விண்மீன் நதியின் மாய விழி — பகுதி 36

திறக்கப்பட்ட விண்மீன் நதியின் பேராற்றல் இருண்ட கோட்டையின் சுவர்களை அடியோடு அதிர வைத்தது. இருநூறு ஆண்டுகளாகச் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்த அந்த பழங்கால நட்சத்திர நதி, தன் அடைபட்ட ஆற்றலை உடைத்துக்கொண்டு பிரவாகமாக வெளியேறியபோது, கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான கருங்கல் தூண்கள் நடுங்கின. தளபதி தோற்கடிக்கப்பட்ட பின், அவனது இருள் மந்திரங்களின் தாங்குதிறன் முற்றிலும் செயலிழந்துவிட்டதால், சுற்றிலும் இருந்த மேல்தளத்தின் சீலிங்கில் இருந்து பெரிய பெரிய பாறைகளும் சுதை இடிபாடுகளும் அதிவேகமாகத் தரையில் விழுந்து நொறுங்கின. முழு கோட்டையும் வான்வெளியின் ஆழத்தில் சரியத் தொடங்கும் அபாயம் உருவானது.

“வீரா! இங்கே நிற்க நேரம் இல்லை! கோட்டை முற்றிலும் இடிந்து விழப் போகிறது, உடனே வெளியேற வேண்டும்!” என்று கவின் உரத்த குரலில் கத்தினான். அவன் தன் கையில் இருந்த பாதுகாப்பு வாளை உயர்த்தியபடி, மேலிருந்து வீழ்ந்த ஒரு பெரிய பாறைத் துண்டை வாளின் பலத்தால் பக்கவாட்டில் தட்டிவிட்டான். வீரா தன் நெஞ்சோடு ‘விண்மீன் விழி’ அஸ்ட்ரோலேப்பைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டாள். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட தூய நீல ஒளிக் கதிர்கள், இருள் அகன்ற பாதையில் ஒரு தெளிவான வழித்தடத்தைக் காட்டின. “கவின், நாம் வந்த பிரதான நுழைவுப்பாதை இப்போது இடிபாடுகளால் மூடப்பட்டுவிட்டது! நாம் மேல் தளத்தில் உள்ள வெளிப் பால்கனிக்குச் செல்ல வேண்டும். அப்போதுதான் மேகக் கழுகு கப்பலுக்குச் சமிக்ஞை செய்ய முடியும்!” என்று வீரா வழிகாட்டினாள்.

இருவரும் தகர்ந்து கொண்டிருக்கும் பிரகாரத்தின் சுழல் படிக்கட்டுகள் வழியாக மேல்நோக்கி விரைந்தனர். சுற்றிலும் புகை, தூசி, மற்றும் உடைந்த படிகங்களின் பிரகாசம் கலந்த கலவையாகக் காட்சியளித்தது. ஒவ்வொரு அடியும் மரண ஆபத்து நிறைந்ததாக இருந்தது. கவின் முன்சென்று பாதையைச் சோதித்தபடி ஓடினான். ஒரு பிரம்மாண்டமான கருங்கல் தூண் அவர்கள் செல்ல வேண்டிய பாதையின் குறுக்கே சரிந்து விழுந்தபோது, கவின் வீராவைத் தன் கைகளால் வளைத்துப் பாதுகாப்பாகப் பின்னுக்கு இழுத்தான். இருவரும் சுவரோரம் சாய்ந்தனர். சுவரின் கடும் அதிர்வில் வீராவின் மூச்சு திணறியது.

கவினின் முகம் முழுக்கத் தூசியும் வியர்வையும் படர்ந்திருந்தது. அவனது தோள்பட்டையில் ஒரு சிறிய காயம் ஏற்பட்டு ரத்தம் கசிந்து கொண்டிருந்தது. வீரா பதற்றத்துடன் அவனது காயத்தைப் பார்த்து, “கவின், உனக்குக் காயமாகியிருக்கிறது… என் பொருட்டு நீ மீண்டும் ஆபத்தில் சிக்கிவிட்டாய்,” என்று கவலையோடு கூறினாள். கவின் வீராவின் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்து, அந்த ஆபத்தான சூழலிலும் மென்மையாகப் புன்னகைத்தான். “இந்தக் காயம் ஒன்றும் பெரியதல்ல வீரா. உன்னைப் பாதுகாப்பாக இந்த வான்முடி உலகிற்குத் திரும்பக் கொண்டு சேர்ப்பதுதான் எனக்கு முக்கியம். உன் கையில் இருக்கும் இந்த அஸ்ட்ரோலேப் நம் வான்முடியின் எதிர்காலம்; நீ என் வாழ்வின் வெளிச்சம். நாம் இருவரும் ஒன்றாகவே இதிலிருந்து தப்பிப்போம்,” என்று உறுதியுடன் கூறினான். அந்த இடிபாடுகளின் நடுவிலும், அவர்களின் பரஸ்பர நம்பிக்கையும் அன்பும் மேலும் ஆழமாவதை வீரா உணர்ந்தாள். அவள் தலையசைத்து அவனது கையை மேலும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அவர்கள் தொடர்ந்து மேலே ஓடி, கோட்டையின் உயரமான வெளி பால்கனிப் பகுதியை அடைந்தனர். அங்கே வீசிய கடும் சுழற்காற்று அவர்களின் ஆடைகளைப் படபடப்பக்க வைத்தது. கோட்டையின் அடிவாரப் பகுதி கீழே உள்ள மேகக் கடலுக்குள் ஒவ்வொன்றாகச் சரிந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்த இருள் கலைந்து, விண்மீன் நதியின் பிரகாசமான நீல மற்றும் தங்க நிற ஒளிக்கதிர்கள் வான்வெளியெங்கும் பரவத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால், அவர்கள் நின்றிருந்த பால்கனியின் அடித்தளமும் பிளவுபடத் தொடங்கிவிட்டது.

