பாகம் 7: ஆழ்கடல் அழைப்பும் மறைக்கப்பட்ட நினைவுகளும்

பேராசிரியர் சோமசுந்தரத்தின் ரகசியப் பாதுகாப்பு அறையின் மூலையில் பொருத்தப்பட்டிருந்த சிறிய மானிட்டர் திரையில், நள்ளிரவு நேரத்தின் கடலடி அலைகளின் வேகம் விசித்திரமான முறையில் மாறுவது தெளிவாகத் தெரிந்தது. கவிந்தன் தனது அதிநவீன ஆய்வுக் கருவிகளைக் கொண்டு அந்தத் தரவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்தான். அவனது முகத்தில் படர்ந்திருந்த தீவிரமான கோடுகள், நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்த்தின. “மதிவதனி, பேராசிரியர் கூறியதுபோலவே நடக்கிறது. நாகதேவன் ஆழ்கடல் கோட்டையின் வெளி வாயிலைத் திறக்க அந்தச் சிறிய துண்டைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியுள்ளான். அதனால்தான் இந்தக் கடலடி மாய அதிர்வுகள் நமது கருவிகளிலும் எதிரொலிக்கின்றன” என்றான் கவிந்தன், தனது குரலில் எந்தவிதமான பதற்றமும் இல்லாமல் ஆழமான உறுதியுடன்.

மதிவதனி தன் இருக்கையில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். அவளது இருபத்தெட்டு வயதுக்குரிய கூர்மையான அறிவு இப்போது அந்தச் சூழலை எதிர்கொள்ளத் முழுமையாகத் தயாராக இருந்தது. அவள் தன் மேசையில் விரிந்திருந்த காலக் குறிப்பேடு சுவடியை மெதுவாகப் பார்த்தாள். அந்தப் பனைஓலைச் சுவடியின் மீதமுள்ள ஏடுகள் மௌனமாக ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்தை உணர்த்துவது போல் மினுமினுத்தன. “கவிந்தன், நாம் சும்மா இருக்கக் கூடாது. நாகதேவன் இரண்டாவது ஏட்டின் சக்தியை முழுமையாகக் கைப்பற்றுவதற்கு முன்பு, நாம் அடுத்தக் கட்ட நடவடிக்கையை எடுக்க வேண்டும். பேராசிரியர் காட்டிய அந்தப் பழைய குறிப்புகளின்படி, சுவடியின் இரண்டாவது ஏடு ஆழ்கடல் கோட்டையின் பாதுகாப்புக் கவசத்துடன் நேரிடையாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது” என்று உறுதியான குரலில் கூறினாள்.

பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் தனது கையில் இருந்த பழைய சுவடிப் பிரதியைத் திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டே அவர்களிடம் வந்தார். “மதிவதனி சொல்வது முற்றிலும் சரி. இந்தச் சுவடியின் இரண்டாவது ஏட்டைத் திறப்பது அவ்வளவு எளிதான காரியம் அல்ல. அதைத் திறக்க முயல்பவர்களின் சொந்த நினைவுகளும் மன வலிமையும்தான் சோதிக்கப்படும். இது சமநிலை விதி என்று அழைக்கப்படுகிறது. சுவடியைப் பயன்படுத்துபவர் தங்களுடைய சொந்த ஆற்றலின் ஒரு பகுதியைச் சாவியாக வழங்க வேண்டும்” என்று எச்சரித்தார்.

கவிந்தன் உடனே மதிவதனியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான். அவனது முப்பத்தோரு வயது அனுபவமும் பாதுகாக்கும் குணமும் அவளது அச்சத்தைப் போக்க முயன்றது. “மதிவதனி, உனது நினைவுகளையும் ஆற்றலையும் இந்தச் சுவடி உறிஞ்சக் கூடும் என்று பேராசிரியர் கூறுகிறார். நாம் இருவரும் இணைந்து இதைச் செய்வோம். உன்னைத் தனியாக இந்த ஆபத்தில் விட மாட்டேன்” என்று தன் காதலையும் தோழமையையும் வெளிப்படுத்தினான். அவனது அந்த அன்பான ஸ்பரிசம் மதிவதனிக்கு மிகப்பெரிய மனவலிமையைத் தந்தது.

மதிவதனி தன் இடது கையைச் சுவடியின் மேல் வைத்தாள். அங்கே அவளது பிறவி மச்சம் வெளிச்சம் உமிழ்ந்து, சுவடியின் முதல் ஏட்டுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தியது. அவள் கண்களை மூடி, கடந்த காலத்தின் நினைவுகளை ஒருமுகப்படுத்த முயன்றாள். அப்போது அவளது மனதில் அவளுடைய சிறுவயது நினைவுகளும், கடல்நகரத்தின் பழமையான வீதிகளும் ஒரு திரைப்படத்தைப் போல வேகமாக ஓடி மறைந்தன. சுவடியின் வரிகள் மெல்ல அதிர்ந்தன; அதன் மையத்திலிருந்து ஒரு நீல நிற வெளிச்சம் அந்த முழு ரகசிய அறையையும் ஒளிரச் செய்தது.

அதே நொடியில், கடலடி மணிக்கூண்டு கோட்டையின் பகுதியில் இருந்து ஒரு மெல்லிய ரீங்காரம் அந்த அறைக்குள் எதிரொலித்தது. அது சாதாரணமான காற்று விசையோ அல்லது அலைகளின் ஓசையோ அல்ல. அது தெளிவாக ஒரு மனிதக் குரல் போல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்த நீல ஒளியின் ஊடே, கடல்நீருக்கு அடியில் மூழ்கிய அந்தப் பண்டைய கோட்டையின் உள்ளிருந்து ஒரு பழைய குரல் மதிவதனியின் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பது போன்று அவளது காதுகளில் கேட்டது. அந்த அழைப்பு அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்தைத் தொட்டுச் செல்வது போல் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

கவிந்தன் உடனடியாக அந்த ஒலியின் திசையை நோக்கித் தன் காதுகளைக் கூர்மைப்படுத்தினான். “மதிவதனி, அந்தக் குரல்… அது கோட்டையின் உட்பகுதியிலிருந்து வருகிறது!” என்று திகைப்புடன் கூறினார். சுவடியின் இரண்டாவது ஏட்டின் குறியீடுகள் மேலும் தீவிரமாக ஒளிரத் தொடங்கியபோது, அந்த ஆழ்கடல் அழைப்பு மதிவதனியை நோக்கி மீண்டும் தெளிவாகக் கேட்டது.