Recovered Continuation 15

பழைய ஆவணங்களின் வெளிச்சத்தில்

நிலவறையின் அமைதியான சூழலில் வெற்றிவேல் வாசித்த அந்த நூற்றாண்டு பழமையான காதல் கடிதங்கள், யாளினியின் மனதை ஆழமாகத் தொட்டிருந்தன. கடந்த காலத்தின் வலிகளோடும் காதலோடும் தங்கள் தற்போதைய வாழ்க்கையை இணைத்துப் பார்த்த அவளுக்கு, அந்தச் செங்கற்களும் சுவர்களும் வெறும் ஜடப்பொருட்களாகத் தெரியவில்லை. அவை இரண்டும் ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நூலால் பிணைக்கப்பட்டிருப்பது போல உணர்ந்தாள். வெற்றிவேல் தன் கையில் இருந்த அந்த நில ஆவணங்களை மிகக் கவனமாகப் பிரித்துப் பார்த்தான். அந்தப் பழைய காகிதங்களில் பிரிட்டிஷ் காலத்து முத்திரைகளும், ஜமீன்தாரின் கையெழுத்தும் மிகவும் தெளிவாக இருந்தன. அவையும் அரண்மனையைச் சுற்றியுள்ள பரந்த நிலப்பரப்பும் பாரம்பரியப் பாதுகாப்புச் சட்டங்களின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட வேண்டியவை என்பதை சட்டப்பூர்வமாக நிரூபிப்பதாக இருந்தன.

“யாளினி, நாம் எதிர்பார்த்ததை விட இந்த ஆவணங்கள் மிக முக்கியமானவை. அரண்மனையின் பிரதான கட்டிடத்தை மட்டும் காப்பாற்றினால் போதாது; அதனுடன் இணைந்திருக்கும் இந்த நிலங்களையும், தோட்டங்களையும் அரசாங்கத்தின் புதிய வணிகத் திட்டங்களிலிருந்து பாதுகாக்க இந்த ஆவணங்கள் நமக்குப் பேருதவியாக இருக்கும்,” என்றான் வெற்றிவேல். அவனது குரலில் ஒரு தொழில்முறை நிபுணருக்கான உறுதியும், அந்த இடத்தின் மீது அவன் கொண்ட அக்கறையும் வெளிப்பட்டன.

யாளினி தன் கையில் இருந்த மற்றொரு ஆவணப் படியை ஆராய்ந்தாள். அதில் அரண்மனையின் பாரம்பரிய மண்பாண்டக் கலைக் கூடங்கள் அமைந்திருக்கும் இடங்கள் கைப்பட வரைபடமாகத் குறிக்கப்பட்டிருந்தன. “உண்மைதான் வெற்றி. சில நாட்களுக்கு முன்பு உள்ளூர் நிர்வாகத்திடமிருந்து வந்த குறிப்பாணையில், இந்த மேற்குப் பகுதி நிலங்களை வணிக வளாகத்திற்காக மாற்றப் போவதாக மறைமுகமாகச் செய்தி வந்திருந்தது. இப்போது நமது கையில் இருக்கும் இந்தச் சொத்துரிமை ஆவணங்கள் அரசாங்கத்தின் அந்தத் திட்டத்திற்குத் தடையாக இருக்கும். ஆனால், இதை நாம் உரிய முறையில் அதிகாரிகளிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்,” என்றாள் அவள்.

அவர்களின் அந்த விவாதம் அந்த நிலவறையின் குளிர்ச்சியைக் குறைத்து, ஒரு தீவிரமான பாதுகாப்புப் பணியின் கட்டத்திற்கு அவர்களை நகர்த்தியது. வெற்றிவேல் தன் மடிக்கணினியைத் திறக்காமல், கையில் இருந்த குறிப்புகளை அந்தப் பழைய மேஜை விளக்கு வெளிச்சத்தில் ஒரு நோட்டில் குறித்துக் கொண்டான். யாளினி அவனுக்கு அருகில் அமர்ந்து, ஒவ்வொரு ஆவணத்தின் காலத்தையும் அவற்றின் சட்டபூர்வமான செல்லுபடியாகும் தன்மையையும் சரிபார்க்க உதவினாள். அந்த இரவு முழுவதும் அவர்கள் இருவரும் அந்த நிலவறையிலேயே கழித்தனர். அலுப்புத் தட்டாத அந்த உழைப்பு அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய புரிதலையும் நம்பிக்கையையும் உருவாக்கியது.

