பாகம் 10: ஆழ்கடல் ரகசியமும் முதல் கட்ட நிறைவும்

கடல்நகரத்தின் பாதுகாப்பான ரகசிய அறையில் இருந்த அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலை, மதிவதனியின் மன உறுதியால் சிறிது தளர்ந்தது. காலக் குறிப்பேட்டுச் சுவடியின் இரண்டாவது ஏடு காட்டிய வழியின்படி, ஆழ்கடல் மணிக்கூண்டு கோட்டையின் கிழக்கு முகப்பு நுழைவாயிலை அடைவதற்கான இறுதி ஏற்பாடுகளைக் கவிந்தன் மிகத் துல்லியமாகச் செய்து கொண்டிருந்தான். பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் வழங்கிய பழைய வரைபடமும், சுவடியின் ஆற்றலும் அவர்களைச் சரியான பாதையில் அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தன.

‘கவிந்தன், நாம் தாமதிக்கக் கூடாது. நாகதேவன் அந்தச் சிவப்பு ஒளித் தடையால் தற்காலிகமாகத் தடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவன் வேறு ஏதேனும் ஆபத்தான வழியைக் கண்டுபிடிக்க முயலலாம். பௌர்ணமி நிலவு முழுமையாக வானில் ஏறுவதற்குள் நாம் கோட்டைக்குள் நுழைந்தாக வேண்டும்’ என்று மதிவதனி உறுதியான குரலில் கூறினாள். அவளது இடது கை மணிக்கட்டில் இருந்த பிறவி மச்சம் மெல்லிய ஒளியுடன் துடித்து, சுவடியின் அதிர்வுகளுடன் ஒன்றிணைந்து இருந்தது.

கவிந்தன் அவளது கண்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அவனது பார்வையில் இருந்த பாதுகாப்புணர்வும் காதலும் மதிவதனிக்கு அரும்பெரும் பலத்தைத் தந்தது. ‘கவலைப்படாதே மதிவதனி. நாம் இந்தத் தொன்மை வாய்ந்த கோட்டையின் உண்மையான வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள். நாகதேவனால் நம்மைக் தடுக்க முடியாது. வா, நம் பயணத்தைத் தொடங்குவோம்’ என்று கூறிவிட்டு, தனது ஆழ்கடல் உபகரணங்களைச் சரிபார்த்துக் கொண்டான். பேராசிரியர் அவர்களின் பாதுகாப்புக்காகத் தேவையான பிரத்யேகக் காப்பீட்டுக் கருவிகளையும் அவர்களுக்கு அளித்து வழிதனுப்பினார்.

சிறிது நேரத்தில், கவிந்தனின் அதிநவீன ஆழ்கடல் நீர்மூழ்கிக் கலத்தில் அவர்கள் இருவரும் கடல்நகரத்தின் எல்லையைத் தாண்டி ஆழ்கடல் பகுதியை நோக்கிப் பயணப்பட்டனர். கடல்நீரின் அடர்த்தியான நீல நிறத்திற்கு இடையே, பௌர்ணமி நெருங்கும் இரவின் தாக்கத்தால் நீர்வாழ் சூழல் விசித்திரமான ஒளிக் கோடுகளுடன் மின்னியது. சுவடியின் ஆற்றல் மதிவதனியின் கைகளில் இருந்து வெளிப்பட்டு, சுற்றியுள்ள நீரை ஒரு மெல்லிய நீல ஒளிவளையத்தால் மூடியது. இது அவர்களை ஆழ்கடலின் கடுமையான அழுத்தத்திலிருந்து பாதுகாத்தது.

ஆழ்கடலின் மையத்தில், நூூற்றாண்டுகளாக மனிதக் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் மூழ்கியிருந்த பிரம்மாண்டமான ‘மணிக்கூண்டு கோட்டை’ மெல்லத் தன் பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியது. அதன் பிரம்மாண்டமான சுவர்களில் பதிக்கப்பட்டிருந்த பண்டைய கல் குறியீடுகள் நீல ஒளியில் ஜொலித்தன. கோட்டையின் கிழக்கு முகப்பில் அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான இரகசிய நுழைவாயிலை அவர்கள் நெருங்கினர். அதே நேரத்தில், கோட்டையின் மற்றொரு பகுதியில் நாகதேவன் தனது ஆட்களுடன் வேறொரு மூடிய வாயிலைத் பலவந்தமாகத் திறக்க முயன்றுகொண்டிருந்தான். ஆனால், கோட்டையின் பாதுகாப்பு அமைப்பு அவனது முயற்சியை மீண்டும் ஒருமுறை கடுமையாகத் தடுத்து, சுற்றியுள்ள கடல்நீரைச் சூடேற்றும் அளவுக்கு ஒரு சிவப்பு ஒளிப் பரவலை ஏற்படுத்தியது.

‘கவிந்தன், பார்! நாகதேவன் கோட்டையின் தெற்கு வாயிலில் நுழைந்திட முயன்று தோல்வியடைகிறான். கோட்டை அவனுக்கு எதிராக முழுமையான தடையை விதித்துவிட்டது’ என்று மதிவதனி மானிட்டர் திரையில் சுட்டிக்காட்டினாள். கவிந்தன் புன்னகையுடன் தனது கலத்தை கோட்டையின் கிழக்கு முகப்பு வாயிலுக்கு நேராகச் செலுத்தினான். சுவடியின் இரண்டாவது ஏடு காட்டிய பிரத்யேக குறியீட்டை மதிவதனி வாயிலின் மீது தொட்ட கணத்தில், இரும்புப் பூட்டுகள் அகழ்வது போன்ற பலத்த ஒலியுடன் கோட்டையின் கிழக்கு வாயில் மெல்லத் திறந்தது.

அவர்கள் இருவரும் தங்களின் மூழ்கும் உடைகளுடன் கோட்டைக்குள் பாதுகாப்பாக நுழைந்தனர். கோட்டையின் உட்பகுதி பழமை மாறாமல், ஆனால் ஒரு விசித்திரமான இயந்திர இயக்கத்தின் ஒலியுடன் உயிர்ப்புடன் இருந்தது. கடல்நீருக்குள்ளும் அந்த மண்டபம் எப்படி உலர்வாகவும் சுவாசத்திற்கு ஏற்றதாகவும் இருந்தது என்பது அறிவியலுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு மாயாஜாலமாகவே அவர்களுக்குத் தோன்றியது. அவர்கள் கோட்டையின் முதற்கட்டக் கட்டுப்பாட்டு அறையை வெற்றிகரமாக அடைந்தனர்.

அந்தக் கட்டுப்பாட்டு அறையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாண்டமான வட்ட மேடையில் கால் பதித்தபோது, மதிவதனியின் கையில் இருந்த சுவடியும் அவளது உடலும் ஒரே நேரத்தில அதிரத் தொடங்கின. அந்த அறையின் சுவர்களில் பதிக்கப்பட்டிருந்த பல நூற்றாண்டுகள் முந்தைய ஒரு பண்டைய கல் கல்வெட்டு திடீரென்று தங்க நிற ஒளியில் ஒளிரத் தொடங்கியது. அந்த எழுத்துக்கள் அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு முக்கியமான எதிர்கால இரகசியத்தை விவரிப்பது போல் மின்னின.