மதிவதனியின் காப்பு

மதிவதனியின் காப்பு

அரசவையின் அந்தக் கொந்தளிப்பான தருணத்தில் இருந்து நழுவி வெளியேறிய செம்பியன், கோட்டையின் பிரதான வாயிலைத் தவிர்க்கப் பெரிதும் முற்பட்டான். தளபதி வீரசேகரனின் ஒற்றர்களும் கோவையின் பாதுகாப்புக் காவலர்களும் அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவன் அறிவான். நிலவறையின் வழியே செல்லும் நீண்ட குகைப் பாதை வழியாகவும், பின்னர் பழமையான நீரோடை ஓரமான இரகசியச் பாதையிலும் அவன் தன் நடையைத் தீவிரப்படுத்தினான். அவனது முக்கிய நோக்கம் ஒன்றே ஒன்றுதான்; எவ்வாறாயினும் மதிவதனியின் இல்லத்தை அடைந்து, அசல் ஆவணங்களைப் பாதுகாப்பான வேறொரு இடத்திற்கு மாற்றுவது.

இரவின் மௌனத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு கோட்டை முழக்கங்கள் அவ்வப்போது ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. குளிர் காற்று உடலைத் தழுவினாலும், செம்பியனின் நெற்றியில் வியர்வை முத்துக்கள் துளிர்த்தன. அவனது மனத்தில் மதிவதனியின் பாதுகாப்பு குறித்த அச்சம் பெரும் சுமையாக அழுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஏற்கனவே ஒட்டுக் கேட்பவன் பொன்னன் மூலம், வீரசேகரனின் ஆட்கள் பட்டு நெசவுக் குலத்தின் தெருக்களைச் சுற்றி வளைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளனர் என்ற செய்தி அவனுக்கு எட்டியிருந்தது. எனவே, தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் அபாயம் இருந்தது.

இரகசியப் பாதையின் முடிவில் இருந்த பழைய மரக் கதவைத் தள்ளித் திறந்தபோது, வறண்ட மண்ணின் வாசனையோடு பட்டு நெசவுக் குலத்தின் தெருக்கள் அவன் கண்களில் பட்டன. சுற்றிலும் வீடுகள் அனைத்தும் அடர்ந்த இருளில் மூழ்கியிருந்தன. தீப்பந்தங்களின் மங்கிய ஒளியில் ஆங்காங்கே வீரசேகரனின் படைவீரர்கள் ரோந்து செல்வது தெரிந்தது. செம்பியன் தனது போர்வையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, நிழல்களோடு நிழலாக மதிவதனியின் இல்லத்தை நோக்கி விரைந்தான். வீட்டின் கதவு வெளிப்புறமாகத் தாழிடப்பட்டிருந்தது போலத் தோன்றினாலும், அதன் பக்கவாட்டுச் சுவர் ஏறி குதிக்கும் வழிகள் அவனுக்கு அத்துபடியாக இருந்தன.

சத்தமின்றிச் சுவரைத் தாண்டி உள்ளே குதித்த செம்பியன், முற்றத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த மரத்தின் நிழலில் பதுங்கிக் கொண்டான். அப்போது, வீட்டின் பிரதான அறையிலிருந்து மெல்லிய பேச்சுக்குரல் கேட்டது. அது மரகதம் அம்மாளின் குரல்தான். "மதிவதனி, நிலைமை விபரீதமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. செம்பியன் இன்னும் வரவில்லை. வீரசேகரனின் ஆட்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் இங்கு வரலாம். அசல் ஓலைச்சுவடிகளை நாம் உடனடியாகப் பாதுகாக்க வேண்டும்," என்று அவர் அவசரமாகவும் அதே சமயம் பதற்றத்துடனும் கூறினார்.

"அம்மா, செம்பியன் மீது எனக்கு முழு நம்பிக்கை உண்டு. அவர் அரச சபையில் உண்மையை நிரூபித்துவிட்டு நம்மைத் தேடி வருவார். ஆனால், அவர் வருவதற்குள் எதிரிகள் இங்கு நுழைந்தால் இந்த ஆவணங்கள் அவர்களின் கைகளில் சிக்கிவிடக் கூடாது," என்று உறுதியான குரலில் பதிலளித்தாள் மதிவதனி. அவளது குரலில் அச்சம் கலந்திருந்தாலும், அதைக் தாண்டிய ஒரு வீரமும் தேசப்பற்றும் தெளிவாக வெளிப்பட்டது.

