இயற்கையின் எச்சரிக்கை

மதிய வெயில் மேகமலையின் ஏலக்காய் காடுகளுக்குள் சாய்ந்து கொண்டிருந்த வேளையில், பங்களாவின் அமைதியைக் குலைக்கும் விதமாக மீராவின் செல்போன் இடைவிடாமல் ஒலித்தது. அழைப்புத் திரையில் வனத்துறை அலுவலகத்தின் எண் மின்னியது. பதற்றத்துடன் எடுத்த மீராவின் முகத்தில், தொலைபேசியில் பேசியவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இரத்த ஓட்டம் நின்ற மாதிரி ஒரு அதிர்ச்சி பரவியது. மலையின் உயர்மட்டப் பகுதிகளில் அமைந்துள்ள அரிய வகை மலை ஆர்ச்சிட் (Mountain Orchids) மலர்கள் திடீரென தங்கள் இயல் இயற்கை நிறத்தை இழந்து கருநீலமாக மாறிவிட்டதாகவும், இலைகள் அனைத்தும் கொத்தாக உதிர்ந்து வருவதாகவும் வனத்துறை ஆராய்ச்சி மையத்தில் இருந்து அவசரத் தகவல் வந்திருந்தது. கடந்த அரை மணி நேரமாக நிலத்தடி ‘இசை குடிிலை’ அறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட கடுமையான ஒலி அதிர்வெற்றின் எதிரொலிதான் இந்தச் சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்திற்குக் காரணம் என்பதை மீரா உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டாள்.

“அறிவு, உடனே வா” என்று கத்தியபடி நிலத்தடி அறை வாசலை நோக்கி ஓடினாள் மீரா. அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கமும் அவசரமும் அறிவை உடனடியாக உலுக்கியது. திறந்திருந்த நிலத்தடி அறையின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி வந்த அறிவு, மீராவின் முகத்தில் தேங்கியிருந்த பயத்தைக் கண்டதும் உடனடியாகக் காரியத்தில் இறங்கினான். “என்ன மீரா என்னாச்சு? ஏன் இந்த அலறல்?” என்று அவன் வினவ, அவள் தனது போனில் வனத்துறை அதிகாரி அனுப்பிய தாவரங்களின் புகைப்படங்களைக் காட்டினாள். மாரனின் சோதனைக் கூடத்திலிருந்து பரவிய ஒலியலைகள், சாதாரணமானவை அல்ல; அது சுற்றியுள்ள தாவரங்களின் இயற்கையான உயிர்வேதியியல் சமநிலையைச் ச一点 சிதைக்கத் தொடங்கியுள்ளது. “நாம இதை உடனே நிறுத்தலைனா, மேகமலையின் ஒட்டுமொத்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை சுற்றுச்சூழல் மண்டலமும் பெரிய ஆபத்தைச் சந்திக்க நேரிடும் அறிவு” என்று மீரா தனது கவலை கலந்த உறுதியுடன் கூறினாள்.

அறிவின் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய போரே வெடித்தது. தன் தந்தையான மாரன் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு விட்டுச்சென்ற ஒரே ஒரு உண்மையான அடையாளம் இந்த நிலத்தடி ஒலி அறைதான். அதில் பதிவாகியுள்ள இறுதிக் குரலும், இசைக் குறிப்புகளும் மாரனின் ஆன்மாவின் எச்சங்கள். இப்போது இந்த அறையை முழுமையாக அணைக்கவோ அல்லது அதன் மின் இணைப்பைத் துண்டிக்கவோ முயன்றால், மாரனின் அந்த இறுதி நினைவுகள் চিরமாக மறைந்துபோக வாய்ப்புள்ளது. ஒரு பக்கம் தன் தந்தையின் நினைவுகளைக் காக்கும் தவிப்பு; மறுபக்கம் தான் நேசிக்கும் மேகமலையின் பசுமை மாறாத இயற்கையும், மீராவின் ஆராய்ச்சியும். அறிவின் முகத்தில் அந்தப் போராட்டம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மீரா அவனது தோளில் தன் கையை வைத்து, “அறிவு, உன் தந்தையும் இயற்கையை நேசிப்பவர்தான். அவர் இந்த அறையை உலகை அழிக்க உருவாக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு தவறான புரிதலில்தான் இதை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். இதை முழுமையாக அழிக்க வேண்டாம், ஆனால் இதன் அதிர்வெண்ணை நாம் நிரந்தரமாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்” என்று அவனைத் தேற்றினாள்.

