சாம்பல் காட்டின் ஆபத்துகள்

அத்தியாயம் 2: சாம்பல் காட்டின் நிழல்கள்

நகரத்தின் எஃகுச் சுவர்களுக்கு அப்பால் உள்ள நிலப்பரப்பு, மனிதகுலத்தின் கடந்த காலப் பிழைகளின் நினைவுச்சின்னமாக அமைந்திருந்தது. கியானு அவசரப் புறவழிச் பாதை வழியாக வெளியேறி, சற்றும் தாமதிக்காமல் சாம்பல் காட்டின் எல்லைக்குள் நுழைந்தான். அவன் அணிந்திருந்த அவனது தந்தையின் துருப்பிடித்த கையடக்க சுவாசக் கருவி, நச்சுக் காற்றைச் சீராக வடிகட்டத் போராடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தச் கருவியின் மோட்டார் எழுப்பிய மெல்லிய முனகல் சத்தம், அமைதியான அந்தப் பாழடைந்த காட்டில் ஒரு விசித்திரமான பயத்தை விதைத்தது.

“இன்னும் எத்தனை தூரம் நடக்க வேண்டும்?” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தவாறு, தன் கையில் இருந்த பழைய வரைபடத்தைப் பரிசோதித்தான் கியானு. வரைபடம் முழுவதிலும் ஈரப்பதம் பட்டு வரிகள் மங்கியிருந்தன. ஆனாலும், தந்தையின் குறிப்பேட்டில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த அடையாளங்களைக் கொண்டு அவன் தனது பாதையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். காட்டின் தரைப்பகுதி முழுவதும் அடர்ந்த சாம்பல் படலமும், எலும்பைக் குறிக்கும் காய்ந்த மரக்கிளைகளும்தான் எஞ்சியிருந்தன. அங்கே புல் பூண்டு கூட முளைக்கவில்லை; உயிருள்ள எந்தவொரு பறவையோ விலங்கோ கண்களுக்கு எட்டவில்லை. மனிதர்கள் உருவாக்கிய அணு ஆயுகப் போரின் வடுக்கள் இன்றும் அந்த மண்ணில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.

சில மணிநேரங்கள் கடந்த நிலையில், காட்டின் காற்று மண்டலத்தில் திடீரென ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. கியானுவின் சுவாசக் கருவி திடீரென ஒரு எச்சரிக்கை ஒலியை எழுப்பியது. ‘பீப்… பீப்…’ என்ற அந்தச் சத்தம் அவனது இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது. கருவியின் சிறிய திரையில் நச்சுப் புகையின் செறிவு (Toxic Density) ஆபத்தான அளவைத் தாண்டுவதாக சிவப்பு நிற விளக்கு எரிந்தது. கியானுவின் கண்கள் கலங்கின; தொண்டையில் எரிச்சல் உணரத் தொடங்கியது. காற்று வடிப்பானில் ஏதோ கோளாறு ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை அவன் உடனடியாகப் புரிந்து கொண்டான். நகரத்தைவிட்டு வெளியேறும் அவசரத்தில் வடிப்பானை முழுமையாகச் பரிசோதிக்காததன் விளைவை இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கினான்.

‘இப்போது பதற்றப்பட்டால் மரணம் நிச்சயம்,’ என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். தன் முதுகுப்பையில் இருந்த அவசரப் பழுதுபார்ப்பு உபகரணங்களை வெளியே எடுத்தான். கையடக்க விளக்கை வாயில் கவ்விக் கொண்டு, நடுங்கும் கைகளால் சுவாசக் கருவியின் திருகுகளைக் கழற்றினான். நச்சுக் காற்று அவனது நுரையீரலைத் தாக்கத் தொடங்கியதால் இருமல் அவனைக் குத்திக் கிழித்தது. மூச்சுத் திணறியது; கண்கள் இருண்டு வருவது போல் இருந்தது. பெரும் முயற்சியைக் கைக்கொண்டு, கருவியின் உள்பகுதியில் அடைபட்டிருந்த சாம்பல் துகள்களைத் தட்டி வெளியேற்றினான். உடைந்திருந்த சிறிய வடிப்பான் தகட்டைத் தனது தந்தையின் கத்தி கொண்டு சரிசெய்து, மீண்டும் அதை மாட்டி இயக்கினான்.