“கவின், மேகக் கழுகு கப்பலுக்குச் சமிக்ஞை செய்! இதுதான் கடைசி வாய்ப்பு!” என்று வீரா கத்தினாள். கவின் உடனடியாகத் தன் கையில் இருந்த ஒளிரும் படிகக் தீப்பந்தத்தையும், வீராவின் அஸ்ட்ரோலேப்பில் இருந்து வெளிப்பட்ட பேரொளிக் கதிரையும் வான்நோக்கி உயர்த்தினான். மேகங்களின் இடையே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த அவர்களின் வான்-கப்பலான ‘மேகக் கழுகு’, இந்தச் ஒளிச் சமிக்ஞையைக் கண்டது. கப்பலின் மாலுமிகள் சற்றும் தாமதிக்காமல், பயங்கரமான காற்றுச் சுழலையும் பொருட்படுத்தாமல், கோட்டையின் பால்கனியை நோக்கி மேகக் கழுகைச் துணிச்சலாகச் செலுத்தினர்.

கப்பலின் பக்கவாட்டுப் பகுதியில் இருந்து தொங்கு கயிற்று ஏணி கீழே இறக்கப்பட்டது. காற்றின் வேகத்தால் கப்பல் கடுமையாக ஆடியபோதிலும், மாலுமிகள் பால்கனிக்கு மிக அருகில் கப்பலைக் கொண்டு வந்தனர். “வீரா, முதலில் நீ ஏறு! சீக்கிரம்!” என்று கவின் உரக்கக் கத்தினான். வீரா சற்றும் தாமதிக்காமல் அஸ்ட்ரோலேப்பைத் தன் தோள் பையில் பாதுகாப்பாக வைத்துவிட்டு, கயிற்று ஏணியைப் பற்றிக் கொண்டு மேலே ஏறினாள். அவள் கப்பலின் தளத்தை அடைந்த அடுத்த வினாடி, அவர்கள் நின்றிருந்த கோட்டையின் பால்கனித் தரை முற்றிலும் பிளவுபட்டு கீழே சரிந்தது.

கவின் ஒரு கணத்தில் காற்றில் தொங்கியபடி கயிற்று ஏணியின் கீழ் முனையைத் தன் ஒற்றைக் கையால் பிடித்துக் கொண்டான். வீரா பதற்றத்துடன் கப்பலின் விளிம்பிற்கு வந்து, “கவின்! கையைப் பலமாகப் பிடி! உன்னை விடமாட்டேன்!” என்று கத்தியபடி தன் கையை நீட்டினாள். கவின் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி கயிற்று ஏணியில் மேலே ஏறி, கப்பலின் தளத்தில் பாதுகாப்பாக வந்து விழுந்தான். வீரா ஓடிவந்து அவனை இறுகக் கட்டிக் கொண்டாள். இருவரின் மூச்சும் சீரற்றதாக இருந்தது, ஆனால் பேரழிவில் இருந்து தப்பித்துவிட்டோம் என்ற பெருமூச்சு அவர்களிடம் இருந்தது.

மேகக் கழுகு கப்பல் அந்த இடிந்து விழும் இருண்ட கோட்டையை விட்டு வெகுதொலைவுக்குப் பறந்து சென்றது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான இருண்ட கோட்டை முழுமையாக நொறுங்கி, மேகக் கடலின் ஆழத்தில் மூழ்கி மறைந்தது. கப்பலின் பின் தளத்தில் நின்றவாறு வீராவும் கவினும் பின்னோக்கிப் பார்த்தனர். அங்கே அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களின் கண்களைப் பனிக்க வைத்தது. இருநூறு ஆண்டுகளாக இருளில் மூழ்கியிருந்த வான்முடி பிரதேசத்தின் மேகப் பரப்புகளுக்கு நடுவே, விடுவிக்கப்பட்ட விண்மீன் நதி ஒரு பிரம்மாண்டமான பேரொளி நதியாகப் பாய்ந்தோடிக் கொண்டிருந்தது. அதன் தெய்வீகமான நீல மற்றும் தங்க நிற வெளிச்சம் வான்முடி உலக முழுவதையும் வெளிச்சமாக்கியது.