இருவரும் உடனடியாகச் செயல்பட முடிவு செய்தனர். பங்களாவின் கட்டுப்பாட்டு அறைக்குச் சென்று, மாரனின் குறிப்பேடுகளில் உள்ள அதிர்வெண் வரைபடங்களை விரித்துப் பார்த்தனர். அறையின் ஆற்றல் மூலத்தைத் துண்டிப்பதற்கான சுவிட்சை நோக்கி அறிவு சென்றபோது, முழு பங்களாவின் தரையும் லேசாக அதிர்ந்தது. நிலத்தடி அறையிலிருந்து இரும்புக் கதவுகள் தாங்களாகவே மூடிக்கொள்ளும் சத்தம் கேட்டது. சிவப்பு நிற எச்சரிக்கை விளக்குகள் மினுமினுக்கத் தொடங்கின. சைகை மொழியிலும் குறிப்பேட்டிலும் உள்ள கணக்கீடுகளின்படி, இந்த அதிர்வுகளை முழுமையாக நிறுத்த வேண்டுமென்றால், அறையின் மையத்திற்குச் சென்று ஒரு குறிப்பிட்ட பாரம்பரிய இசைக் குறிப்பை நேரடியாக வாசிக்க வேண்டும். இயந்திரத்தனமான விசையைக் கொண்டு மட்டும் இதைச் செய்ய முடியாது; மனிதக் குரலும் பாரம்பரிய இசையும் மட்டுமே அந்த அதிர்வெண்ணை எதிர்கொள்ள முடியும்.

அறிவு மீராவைப் பார்த்தான். அவனது கண்களில் இருந்த குளிர்மை மறைந்து, ஒரு கடுமையான தீர்மானம் குடிகொண்டிருந்தது. “மீரா, நான் உள்ளே போறேன். நான் அங்கே போய் அந்த இறுதி இசையை வாசித்து இந்த அறையின் கணினியை மறுசீரமைக்கிறேன்” என்றான். மீரா அச்சத்துடன், “அறிவு, இந்தச் சூழலில் தனியா உள்ளே போவது ஆபத்து. அந்த அதிர்வுகள் உன்னை மனதளவில் பாதிக்கலாம்” என்று எச்சரித்தாள். ஆனால் நேரமின்மை அவர்களுக்குச் சவாலாக இருந்தது. வானம் கருக்கத் தொடங்கியிருந்தது, மலைக் காற்றில் ஒரு விசித்திரமான ரீங்காரம் எங்கும் பரவ ஆரம்பித்திருந்தது. அறிவு எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் நிலத்தடி அறையின் இரும்புப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினான்.

அவன் நிலத்தடி அறையின் பிரதான வாசலை அடைந்தபோது, சுவர்கள் பலமாக ஹம்மரிங் சத்தத்துடன் அதிரத் தொடங்கின. மேற்கூரையில் இருந்த பழைய ஒளியூட்டிகள் வெடித்துச் சிதறின. கையில் பாரம்பரிய புல்லாங்குழலையும், மாரனின் இரட்டை அதிர்வெண் சாவியையும் ஏந்தியபடி அறிவு உள்ளே நுழைந்தான். அவனது செவிகளில் மாரனின் கடந்த காலக் குரல் எதிரொலிக்கத் தொடங்கியது. அறையின் மையத்தில் இருந்த பிரதான ஒலி பலகை (Mixing Console) சிவப்பு நிறத்தில் ஒளிர, நிலத்தடி அறையின் முழுக் கணினியும் ஒரு பெரும் நிலநடுக்கத்தைப் போல நடுங்கத் தொடங்கியது. அறிவு தனது பதட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, அந்த ஆபத்தான அதிர்வெண்களுக்கு மத்தியில் தனி ஆளாக உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்தான்.