பகுதி 14: இரகசியக் கிடங்கின் முற்றுகை

வடக்கின் இரகசியக் கிடங்கைச் சூழ்ந்திருந்த அடர்ந்த மரங்களின் நிழல்கள், மாலைச் சூரியனின் சாய்கதிர் ஒளியில் நீண்ட கறுப்பு விரல்களைப் போலத் தரையில் படர்ந்திருந்தன. தஞ்சாவூர் சாம்ராஜ்யத்தின் வடக்கு எல்லைப் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பழங்காலக் கிடங்கு, வெளிப்புறப் பார்வைக்கு ஒரு சாதாரணத் தானியக் களஞ்சியம் போலத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழமான கருங்கல் சுவர்களுக்குப் பின்னால் அரசப் பொக்கிஷத்தின் இரண்டாவது பாதுகாப்புக் பெட்டியும், பழம்பெரும் நில அளவை வரைபடங்களும் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன. செம்பியனும் மதிவதனியும், மரகதம் அம்மாளுடன் சேர்ந்து வனப்பகுதியின் பக்கவாட்டுப் பாதையின் வழியே அந்தக் கிடங்கின் வெளிப்புற எல்லைக்கோட்டை அடைந்தபோது, சுற்றுப்புறத்தில் நிலவிய அசாதாரணமான மயான அமைதி அவர்களின் எச்சரிக்கை உணர்வை உடனடியாகத் தூண்டியது.

மரங்களின் மறைவிலிருந்து சட்டென்று வெளிப்பட்ட பொன்னன், மூச்சு வாங்கச் செம்பியனின் அருகில் வந்து நின்றான். “ஐயா! நிலைமை நாம் நினைத்ததை விட மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது,” என்று தாழ்ந்த குரலில் எச்சரித்தான் பொன்னன். “தளபதி வீரசேகரனின் முதன்மைப் படைப்பிரிவு ஏற்கனவே கிடங்கின் பின்வாசலைச் சூழ்ந்துவிட்டது. வீரசேகரன் நேரடியாகவே இங்கு வந்துவிட்டான். அவனது வீரர்கள் வில்லுகளிலும் ஈட்டிகளிலும் விஷம் தோய்த்த அம்புகளைப் பூட்டித் தயாராக நிற்கிறார்கள். நாம் ஒரு அடி முன்னே வைத்தாலும் அவர்கள் தாக்குதலைத் தொடங்குவார்கள்.”

செம்பியன் தன் கையிலிருந்த வரைபடச் சுருள்களைப் பிடி இறுகக் பற்றிக் கொண்டு, கிடங்கின் வெளிப்புறக் கல் தூண்களை நோக்கினான். அந்த 17-ஆம் நூற்றாண்டு நாயக்கர் காலத்து கட்டடக் கலை அமைப்பில், எதிரிகளிடமிருந்து தப்பிப்பதற்கான மறைமுகப் பாதைகள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதை அவனது வரைபட அறிவு நினைவூட்டியது. “மதிவதனி,” என்று அமைதியாகத் திரும்பினான் செம்பியன். “வீரசேகரனின் முழுக் கவனமும் என் மீதும், நான் வைத்திருக்கும் வரைபடக் குழாயின் மீதும்தான் இருக்கும். அவனுக்குத் தெரியாது, உண்மையான அசல் ஓலைச்சுவடிகள் உன்னுடைய பட்டுத் துணிப் பொதிக்குள் மறைக்கப்பட்டுள்ளன என்று. எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அந்தச் சுவடிகள் அவனது கைக்குச் சென்றுவிடக் கூடாது.”

மதிவதனி தன் தாயார் மரகதம் அம்மாளின் கரங்களைப் பற்றியபடி, தன் தோளிலிருந்த பட்டு நெசவுப் பொதியைச் சுருட்டி, வழக்கமான நெசவுப் பொருட்களின் அடியில் அந்த அசல் ஆவணங்களை மிகச் சமர்த்தாகப் புதைத்தாள். அவளது கண்கள் பயத்தை வெளிப்படுத்தினாலும், அவளது கரங்களில் எந்தவித நடுக்கமும் இல்லை. “செம்பியன், என் மூதாதையர் வழிவழியாகப் பாதுகாத்து வந்த இந்த நில ஆவணங்களை என் உயிரைக் கொடுத்தாவது காப்பாற்றுவேன். ஆனால், வீரசேகரன் உன்னை அழிக்காமல் விடமாட்டான். அவனது நோக்கம் உன்னைத் துரோகியாகச் சித்தரித்து, இந்த ஆவணங்களை எரித்து சாம்பலாக்குவதுதான்!” என்று எச்சரித்தாள் மதிவதனி.

