Part 13: மாரனின் கடந்த கால ரகசியம்

மாரனின் கடந்த கால ரகசியம்

மேகமலையின் குளிர் காற்று அந்த இரவின் அமைதியைக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தது. அறிவும் மீராவும் இணைந்து நிலத்தடி ‘இசை குடிிலை’ அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஆபத்தான குறைந்த அதிர்வெண் ஒலியலைகளின் வீச்சைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவந்திருந்தனர். மேகமலையின் தாவரங்களுக்கு ஏற்பட்ட உடனடி அச்சுறுத்தல் தற்காலிகமாகத் தடுத்த நிறுத்தப்பட்டாலும், அந்த ஆய்வகத்தின் மையப் பகுதியில் இன்னும் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் எஞ்சியிருந்தது. கட்டுப்பாட்டு அறையின் பிரதான ஒலியலை திரையில் பதிவான அலைவரிசைகள் அனைத்தும் அமைதியாகிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், அந்த மறைப்புப் பெட்டியிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட செப்புக் கaset டேபையும் கையெழுத்துக் கடிதத்தையும் இருவரும் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கத் தொடங்கினர்.

அறிவு தன் கையில் அந்தப் பழைய செப்புக் கaset டேபைத் தாங்கிக் கொண்டிருந்தான். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தன் தந்தையின் கைகளால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த நாடா, இன்று தன் வாழ்வின் பல கேள்விகளுக்கு விடை அளிக்கும் திறவுகோலாக மாறும் என்பதை அவன் நினைக்கவில்லை. மீரா தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, அறிவுக்குத் துணையாக அருகில் அமர்ந்தாள். “அறிவு, உன் தந்தை வெறும் இசையை மட்டும் பதிவு செய்யவில்லை. மனித உணர்வுகளின் அதிர்வெண்களை இயற்கை சக்திகளுடன் இணைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய முயற்சியை அவர் செய்துள்ளார் என்பதை இந்தத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. நாம் அதை இப்போது கேட்க வேண்டும்” என்று அவளுக்குரிய அமைதியான ஆனால் உறுதியான குரலில் கூறினாள்.

அறிவு தலையசைத்துவிட்டு, கட்டுப்பாட்டு அறையில் இருந்த பழைய நாடா இயக்கியை (Cassette Player) இயக்கினான். இயந்திரம் சில வினாடிகள் சத்தமிட்ட பின், மெல்லிய இரைச்சலுடன் மாரனின் குரல் அந்த அறை முழுவதும் கம்பீரமாகவும் அதே சமயம் ஒருவித அமைதியுடனும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

“யாராவது இந்தப் பெட்டியைத் திறந்திருந்தால்… அது அறிவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று மாரனின் குரல் தொடங்க, அறிவின் கண்கள் கலங்கின. பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு கேட்கும் தந்தையின் குரல் அவனது நெஞ்சில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. “அறிவு, உனக்கு என் மீது கோபம் இருக்கலாம். நான் உன்னை விட்டு விலகி நின்றதற்குக் காரணம் உன்னைத் தண்டிப்பது அல்ல; மேகமலையின் இந்த நிலம் மனிதர்களின் ஆழ்மன உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு பிரபஞ்ச சக்தி வாய்ந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். மக்கள் வெளிப்படுத்தும் பேராசை, கோபம், காமம் போன்ற எதிர்மறை உணர்வுகள் இந்த மலையின் இயற்கையான அதிர்வெண்களைப் பாழாக்குகின்றன. அதைக் கட்டுப்படுத்தவே நான் இந்த ஒலியலை ஆய்வகத்தை உருவாக்கினேன்.”

நாடாவின் ஒலி நாடா சுழலத் தொடர, மாரனின் குரல் இன்னும் ஆழமான ரகசியங்களை வெளிப்படுத்தியது. “மனித உணர்வுகளை இசையாக மாற்றி, அவற்றைச் சீரமைப்பதன் மூலம் இயற்கையைக் காப்பாற்ற முடியும் என்று நான் நம்பினேன். ஆனால், என் கணிப்பு முழுமையானது அல்ல. என் ஆய்வின் இறுதி கட்டத்தில், இந்த மேகமலையில் நான் தேடிய அந்த அதீத ஆற்றல் ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் மட்டுமே சாத்தியம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அதுதான்…” என்று மாரனின் குரல் சற்று இடைவெளியைச் சந்தித்தது.

