பாகம் 15: உச்சிப் பீடத்தின் உறைபனிப் பாதை

நிலவறையின் இடிபாடுகளிலிருந்து தப்பிய ருத்ரனும் அபிராமியும், உறைந்து கிடக்கும் இருள்மலையின் செங்குத்தான உச்சிப் பாதையை நோக்கித் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். விக்ரமன் நிலவறையின் இன்னொரு இரகசியப் பாதை வழியே தப்பியோடியிருந்தாலும், அவன் விட்டுச்சென்ற ஆபத்தான தடங்களும் மாயச் பொறிகளும் அந்த உறைபனி மலையில் ஒவ்வொரு அடியையும் கேள்விக்குள்ளாக்கின. சூழ்ந்திருந்த அடர்ந்த மூடுபனி அவர்களை முழுமையாக மூடிக்கொள்ள, பனிப்புயல் காற்றின் வேகம் நரம்புகளையும் உறைக்கச் செய்தது.

ருத்ரனின் இடது கையில் படர்ந்திருந்த நிழல் பனிச் சாபம், அந்த உச்சிக் குளிர்ந்த சூழ்நிலையில் மீண்டும் விழித்துக்கொள்ளத் துடித்தது. அவனது தோள்களில் ஊடுருவிய வலி அவனது சுவாசத்தை மந்தப்படுத்தியது. ஆனால், அபிராமி தன் கையிலிருந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலின் மீதமுள்ள துகள்களை அவனது உள்ளங்கையில் அழுத்திப் பிடித்து, தன் உயிரணுக்களின் வெப்பத்தையே அவனுக்குப் பரிமாறினாள். அவளது விரல்களின் தொடுகை அவனுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பை ஊட்டியது. "ருத்ரன், நாம் இன்னும் பின்வாங்க முடியாது. இந்த மலையின் உச்சிப் பீடம்தான் நமது குலத்தின் சாபத்திற்குத் தீர்வு காணும் ஒரே இடம். விக்ரமன் அங்கே செல்வதற்கு முன்பாக நாம் அந்தச் சடலத்தை… இல்லை, அந்தச் சடங்கை நிறைவேற்ற வேண்டும்" என்று அபிராமி உறுதியுடன் கூறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் பனி மூடிய கருங்கல் பாறைகளில் ஏறிச் செல்லும்போது, வழியில் விசாலி விட்டுச்சென்ற சில அடையாளங்களை அவர்கள் கண்டனர். விசாலியின் துணி உடைந்த துண்டு ஒன்றும், ரத்தக் கறையுடன் கூடிய மூலிகை இலையும் அங்கே கிடந்தன. இதைக் கண்ட அபிராமியின் கண்கள் கலங்கின. "விசாலி அக்கா… அவளுக்கு ஏதோ ஆபத்து நேர்ந்திருக்கிறது ருத்ரன். விக்ரமன் அவளைத் தன் கைதிபோல உச்சிப் பீடத்திற்கு இழுத்துச் சென்றிருக்க வேண்டும்" என்றாள் தழுதழுத்த குரலில்.

ருத்ரன் அவளது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துத் தேற்றினான். "அபிராமி, கலங்காதே. உன் மூத்த சகோதரியைக் காப்பாற்றவும், இந்த இருள்மலைச் சாபத்திற்கு ஒரு முடிவுகட்டவும் தான் நாம் இங்கு வந்திருக்கிறோம். விக்ரமனின் சதி இனி நீடிக்காது" என்று அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்தான். அந்தப் பனிப்புயலின் நடுவே அவர்கள் பகிர்ந்து கொண்ட அந்த அமைதியான தருணம், அவர்களின் நெஞ்சில் ஆழ்ந்த காதலின் அரவணைப்பை உருவாக்கியது. வார்த்தைகள் அற்ற அந்த மௌனத்தில், ஒருவருடைய ஆன்மா மற்றொன்றுடன் முழுமையாகப் பிணைந்தது.

மலையின் உச்சிப் பாதையின் இறுதிப் பகுதி மிக ஆபத்தானதாகவும், செங்குத்தானதாகவும் மாறியது. அங்கு வீசிய கடுமையான காற்று ஒரு கத்தியைப் போல அவர்களின் தோள்களைக் கிழித்தது. விக்ரமன் அமைத்திருந்த மாயப் பொறிகள் ஆங்காங்கே நீல நிற ஒளியுடன் விழித்துச் சுடர்விட்டன. ஆனால், அபிராமியின் மூலிகைப் பதிவுக் குறிப்பேட்டின் வழிகாட்டுதலோடு, ருத்ரன் தன் சாபத்தின் சக்தியைக் கொண்டே அந்தப் பொறிகளை முறியடித்து முன்னேறினான். இருவருடைய பலமும் ஒன்றிணைந்தபோது, அங்கு எந்தத் தீய சக்தியாலும் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை.

பயணத்தின் முடிவில், அவர்கள் இருள்மலை உச்சிப் பீடத்தின் பிரம்மாண்டமான வெளிக்குச் செல்லும் பெரிய வாசலை அடைந்தனர். அந்த இடம் பார்ப்பதற்கே ஒரு மயான அமைதியுடன், இயற்கைக்கு மாறான நீலப் பனிப் புகையால் சூழப்பட்டிருந்தது. உச்சிப் பீடத்தின் மையத்தில் பண்டைய காலத்துச் சடங்கு மேடை உறைபனியால் மூடப்பட்டுக் கிடந்தது. ஆனால், அந்த வாசலை நெருங்கியவுடனே இருவரும் அதிர்ந்து நின்றனர்.

உச்சிப் பீடத்தின் பிரதான வாயில் முழுவதும் அடர்ந்த கரிய இரத்தத்தால் ஒரு கொடூரமான மாயச் சின்னம் வரைப்பட்டு, கெட்டியாகச் சீல் வைக்கப்பட்டிருந்தது. விக்ரமன் அந்த வாயிலை முற்றிலுமாக அடைத்துவிட்டு, உள்ளே ஏதோ பெரிய சடங்கைத் தொடங்கியிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்தச் சீல் வைக்கப்பட்ட கருங்கல் கதவிலிருந்து வெளிப்பட்ட விசித்திரமான நிழல் அலைகள், ருத்ரனின் சாபத்தை உடனடியாகத் தூண்டிவிட்டன.

ருத்ரன் நிலைகுலைந்து முழங்காலில் அமர முயன்றான்; ஆனால், அபிராமி அவனது கையைப் பிடித்துத் தாங்கிப் பிடித்தாள். வாயிலின்மேல் படிந்திருந்த அந்த இரத்தச் சின்னம் இருண்ட சக்தியின் அதிர்வுகளால் துடித்தது. விக்ரமனின் கொடூரமான குரல் அந்தப் பனிமலையின் உச்சிப் பகுதியில் இருந்து எதிரொலித்ததுபோல் ஒரு பிரம்மை தோன்றியது. இறுதி இலக்கை அடைந்தும், அந்தத் தடையை எவ்வாறு தாண்டப் போகிறோம் என்ற பதற்றம் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டது.