உணர்வுகளின் சங்கமம்

வேலைகளில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருந்த நேரத்தில், வெற்றிவேல் எதிர்பாராதவிதமாக யாளினியின் கைகளில் தன் கையை மென்மையாக வைத்தான். அந்தத் தொடுதல் யாளினியை ஒரு கணத்தில் சிலிர்க்கச் செய்தது. அவள் தன் முகத்தை நிமிர்ந்து பார்க்க, வெற்றிவேலின் கண்களில் அவளைக் குறித்த அக்கரையும் மரியாதையும் நிறைந்திருந்தன.

“யாளினி, கடந்த சில வாரங்களாக நாம் இந்த அரண்மனையை மீட்டெடுப்பதற்காக எவ்வளவோ தடைகளைக் கடந்திருக்கிறோம். உன்னுடைய அர்ப்பணிப்பு இல்லாவிட்டால் இந்த இடத்தின் உண்மையான வரலாறு வெளிவந்திருக்கவே முடியாது,” என்று வெற்றிவேல் தன் மனப்பூர்வமான பாராட்டுகளைத் தெரிவித்தார். அவனது வார்த்தைகள் யாளினியின் இதயத்தில் ஒரு மெல்லிய கதகதப்பை ஏற்படுத்தின. அவளது உதடுகளில் ஒரு வெட்கப் புன்னகை மலர்ந்தது.

“நம்மைக் கடந்த காலத்தில் இணைத்த இந்தக் காதல் கடிதங்களைப் போல, நமது இந்த உழைப்பும் எதிர்கால சந்ததியினருக்கு ஒரு சாட்சியாக இருக்க வேண்டும் வெற்றி. எனக்கு ஆரம்பத்தில் உங்களது நவீன பொறியியல் அணுகுமுறை மீது தயக்கம் இருந்தது உண்மைதான். ஆனால், இப்போது பாரம்பரியமும் நவீனமும் கைகோத்தால் என்ன சாதனை படைக்கலாம் என்பதை நாம் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்,” என்றாள் அவள் ஆழமான குரலில்.

அவர்களின் அந்த நெருக்கம் எந்தவிதச் செயற்கைத்தனமும் இல்லாமல் இயல்பாக வளர்ந்தது. அரண்மனையின் இருண்ட நிலவறை, அந்த இரண்டு மாறுபட்ட குணங்கள் கொண்ட மனிதர்களை மிக நெருக்கமான உணர்வுப் பிணைப்பில் இணைத்திருந்தது. முத்துசாமி மேலே படிக்கட்டுப் பகுதியில் ஒரு சிறிய சத்தத்துடன் தன் லாந்தரை நகர்த்தியதும், இருவரும் சட்டென்று தங்களின் உலகிற்குத் திரும்பி இயல்பு நிலைக்கு வந்தனர்.

இரவின் அமைதியைக் குலைக்கும் வருகை

நள்ளிரவு தாண்டி அதிகாலை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம். நிலவறையிலிருந்து அனைத்து ஆவணங்களையும் பாதுகாப்பாக எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் இருவரும் அரண்மனையின் பிரதான வரவேற்பறைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். அப்போது வெளியே முற்றத்தில் ஒரு வாகனம் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. அந்த அமைதியான கிராமப்புறச் சூழலில் அந்த வாகனத்தின் சத்தம் அவர்களின் கவனத்தை உடனடியாக ஈர்த்தது.

காவலாளி முத்துசாமி அவசரமாக ஜன்னல் வழியாக வெளியே உற்றுப் பார்த்தார். “ஐயா, யாரோ வெளியிலிருந்து காரில் வந்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறதே… இந்த நேரத்தில் இந்தத் தோட்டத்திற்கு யார் வருவார்கள்?” என்றார் அவர் சற்றுக் கலக்கத்துடன்.

வெற்றிவேல் தன் நெற்றியைச் சுருக்கிக்கொண்டு பிரதான வாசலை நோக்கி நடந்தான். யாளினியும் அவனுடன் சேர்ந்து பின்தொடர்ந்தாள். அரண்மனையின் பெரிய மரக்கதவைத் திறந்துகொண்டு அவர்கள் வெளியே வந்தபோது, முற்றத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு சொகுசு காரின் அருகில் உள்ளூர் நிர்வாகத்தின் நில அளவைப் பிரிவு அதிகாரி நிற்பது அவர்களின் கண்களில்பட்டது. நள்ளிரவு நேரத்தில் திடீரென அரசு அதிகாரி ஒருவர் அரண்மனை வளாகத்திற்குள் நுழைந்திருப்பது அவர்களுக்கு ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தையும் எச்சரிக்கை உணர்வையும் அளித்தது. புதிய சட்டப் போராட்டத்திற்கான முதல் அடி தொடங்கவிருப்பதை அந்த வருகை உணர்த்தியது.