்கொள், தாமரை!’ என்றார் அறிவழகன். அவள் உடனே உள்ளே குதித்தாள். வாகனம் சேறும் சகதியுமான சாலையில் சக்கரங்கள் நழுவ, மெல்ல நகர்ந்தது. அவர்கள் எங்கு செல்வது என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, மறைந்த ராகவன் விட்டுச்சென்ற மறைகுறியிடப்பட்ட குறுஞ்செய்தி நினைவுக்கு வந்தது. மதுரை ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு பழைய பாதுகாப்பான வீட்டின் (safe house) முகவரியை அது குறிப்பால் உணர்த்தியது. வேலுச்சாமியின் ஆட்கள் நகரத்தின் முக்கிய சாலைகளைத் தடுத்து நிறுத்தியிருந்ததால், அவர்கள் குறுக்கு வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது.

பயணம் நடுப்பகுதியை எட்டியபோது, ஒரு பெரிய போலீஸ் சோதனைச் சாவடி அவர்களின் வழியை மறித்தது. தூரத்தில் சீருடைகளின் மினுமினுப்பும், பேரிகார்டுகளும் தெரிந்தன. ‘நிறுத்து!’ என்ற தொனியில் காவலர்கள் கைசைத்தனர். இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தாலும், தாமரை துணிச்சலைத் கைவிடவில்லை. தன் பழைய காவல்துறை அடையாள அட்டையைத் தயார்படுத்திக் கொண்டாள். முகத்தை இயன்றவரை மறைத்துக்கொண்டு, ஜன்னல் கண்ணாடியைக் கீழே இறக்கினாள். ‘காவல்துறை விசாரணைப் பணி. அவசரமாகச் செல்ல வேண்டும்,’ என்று அவள் குரலில் எந்தவித நடுக்கமும் இன்றி அதிகாரத்தைக் கூட்டிப் பேசினாள். அவளது முகத்திலிருந்த கடுமையான தோற்றமும், அவசரமான சூழ்நிலையும் சோதனைக் சாவடியிலிருந்த காவலர்களைச் சற்றுத் தயங்கச் செய்தன. துரைபாண்டியனின் நேரடி உத்தரவு இருந்தாலும், ஒரு காவல்துறை அதிகாரியின் அடையாளத்தை அவர்கள் எளிதில் கேள்வி கேட்க முடியாமல் போனது. அந்தத் தற்காலிகப் பிழைப்புப் புத்தி தங்களைக் காப்பாற்றியதை உணர்ந்து, அவர்கள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டனர்.

வாகனம் இரயில் நிலையப் பகுதியை நெருங்கியது. சுற்றியுள்ள பகுதிகள் அதிகாலை வெளிச்சத்திற்குள் மெல்ல விழித்துக்கொண்டிருந்தன. ராகவன் குறிப்பிட்ட அந்தப் பாதுகாப்பான வீட்டின் முன்னால் வேன் நின்றது. அது ஒரு காலத்துத் தங்கியிருந்த பழைய வாடகை வீடு. சுற்றிலும் அமைதி நிலவினாலும், ஏதோ ஒரு அசாதாரண அமைதி அங்கு நிலவுவதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். அறிவழகன் வேனை விட்டு இறங்கி கதவைத் திறந்தான். தாமரை தன் கைத்துப்பாக்கியை ஏந்தியபடி அவனுக்குப் பின்னால் உஷாராகப் பின்தொடர்ந்தாள்.

வீட்டின் பிரதான கதவு லேசಾಗಿ திறந்திருந்தது. காற்றுக்கு அது தானாக அசைந்ததா அல்லது யாராவது உள்ளே நுழைந்தார்களா? உள்ளே நுழையும்போது, தரைப்பகுதியில் புதிதாகப் பதிந்திருந்த ஈரமான கால்தடங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. யாரோ ஒருவன் அல்லது சிலர் அவர்களுக்கு முன்பே அங்கே வந்துவிட்டார்கள் என்பதை அந்தத் தடங்கள் எச்சரித்தன. அறிவழகன் தாமரையைத் தடுத்து நிறுத்தினான். காற்று வெளியில் கருகிய வாசனை மீண்டும் வீசியது. ஆபத்து நெருங்கிவிட்டது.