ஒரு விநாடி… இரண்டு விநாடிகள்… எந்தச் சலனமும் இல்லை. கியானுவின் உயிர் பிரியும் தருவாயில், சுவாசக் கருவி மீண்டும் இயங்கத் தொடங்கியது. குளிர்ந்த காற்று அவனது நுரையீரலுக்குள் பாய்ந்தபோதுதான் அவனுக்கு உயிர் திரும்பியது போல் இருந்தது. பெருமூச்சுவிட்டுக் கீழே அமர்ந்துவிட்டான். மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்து மீண்ட அந்த நிமிடம் அவனுக்குப் பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தது. இந்தச் சாம்பல் காட்டில் ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு சோதனையாகத்தான் இருக்கப் போகிறது.

சிறிது ஓய்வுக்குப் பிறகு மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்த கியானு, காட்டின் அடர்ந்த பகுதிக்குள் சென்றான். அங்கே மரக்கிளைகளுக்கு இடையில் சிக்கியிருந்த மனித எச்சங்களையும், துருப்பிடித்த பழைய காலத்து உடமைகளையும் கண்டான். அவற்றுடன் சில பழைய உலோகப் பெட்டிகளும் சிதறிக்கிடந்தன. அவை அவனுக்கு முன்னால் ஜெனிசிஸ் கோரைத் தேடி வந்து தோல்வியடைந்த அல்லது வழியில் உயிரிழந்த முந்தைய பயணிகளின் எச்சங்களாக இருக்க வேண்டும். அந்த மனிதர்களின் நிலை அவனுக்கு ஒரு எச்சரிக்கையாக அமைந்தது. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் காவலாளிகளிடமிருந்து தப்பித்துவிட்டோம் என்ற நினைப்பு பொய்யானது; இந்த இயற்கையின் நச்சுச் சூழல்தான் அவர்களை விடக் கொடூரமான எதிரி.

அந்தச் சிதறிக்கிடந்த உடமைகளுக்கு அருகில் சென்ற கியானு, அங்கே எஞ்சியிருந்த சில குறிப்புகளைப் பரிசோதித்தான். அவற்றில் பெரும்பான்மையானவை படிக்க முடியாத அளவுக்கு அழிந்துவிட்டிருந்தன. ஆனால், ஒரு சிறிய உலோகத் தகட்டில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வாசகம் அவனது கவனத்தை ஈர்த்தது: “கோரின் நுழைவாயில் தூங்குவது போலத் தோன்றும், ஆனால் சாம்பல் புயல் அதனை மூடிவிடும்.” இந்த வரிகள் அவனுக்கு ஒரு புதிய புரியாத புதிரை அளித்தன.

அந்தக் கணத்தில், காட்டின் தொலைதூரக் கிழக்கு திசையில் ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது. இடி முழக்கத்தைப் போன்ற அந்தச் சத்தம் பூமியை அதிரச் செய்தது. வானத்தில் இருந்து அடர்ந்த கருப்பு நிறப் புழுதிப் புயல் ஒன்று அதிவேகமாக நகர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது. சாம்பல் புயல்! காற்று நிறுவனங்களின் செயற்கை நச்சுக் காற்றுடன் இணைந்து இந்தப் பகுதிக்கும் பரவும் ஒரு கொடூரமான காலநிலை மாற்றம் அது. அந்தப் புயல் தன் மீது மோதினால், எந்தச் சுவாசக் கருவியும் உதவாது; சில நிமிடங்களில் நச்சுக்காற்று உடலைச் செயலிழக்கச் செய்துவிடும்.

தற்காப்புக்காக எங்கு செல்வது என்று தெரியாமல் திகைத்தான் கியானு. சுற்றிலும் திறந்த வெளிப் பகுதிதான் இருந்தது. அந்தப் புயல் இன்னும் சில நிமிடங்களில் தன்னை முழுமையாக மூடிவிடும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அப்போதுதான் அவனது கண்களில் ஒரு பழைய நிலத்தடி அமைப்பின் சிதைந்த படிக்கட்டுகள் தென்பட்டன. அது பழங்காலத்துச் சுரங்கப் பாதை அல்லது பதுங்கு குழியின் நுழைவாயிலாக இருக்க வேண்டும். வேறு வழியின்றி, கியானு அந்தப் படிக்கட்டுகளை நோக்கி மின்னல் வேகத்தில் ஓடினான். பின்னால் சாம்பல் புயல் சீறிக்கொண்டு வர, அவன் அந்தத் தெரியாத நிலத்தடி இருளுக்குள் குதித்துத் தன் உயிரைக் காப்பாற்ற முயன்றான்.