செம்பியன் தாழ்ப்பாளைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது, மதிவதனியும் மரகதம் அம்மாளும் அதிர்ச்சியுடன் திரும்பினர். செம்பியனைக் கண்டதும் மதிவதனியின் முகத்தில் மலர்ந்த நிம்மதிப் புன்னகை, அவனது அவசரமான முகவடிவைக் கண்டதும் உடனடியாக மறைந்தது. "செம்பியன்! அரச சபையில் என்ன நடந்தது? நீ எப்படி இங்கு வந்தாய்?" என்று அவள் பதற்றத்துடன் வினவினாள்.

"மதிவதனி, இப்போது விளக்கம் சொல்ல நேரமில்லை. வீரசேகரன் அனுப்பிய படைவீரர்கள் கோட்டையை விட்டு இந்தப் பகுதியை நோக்கிப் புறப்பட்டுவிட்டனர். இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்த இல்லம் அவர்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடும். உடனடியாக அந்த அசல் ஆவணங்களை எடுத்துக்கொள். நாம் இந்த வீட்டை விட்டு உடனடியாக வெளியேற வேண்டும்," என்று மூச்சு வாங்கக் கூறினான் செம்பியன்.

மரகதம் அம்மாள் தன் நடுங்கும் கரங்களால் பூஜை அறைப் பெட்டியின் அடியில் இரகசியமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பழைய ஓலைச்சுவடிகளை வெளியில் எடுத்தார். பல நூற்றாண்டுகளாகத் தஞ்சாவூரின் எல்லைகளைத் தீர்மானிக்கும் அந்தப் பொக்கிஷம் இப்போது அவர்களின் கைகளில் இருந்தது. செம்பியன் அதை மதிவதனியின் கையில் இருந்த பட்டுத் துணியில் பத்திரமாகப் பொதிந்தான். வீட்டின் முன்புறக் கதவு தட்டப்படும் சத்தமும், வீரசேகரனின் ஆட்களின் முரட்டுத்தனமான குரல்களும் இரவின் அமைதியைக் குத்திக் கிழித்தன.

"அவர்கள் வந்துவிட்டார்கள்!" என்று மரகதம் அம்மாள் அச்சத்துடன் முணுமுணுத்தார்.

"பயப்பட வேண்டாம் அம்மா. நம்மிடம் இருக்கும் நிலவறை வழியே நீங்கள் இருவரும் வெளியே செல்லுங்கள். நான் அவர்களைச் சமாளித்துவிட்டு உங்களைப் பின்தொடர்கிறேன்," என்று செம்பியன் உறுதியளித்தான். ஆனால், மதிவதனி அவனோடு தனியாகச் செல்வதிலேயே உறுதியாக இருந்தாள். எனினும், சூழ்நிலையின் தீவிரத்தை உணர்ந்து அவர்கள் உடனடியாகப் பின்வாசல் நிலவறையை நோக்கி ஓடினர்.

மதிவதனியும் அவளது குடும்பத்தினரும் பாதுகாப்பான நிலவறைப் பாதைக்குள் இறங்கிய அடுத்த கணத்தில், பிரதானக் கதவு பலத்த சத்தத்துடன் உடைந்து நொறுங்கியது. வீரசேகரனின் வாளுடன் கூடிய ஆட்கள் உள்ளே பாய்ந்தனர். செம்பியன் தன் கையில் இருந்த விளக்கைக் கீழே தள்ளிவிட்டு, இருளின் உதவியோடு வீட்டின் மறுபுறச் சுவரை நோக்கித் தாண்டினான். ஆனால், அப்போதுதான் ஒரு புதிய பேரதிர்ச்சி அவனுக்குக் காத்திருந்தது. நிலவறையின் மறுமுனையில் இருந்து மதிவதனியின் அலறல் சத்தம் இரவில் எதிரொலித்தது. அசல் ஆவணங்களை மாற்றுவதற்குள் அங்கு வேறு ஏதோ பெரும் சிக்கல் உருவாகியிருந்தது.