இரவு நேரப் போராட்டம்

வால்பாறையின் குளிர் காற்று இரவின் அமைதியைக் கீறிக்கொண்டு வீசியது. வானவில் பங்களாவின் மேல் தளத்தில் கிடைத்த அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கடிதம் இருவரின் மனதிலும் ஒரு புதிய தெம்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. தாத்தாக்களின் நட்பு மற்றும் ராஜசேகரின் வம்சத்தினரின் ஆரம்பகாலத் துரோகம் குறித்த உண்மைகள் வெளிச்சத்திற்கு வந்த வேகத்தில், கீழ்த்தளத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம் கேட்டது. மரப் பலகைகள் நசுங்கும் அந்தச் சத்தம் சாதாரணமானதல்ல என்பதை விக்ரமின் கூர்மையான காதுகள் உடனே உணர்ந்தன.

‘அனன்யா, சத்தமாகக் பேசாதே. கீழே ஏதோ நடக்கிறது’ என்ற விக்ரம், தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை பத்திரமாக மேசையில் வைத்துவிட்டு, மெதுவாக அனன்யாவின் கையைப் பிடித்துச் சுவரோரமாக அழைத்துச் சென்றார். அவர்களின் இதயத் துடிப்பு அந்த நள்ளிரவு அமைதியில் எதிரொலித்தது போல் இருந்தது. ராஜசேகர் பகலில் விடுத்துச் சென்ற மிரட்டல் வெறும் வார்த்தை அல்ல என்பது இப்போது தெளிவாகப் புரிந்தது. அவன் சட்டப்பூர்வமான வழிகளைத் தாண்டி, நேரடியாக ஆவணங்களைத் திருடும் கேவலமான வழிக்கு இறங்கியுள்ளான்.

கீழ்த்தளத்தின் பிரதான வரவேற்பறையில் இருள் சூழ்ந்திருந்தாலும், வெளி விளக்குகளின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் சில நிழல்கள் அசைவது ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்தது. குறைந்தபட்சம் மூன்று அல்லது நான்கு நபர்கள் உள்ளே நுழைந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் பங்களாவின் பழைய அலமாரிகளையும் மேசைகளையும் திறந்து ஆவணங்களைத் தேடத் தொடங்கினர். ‘தாத்தா மறைத்து வைத்திருந்த அந்த இரண்டாம் கட்டப் பத்திர நகலைத் தேடித்தான் இவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்’ என்று அனன்யா தன் முகத்தில் தேங்கிய கோபத்துடன் முணுமுணுத்தாள்.

விக்ரம் சற்றும் பீதியடையாமல், சுற்றியுள்ள சூழலைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தார். பங்களாவின் உள்ளமைவு அவருக்கு அத்துப்படி என்பதால், சத்தமின்றிப் பக்கவாட்டுப் பாதையின் வழியாக மேலாளர் சுந்தரத்திற்குத் தகவல் அனுப்ப ஒரு சிறு குறிப்பைத் தயாரித்தார். சுந்தரம் ஏற்கனவே எஸ்டேட் எல்லையோரக் குடிலில் தயாராகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் உடனடியாகக் காவல் துறைக்குத் தகவல் தெரிவிப்பதுதான் புத்திசாலித்தனம்.

‘நாம் இங்கிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது விக்ரம். என் தாத்தாவின் உழைப்பால் உருவான இந்த அறையில் அத்துமீறி நுழைந்தவர்களை நாம் சும்மா விடக்கூடாது’ என்று அனன்யாவின் கண்களில் அக்னிப் பிழம்பு எரிந்தது. விக்ரம் அவளது தோளில் கைவைத்து அவளுக்குத் தைரியம் ஊட்டிவிட்டு, ‘கலங்காதே அனன்யா, நாம் இவர்களைச் சாதுரியமாகத்தான் எதிர்கொள்ள வேண்டும். நேரடியான மோதலில் ஈடுபடுவதை விட, இவர்களின் சட்டவிரோதச் செயலை கையும் களவுமாகப் பிடிக்க வேண்டும்’ என்றார்.

இருவரும் மிகவும் நிதானமாகவும் சத்தமில்லாமலும் கீழ் தளத்திற்குச் செல்லும் மரப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினர். காலணி அணியாத அவர்களின் காலடி ஓசைகள் எஸ்டேட் காற்றின் இரைச்சலில் மறைந்துபோனது. கீழே நுழைந்த அடியாட்கள், தாத்தா பயன்படுத்திய பெரிய மேசையின் பூட்டை உடைக்க முயன்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களின் முரட்டுத்தனமான பேச்சும், ஆவணங்களைத் துழாவுவதற்குக் காட்டிய அவசரமும் பங்களாவின் அமைதியைக் குலைத்தது.

சரியான தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட விக்ரம், சுவரில் இருந்த மின் விளக்குகளின் பிரதான சுவிட்சை ஒரே போடாகப் போட்டார். திடீரென்று அறை முழுவதும் மின்னொளி பாய்ந்ததால், அந்தத் திருடர்கள் திகைத்துப்போய் நின்றனர். இந்த எதிர்பாராத திருப்பத்தை அவர்கள் துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட அனன்யா, கம்பீரமான குரலில், ‘யாருடைய அனுமதியுடன் இந்தப் பங்களாவிற்குள் நுழைந்தீர்கள்? நீங்கள் திருடும் ஒவ்வொரு ஆவணமும் அரசாங்கத்தால் பதிவு செய்யப்பட்டவை. காவல் துறைக்கு ஏற்கனவே தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டுவிட்டது’ என்று உறுதியுடன் கத்தினாள்.

அவர்களின் நடுவே அதிர்ச்சி அலை பரவியது. திருடர்களில் ஒருவன் தப்பிக்க முயன்றபோது, விக்ரம் தனது உறுதியான உடல் வலிமையால் அவனது வழியை மறித்துத் தடுத்து நிறுத்தினார். சுந்தரத்தின் உதவியோடு எஸ்டேட்டின் காவலாளிகளும் காவல் துறையினரின் தொலைபேசி எச்சரிக்கையும் அந்த இடத்திற்குத் சரியான நேரத்தில் கைகொடுத்தன. நிலைமை தங்களுக்கு எதிராக மாறுவதை உணர்ந்த அந்த அடியாட்கள், காவல் துறை சைரன் சத்தம் தூரத்தில் கேட்கத் தொடங்கியதும், கிடைத்த வழிகளில் தப்பி ஓடத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் ஓடிய வேகத்தில் கீழே கிடந்த சில பழைய காகிதங்கள் பறந்தன. ஆனால், முக்கியமான ஆவணங்கள் அனைத்தும் பாதுகாப்பாக இருந்தன. அனன்யாவும் விக்ரமும் அந்த ஆபத்தான சூழலைச் சாதுரியமாக எதிர்கொண்டு வெற்றி கண்டனர். அந்த இரவு நேரப் போராட்டம் அவர்களுக்குள் இருந்த பயத்தை முற்றிலும் போக்கி, எதிர்காலத்தை எதிர்கொள்ளும் அசைக்க முடியாத பலத்தைக் கொடுத்தது.