பகுதி 16: மாஸ்டர் லெட்ஜரின் வெளிப்பாடு

உப்புப் பாத்திகளின் விளிம்பில் அமைந்திருந்த அந்தக் கைவிடப்பட்ட இரும்புக் கிடங்கின் உள்ளே நிலவிய இருள், சாவின் அமைதியைப் போலப் படர்ந்திருந்தது. கடல் காற்றின் வழியே வந்த உப்பு வாசனையும், துருப்பிடித்த பழைய இரும்பின் நெடியும் அறிவழகனின் நாசியைத் துளைத்தன. அவன் தன் கையில் இருந்த டிஜிட்டல் டேப்லெட்டின் திரையை அணைத்து, தாமரையின் தோளோடு ஒட்டி நின்றான். தாமரையின் இடது கை அவனது காயம்பட்ட கையை மெல்லத் தொட்டு எச்சரித்தது; அவளது வலது கையில் இருந்த சர்வீஸ் பிஸ்டல் உறுதியாக முன்னோக்கி நீண்டிருந்தது.

திடீரெனக் கேட்ட அந்த உலோக உராய்வுச் சத்தம், கிடங்கின் மூலையிலிருந்த பழைய நீர் தொட்டியின் அருகிலிருந்து வந்தது. தாமரை அறிவழகனைத் தன் பின்னால் இழுத்து, சுவரின் நிழலில் மறைந்து நின்றாள். "அறிவு, இங்கேயே இருங்கள். துப்பாக்கிச் சத்தம் கேட்டால் மட்டுமே டேப்லெட்டை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே ஓடுங்கள்," என்று அவள் மிக மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்தாள். அவளது குரலில் இருந்த எச்சரிக்கையும், அதே நேரம் அவன் மீது கொண்ட ஆழமான அக்கறையும் அவனது இதயத்தைத் தொட்டது.

"உன்னை விட்டுவிட்டு என்னால் நகர முடியாது தாமரை. நாம் ஒன்றாகத்தான் இந்தச் சதியை வெளிக்கொண்டு வர வேண்டும்," என்று அவன் அழுத்தமாகக் கூறினான். அவளது விரல்கள் அவனது கையை ஒரு நொடி அழுத்தி விடைபெற்றன. அந்தச் சிறிய தொடுதல், மரணத்தின் வாசலிலும் அவர்களுக்குள் இருந்த உணர்வுபூர்வமான பிணைப்பை மேலும் வலுப்படுத்தியது.

தாமரை காலடிச் சத்தமே இல்லாமல் மெதுவாக முன்னேறினாள். இடிந்து விழுந்த கூரையின் வழியே ஊடுருவிய அதிகாலை நிலவொளி, கிடங்கின் தரையில் நிழல் கோலங்களை வரைந்திருந்தது. நீர் தொட்டியின் மறைவிலிருந்து ஒரு மனித உருவம் மெல்ல வெளிப்பட்டது. அவன் கறுப்பு நிற மழைக் கோட் அணிந்திருந்தான்; அவனது கைகளில் எந்த ஆயுதமும் இல்லை. மாறாக, அவன் கைகளில் ஒரு கனமான, பழைய ரக தோல் பை இருந்தது.

"ஆய்வாளர் தாமரை, துப்பாக்கியைக் கீழே இறக்குங்கள். நான் உங்களுக்கு உதவவே இங்கு வந்தேன்," என்று அந்த உருவம் மெல்லிய, கரகரப்பான குரலில் கூறியது. அந்த போன் அழைப்பில் கேட்ட அதே மர்மக் குரல் அதுதான் என்பதை அறிவழகன் உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டான்.

"யார் நீ? கைகளை மேலே தூக்கு! ஒரு அடி முன்னால் வைத்தாலும் சுட்டுவிடுவேன்!" என்று தாமரை எச்சரித்தாள். துப்பாக்கியின் இலக்கு அவன் நெஞ்சை நோக்கி நிலைத்திருந்தது.

அந்த நபர் மெதுவாகத் தன் தலையை அசைத்து, முகத்தை மூடியிருந்த தொப்பியைச் சற்று உயர்த்தினான். "என் பெயர் செல்வராஜ். துரைபாண்டியனின் தனிப்பிரிவில் சிறப்பு அதிகாரியாக இருந்தவன். இப்போது வேலுச்சாமியின் ஆட்களால் துரத்தப்படும் துரோகி… என்னை அவர்கள் அப்படித்தான் அழைக்கிறார்கள்," என்றான் அவன் விரக்தியான புன்னகையுடன்.

அறிவழகன் நிழலிலிருந்து வெளிவந்து தாமரையின் அருகில் நின்றான். "துரைபாண்டியனின் ஆளா நீ? நாங்கள் உன்னை எப்படி நம்புவது? என் மூத்த அதிகாரி தற்கொலை செய்துகொண்டதாக வழக்கை முடித்ததும் உங்கள் துறைதானே?" என்று அறிவழகனின் குரலில் ஆத்திரம் வெடித்தது.