அறிவும் மீராவும் அந்த ஒலியைக் கேட்பதற்காகத் தங்கள் மூச்சைக் கூட அடக்கிக் கொண்டு உறைந்து போயிருந்தனர். கட்டுப்பாட்டு அறையின் விளக்குகள் மத்தாப்பு போல லேசாக மினுமினுத்தன. மாரன் தொடர்ந்து பேசினார்: “அறிவு, நான் விட்டுச்சென்ற பணி இன்னும் முடியவில்லை. இசை குடிிலை என்பது வெறும் ஒரு தொடக்கம்தான். இந்த மலையின் அடிவாரத்தில் இயற்கையாக அமைந்துள்ள மற்றொரு இரகசிய ஆய்வகம்… அதாவது இரண்டாம் நிலை ஆய்வுக்கூடம்… அங்கேதான் என் முழுமையான ஆராய்ச்சியின் முடிவுகள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த இடத்தைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதல்ல; ஆனால், உன்னால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும்.”

நாடாவின் இறுதிப் பகுதி நெருங்க நெருங்க, மாரனின் குரலில் ஒருவித அவசரம் கூடிக்கொண்டே சென்றது. “எச்சரிக்கை, அறிவு! அந்த இரண்டாம் நிலை ஆய்வகத்தின் கதவுகளைத் திறக்க முயலும்போது, உன்னைச் சுற்றியுள்ள சக்திகள் உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தப் பார்க்கும். கடந்த கால நினைவுகள் உன்னை மீண்டும் ஒரு முடக்கத்திற்குள் தள்ள முயலும். மீராவின் உதவியுடன் அந்தச் சோதனையை நீ வெல்ல வேண்டும். மேகமலையின் எதிர்காலம் உங்களது கைகளில்தான் உள்ளது…” என்று கூறி அந்தச் செப்புக் கaset டேப் ஒரு நீண்ட இரைச்சலுடன் நின்றுபோனது.

அறை முழுவதும் ஒரு நிசப்தம் கவ்வியது. அறிவும் மீராவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். மாரனின் இறுதிச் செய்தி அவர்களின் முந்தைய எண்ணங்கள் அனைத்தையும் தலைகீழாக மாற்றிவிட்டிருந்தது. இசை குடிிலை என்பது வெறும் பழைய நினைவுகளின் காப்பகம் மட்டுமல்ல; அது மேகமலையின் பேரழிவைத் தடுக்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு முதல் கட்டப் பாதுகாப்புச் சுவர் என்பது இப்போது தெளிவாகப் புரிந்தது. அதே நேரத்தில், மாரன் குறிப்பிட்ட அந்த ‘இரண்டாம் நிலை ஆய்வகம்’ எங்கே இருக்கிறது என்ற புதிய கேள்வி அவர்களின் முன் பெரிய மலைபோல் எழுந்து நின்றது.

மீரா தன் மூச்சைச் சீரமைத்துக் கொண்டு கூறினாள், “அறிவு, உன் தந்தை சொன்னது உண்மைதான். மேகமலையில் நாம் இதுவரை கண்டது ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே. அந்த இரண்டாவது ஆய்வகத்தைக் கண்டுபிடித்தால் மட்டுமே, இந்த நிலத்தடி அறையின் முழுமையான ரகசியத்தையும், தாவரங்களுக்கு ஏற்படும் சுற்றுச்சூழல் பாதிப்புகளுக்கான স্থায়ী தீர்வையும் நம்மால் பெற முடியும்.”

அறிவு தன் தந்தையின் குறிப்பேட்டைக் கையில் ஏந்தினான். அவனது முகத்தில் இருந்த தயக்கமும் குழப்பமும் இப்போது முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒரு தெளிவான உறுதி பிறந்தது. “ஆம் மீரா. அப்பா எதற்காக இவ்வளவு காலம் போராடினார் என்பதை இப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன். இனி நாம் பின்வாங்க முடியாது. அந்த இரண்டாம் நிலை ஆய்வகம் எங்கிருக்கிறது என்பதை நாம் தேடிப்பிடித்தே ஆக வேண்டும்” என்று உறுதியான குரலில் கூறினான்.

வெளியே மேகமலையின் ஏலக்காய் காடுகள் இரவின் குளிர்ச்சியில் அமைதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், அந்த இசை குடிிலை பங்களாவிற்குள்ளோ, அடுத்த கட்டத் தேடலுக்கான புதிய அத்தியாயம் இப்போதுதான் தொடங்கியிருந்தது.