மறைக்கப்பட்ட ஆவணங்கள்

மழைத்தூறல் சற்றே வலுத்து, செங்கோட்டையின் அடர்ந்த சாரல் மலையடிவாரத்தைச் சூழத்தொடங்கியது. ‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக் கூடத்தின் உள்ளே, பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டிக்கிடந்த அறையின் புழுக்கம் கலந்த நறுமணம் கவின்ராஜை வரவேற்றது. அவன் கைகளில் ஏந்தியிருந்த அந்தப் பழைய ஆவணம், அவனது குடும்பத்தின் வரலாற்றைத் புரட்டிப்போடும் அளவுக்கு வலிமையானதாக இருந்தது. மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அதன் மஞ்சள் நிறத் தாள்களை விரித்து வாசிக்கத் தொடங்கினான் அவன்.

அந்த ஆவணத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்த தேதிகள், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த நிகழ்வுகளை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டின. அவனது தாத்தா சோமசுந்தரம் மிகவும் நேர்மையாகவும் அர்ப்பணிப்புடனும் உருவாக்கிய மூலிகைத் தைலச் சூத்திரம், எவ்வாறு திட்டமிட்டுத் திருடப்பட்டு, இரத்தினவேலின் குடும்பத்தினரால் தவறான வழியில் பயன்படுத்தப்பட்டது என்பதற்கான சிறு தடயங்கள் அதில் பதிவாகியிருந்தன. “எங்கள் குடும்பத்தின் மீது விழுந்த பழிக்குக் காரணம் வெறும் விபத்து அல்ல; அது ஒரு தீட்டப்பட்ட சதி” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான் கவின்ராஜ். அவனது கைகளில் இருந்த செண்பகப் பூ வடுவின் வலி இப்போது மனதின் ஆழத்தில் ஓரிடமாகக் கொட்டியது. குடும்பப் பெயரை மீட்டெடுக்கும் அவனது போராட்டம் இப்போது வெறும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான தேடலல்ல, அது சட்டரீதியான மற்றும் வரலாற்று உண்மைகளை வெளிக் கொண்டுவரும் பெரும் கடமை என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அதே நேரத்தில், காட்டின் மறுபுறத்தில் மித்ராவின் கள ஆய்வு மிக முக்கிய கட்டத்தை எட்டியிருந்தது. அடர்ந்த வனப்பகுதியில் தன் உதவியாளர்களுடனும் வனத்துறை அதிகாரியுடனும் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டிருந்த அவள், அரிய வகை மூலிகைகள் வெட்டிச் கடத்தப்பட்டதற்கான புதிய தடங்களைக் கண்டறிந்தாள். தரையில் பதிந்திருந்த கனரக வாகனங்களின் தடங்களும், வெட்டப்பட்டுச் சிதைக்கப்பட்ட மூலிகைகளின் எச்சங்களும் அப்பகுதியில் ஏதோ பெரிய சட்டவிரோதக் கும்பல் இயங்குவதை உறுதிப்படுத்தின.

“இது சாதாரணக் கடத்தல் அல்ல, மிதிவண்டி அல்லது சிறிய வாகனங்கள் மூலம் செய்யப்படுவதில்லை. பெரிய அளவில் மூலிகைகளைச் சேகரித்து இரவோடிரவாக வெளியே கடத்துகிறார்கள். இதற்கு உள்ளூர் செல்வாக்குள்ள யாருடையோ நேரடி ஆதரவு இருக்க வேண்டும்” என்று தன் ஆய்வுக் குறிப்பேட்டில் தீவிரமாகப் பதிந்தாள் மித்ரா. அவளது குரலில் இருந்த எச்சரிக்கை உணர்வும், சட்டத்தின் முன் குற்றவாளிகளைக் நிறுத்த வேண்டும் என்ற வைராக்கியமும் அவளது தொழில்முறை முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்தியது.

இருவரும் வெவ்வேறு திசைகளில் செயல்பட்டாலும், உண்மைத் தேடலின் ஒற்றைப் புள்ளியில் அவர்களது பாதைகள் விரைவில் சந்திக்கும் சூழல் உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. கவின்ராஜ் தைலக் கூடத்திற்குள் ஆவணங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்க, மித்ரா அந்தக் காட்டின் விளிம்பில் சட்டவிரோதக் கடத்தல்காரர்களின் தடங்களை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பகுதியில் இருண்ட மாலை நேரம் கவிழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

அப்போது திடீரென தைலக் கூடத்தின் வெளிப்புறக் கதவை யாரோ லேசாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அல்லது அது மரக்கிளைகளின் உராய்வா? கவின்ராஜ் சட்டென வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, கையில் இருந்த ஆவணத்தை மேசையின் மேல் வைத்துவிட்டு, நிசப்தமான அந்தச் சூழலில் தன் செவிகளைக் கூர்மையாக்கினான். வெளியே நடமாடும் அந்த மனித நிழல் யாருடையது? இரத்தினவேலின் ஆட்களா அல்லது வனத்துறையா? அடுத்த நொடியில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற பதற்றம் அவனுக்குள்ளும் கதைக்கும் ஒரு புதிய திருப்பத்தைக் கொடுத்தது.