"அவர் தற்கொலை செய்யவில்லை தணிக்கையாளரே! பூமி கிரானைட்ஸின் ஆவணங்களை வெளிப்படையாகக் கொண்டுவர முயன்றதால், அவரே கொன்று தூக்கில் தொங்கவிடப்பட்டார். அதற்கான நேரடி ஆதாரங்களை மறைக்க எனக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. ஆனால் என்னால் அந்தப் பாவத்தைச் சுமக்க முடியவில்லை," என்று செல்வராஜ் தன் கையில் இருந்த தோல் பையைத் தரையில் மெதுவாக வைத்தான். "இதுதான் நீங்கள் தேடும் பூமி கிரானைட்ஸின் உண்மையான மாஸ்டர் லெட்ஜர். வெளிநாட்டு வங்கிகளில் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் கைமாறிய கணக்குகள், வேலுச்சாமியின் பினாமி நிறுவனங்கள், தலைமைச் செயலகம் வரை சென்ற லஞ்சப் பட்டியலின் அசல் பிரதிகள் அனைத்தும் இதில் உள்ளன."

தாமரை எச்சரிக்கையுடன் நகர்ந்து, அந்தப் பையை எட்டித் திறந்து பார்த்தாள். உள்ளே அடுக்கப்பட்டிருந்த அடர்த்தியான கோப்புகளும், மறைகுறியிடப்பட்ட கைமுறை கணக்குப் புத்தகங்களும் காணப்பட்டன. அறிவழகன் உடனே தன் டேப்லெட்டை ஆன் செய்து, ஒரு கோப்பில் இருந்த எண்களைத் தன் தரவுகளோடு ஒப்பிட்டான். "தாமரை… இது உண்மைதான். சர்வதேசப் பரிவர்த்தனை குறியீடுகள் அத்தனையும் இதில் அச்சுப்பிசகாமல் பொருந்துகின்றன!" என்று வியப்புடன் கூறினான்.

ஆனால் அந்த நிம்மதி சில நொடிகள் கூட நீடிக்கவில்லை. கிடங்கிற்கு வெளியே பலத்த வாகன இரைச்சலும், கார் டயர்கள் மணலில் உராய்ந்து நிற்கும் சத்தமும் கேட்டன. அடுத்த வினாடியே பிரகாசமான ஹெட்லைட்களின் ஒளி கிடங்கின் உடைந்த ஜன்னல்கள் வழியே உள்ளே பாய்ந்தது.

"அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்!" என்று செல்வராஜ் பதறினான். "என் மொபைல் ஜிபிஎஸ் டிராக்கிங் செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்… என்னை மன்னியுங்கள்!"

"முட்டாள்!" என்று சீறிய தாமரை, உடனடியாக அந்த லெட்ஜர் பையை எடுத்து அறிவழகனின் கையில் திணித்தாள். "அறிவு, பையை இறுகப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். கிடங்கின் பின்புறம் ஒரு பழைய வடிகால் வழி இருக்கிறது. அங்கிருந்து உப்புப் பாத்திகள் வழியாக தேசிய நெடுஞ்சாலையை அடையலாம்."

வெளியே துரைபாண்டியனின் கடுமையான குரல் மெகாபோனில் எதிரொலித்தது: "தாமரை, அறிவழகன்… நீங்கள் இருவரும் முழுமையாகச் சூழப்பட்டுவிட்டீர்கள்! தப்பியோட முயற்சி செய்யாதீர்கள். ஆயுதங்களைக் கீழே போட்டுவிட்டு வெளியே வாருங்கள். உங்களிடம் உள்ள கோப்புகள் அரசுக்கு எதிரானவை!"

"அரசுக்கு எதிரானவை அல்ல துரைபாண்டியன், உன் ஊழல் சாம்ராஜ்யத்திற்கு எதிரானவை!" என்று முணுமுணுத்த தாமரை, கிடங்கின் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு நிலைப்பாடு எடுத்தாள். அவளது முகம் இறுதிப் போருக்குத் தயாரான வீராங்கனையைப் போல மாறியிருந்தது.

அறிவழகன் தாமரையின் தோளைப் பற்றினான். "தாமரை, உன்னை இங்கே தனியாக விட்டுவிட்டு நான் செல்ல மாட்டேன். நாம் ஒன்றாகவே தப்பிக்க வேண்டும்."

அவளது கண்கள் அவன் கண்களை ஆழமாக நோக்கின. அந்த நெருக்கடியான மரணப் பொழுதிலும் அவளது பார்வையில் ஒரு மென்மையான காதலும் தீர்க்கமும் கலந்திருந்தன. "உங்களுக்கு ஒன்று நேர்ந்தால் இந்த உண்மைகள் புதைக்கப்பட்டுவிடும் அறிவழகன். இந்த நாட்டின் சட்டமும், உங்கள் சகாவுக்கு கிடைக்க வேண்டிய நீதியும் உங்கள் கையில் இருக்கும் இந்தப் பையில்தான் இருக்கிறது. எனக்கு எதுவும் ஆகாது… என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்," என்று கூறிய தாமரை, அறிவழகனின் நெற்றியில் தன் விரல்களை மெதுவாகப் பதித்து, பின்புறக் கதவை நோக்கி அவனை உந்தினாள்.

அதே நொடியில் கிடங்கின் முன்பக்க கதவு உடைக்கப்பட்டு குண்டுகள் சீறிப் பாய்ந்தன. செல்வராஜ் ஒரு தூணின் மறைவில் பதுங்க, தாமரை பதில் தாக்குதல் நடத்தி அவர்களின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பினாள். அறிவழகன் நெஞ்சில் கனக்கும் வேதனையுடனும், நீதிக்கான மாபெரும் பொறுப்புடனும் மாஸ்டர் லெட்ஜரை நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு, பனி படர்ந்த அதிகாலை இருளில் வடிகால் வழியை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.