அப்போது, கிடங்கின் பிரம்மாண்டமான இரும்புக்கதவுகளுக்கு அப்பால் குதிரைகளின் குளம்படிகள் பலமாக எதிரொலித்தன. கம்பீரமான கவச உடை அணிந்து, கையில் பளபளக்கும் வாளுடன் தளபதி வீரசேகரன் வெளிப்பட்டான். அவனது முகத்தில் ஒரு கொடூரமான வெற்றிப் புன்னகை படர்ந்திருந்தது. அவனுக்குப் பின்னால் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட ஆயுதம் ஏந்திய குதிரை வீரர்கள் அணிவகுத்து நின்றனர். “செம்பியன்!” என்று உரத்த குரலில் கூவ Looked வீரசேகரன். “இனி நீ தப்பிச் செல்ல வழியில்லை! அரசவையை ஏமாற்றி, எல்லைக் ஆவணங்களைத் திருடி ஓடிவந்த துரோகி நீ என்பதை இப்போதே நிரூபித்துவிட்டாய். வடக்கின் இரகசியக் கிடங்கைக் கொள்ளையடிக்க வந்த உன்னை இங்கேயே சிரச்சேதம் செய்ய எனக்கு மன்னரின் மறைமுக உத்தரவு இருக்கிறது!”

வீரசேகரனின் இந்தப் பொய் குற்றச்சாட்டைக் கேட்ட செம்பியன், சிறிதும் அஞ்சாமல் ஒரு படி முன்னே வந்தான். “தளபதி வீரசேகரன்! உன் பொய்யான நாடகங்கள் இனி செல்லாது. நீயும் உன் கூட்டாளிகளும் அரசப் பொக்கிஷத்தைக் கொள்ளையடிக்கவும், தஞ்சாவூருக்கும் நாயக்க மன்னர்களுக்கும் இடையே போரைத் தூண்டவும் செய்த சதித்திட்டங்கள் அனைத்தும் இந்த அசல் ஆவணங்களில் தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளன. கணிதவியல் அளவீடுகளின்படி உன் போலி வரைபடங்களை நான் ஏற்கனவே அம்பலப்படுத்திவிட்டேன். இப்போது துப்பாக்கிகளாலும் வாள்களாலும் உண்மையை மறைத்துவிட முடியாது!” என்று தீர்க்கமாகக் கூறினான் செம்பியன்.

வீரசேகரன் ஆத்திரமடைந்து தன் வாளை உயர்த்தி, “வீரர்களே! இவனை உயிரோடு விடாதீர்கள்! அந்தப் பொதியைக் கைப்பற்றுங்கள்!” என்று கட்டளையிட்டான். வீரர்கள் முன்னேற முயன்ற அந்த வினாடியில், வனப்பகுதியின் அடர்ந்த புதர்களிலிருந்து திடீரெனக் கூச்சல்களும், கொம்புகளின் ஊதல் ஒலியும் எழுந்தன. அது எல்லைக் காவலர் குப்பனின் சிக்னல் ஒலி! குப்பனும் அவனது விசுவாசமிக்க எல்லைக் காவல்படையும் மரங்களின் மறைவிலிருந்து அம்புகளை எய்து, வீரசேகரனின் வீரர்களைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தினர். எதிர்பாராத இந்த மறைமுகத் தாக்குதலால் வீரசேகரனின் குதிரைப் படை சற்று நிலைதடுமாறியது.

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட செம்பியனும் பொன்னனும், மதிவதனியையும் மரகதம் அம்மாளையும் கிடங்கின் பாதுகாப்பான கல்வளைவுக்குள் தள்ளினர். எனினும், வீரசேகரன் சற்றும் பின்வாங்காமல், தனது குதிரையை விரட்டி நேரடியாகச் செம்பியனை நோக்கி வந்தான். அவனது கூரிய வாள் செம்பியனின் கழுத்தைக் குறிவைத்து உயா்த்தப்பட்ட கணத்தில், பிரதான பாதையிலிருந்து ஒரு முரசு ஒலியும், அரசவையின் பேரமைதிச் சங்கும் ஒரே நேரத்தில் முழங்கின.

அனைவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தனர். தஞ்சாவூர் மன்னரின் அரச முத்திரையேந்திய கொடியுடன், இராஜ தூதுவர் ஒருவர் மின்னல் வேகத்தில் குதிரையில் வந்து இறங்கினார். அவரது கையில் பொன்னிறச் சுருள் ஒன்று இருந்தது. “நிறுத்துங்கள்! மகாராஜாவின் அவசர அரச ஆணை!” என்று சத்தமிட்டார் தூதுவர். வீரசேகரன் தன் வாளை அரைகுறையாக நிறுத்தி, கடும் கோபத்துடன் தூதுவரைப் பார்த்தான். தூதுவர் தொடர்ந்தார்: “வடக்கு எல்லைக் கிடங்கில் எவ்வித வன்முறையும் நடக்கக் கூடாது என்றும், செம்பியன் மற்றும் வீரசேகரன் ஆகிய இருவரையும், சம்பந்தப்பட்ட நில ஆவணங்களுடன் உடனடியாக அரசவைக்கு அழைத்து வர வேண்டும் என்றும் மன்னர் பிரான் ஆணையிட்டுள்ளார்!” என அறிவித்தார். அந்த இடத்தில் ஒரு கணத்தில் பெரும் அமைதி நிலவியது; வீரசேகரனின் கண்கள் குரோதத்தினால் சிவந்தன.