புதைந்த உண்மைகள்

இருள்மலைக் குகையின் பிரம்மாண்டமான கருங்கல் கதவுகள் திறந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், வீசிய குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் முகத்தில் அறைந்தது. குகைக்குள் இருந்து வெளிப்பட்ட வெளிச்சம் மெலிதாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. தரையில் பதிந்திருந்த விசித்திரமான முத்திரை, சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்த இரு குடும்பப் பெற்றோர்களின் மர்மமான மரணத்தோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது என்பதை அவர்கள் கண்டுகொண்டனர். அந்த அதிர்ச்சி தரும் தருணம் இருவருக்கும் இடையே இருந்த நீண்ட காலத் தடையை மெல்ல உடைக்கத் தொடங்கியது. அவநம்பிக்கையும் பழங்காலக் கோபமும் மறைந்து, அங்கு ஒரு மௌனமான புரிந்துணர்வு உருவாகியது.

“அபி…” ருத்ரனின் குரல் அந்தப் பாறைக் குகையில் மெலிதாக எதிரொலித்தது. அவனது இடது கையில் இருந்த நிழல் பனி சாபம் வெள்ளித் தீ மூலிகையின் ஆற்றலால் தற்காலிகமாக அமைதியாக இருந்தது. “இந்த முத்திரை என் தந்தையின் நாட்குறிப்பில் இருந்தது. ஆனால் அது எப்படி உங்களுடைய குடும்பக் குகைக் கதவோடு இணைந்தது? நம் பெற்றோர்கள் எதையோ நம்மிடமிருந்து மறைத்துள்ளனர் அல்லது ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்திலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்க முயன்றுள்ளனர்.”

அபிராமி தன் வெள்ளிக் கத்தியைக் கையில் இறுக்கப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவளது கண்களில் இருந்த சிறு சந்தேகம் இப்போது ஆழ்ந்த யோசனையாக மாறியிருந்தது. சிறுவயதில் அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாகப் பழகிய நினைவுகள் அவளுக்குள் சட்டென நிழலாடின. அப்போது இருந்த அதே அமைதி இப்போது இருவருக்கும் இடையே நிலவினாலும், சூழல் முற்றிலும் மாறியிருந்தது. பகையை மட்டுமே பரம்பரையாகக் கற்றுக்கொடுத்த பெரியவர்களின் பின்னணியில் ஏதோ பெரிய சதி நடந்துள்ளது என்பதை அவளும் உணரத் தொடங்கினாள்.

“என் தாயின் மூலிகைப் பெட்டியில் ஒரு பழைய சுருள் இருந்தது,” அபிராமி தன் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினாள். “அதில் இருள்மலையின் அடிவாரத்தில் ஏதோ ஒரு சக்தி வெளிப்படுவதாகவும், அதைக் கட்டுப்படுத்த இரு குடும்பமும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அந்தச் சுருளின் இறுதிப் பகுதிகள் மாயமாக மறைந்துவிட்டன. அல்லது யாரோ திட்டமிட்டு அதை அழித்துள்ளனர்.”

இருவரும் குகையின் உள்ளே பாதுகாப்பான ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, கொண்டு வந்திருந்த பழைய ஆவணங்களையும் குகை வாயிலில் கிடைத்த குறிப்புகளையும் ஒன்றாக ஆராயத் தொடங்கினர். மெழுகுவர்த்தியின் வெளிச்சத்தில் அவர்களின் கைகள் தற்செயலாகத் தொட்டபோது, ஒரு விநாடி மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு இருவரையும் தாக்கியது. பல வருடப் பிரிவு, பகை, குடும்பத்தின் வன்மம் எல்லாவற்றையும் தாண்டி, அவர்களுக்கு இடையே சிறுவயது முதல் இருந்த அந்த ஈர்ப்பு மீண்டும் மெல்லத் துளிர்க்கத் தொடங்கியது. ருத்ரனின் கண்களில் இருந்த தீவிரமும், அபிராமியின் முகத்தில் இருந்த உறுதியும் அந்தச் சூழலின் கடுமையைக் குறைத்தன.

ஆவணங்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் புரட்டிப் பார்த்தபோது, ஒரு முக்கியமான உண்மை அவர்களுக்குப் புலப்பட்டது. “இந்தச் சாபம் இயல்பாக உருவானது அல்ல,” ருத்ரன் ஒரு கடிதத்தின் வரிகளைச் சுட்டிக் காட்டினான். “யாரோ சில வெளிநாட்டுச் சக்திகள் அல்லது நமது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரே இந்த நிழல் பனியைத் திட்டமிட்டுத் தூண்டிவிட்டுள்ளனர். என் உடலில் பரவிய இந்தச் சாபம் ஒரு வெளிப்புறத் தாக்குதலின் மூலம் விதைக்கப்பட்டுள்ளது.”

அபிராமி அந்த வரிகளைப் படித்துவிட்டு அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனாள். “அப்படியானால்… நம் பெற்றோர்களின் மரணமும் இயற்கையானது அல்லவா? அவர்கள் இதைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றதால் தான் கொல்லப்பட்டார்களா?” அவளது குரல் நடுங்கியது. அவளது தோள்களில் கைவைத்த ருத்ரன், “கலங்காதே அபி. நாம் இருவரும் இணைந்து உண்மையை வெளிக்கொணர்வோம். யாராக இருந்தாலும் இந்தத் துரோகத்தை விட மாட்டோம்” என்று உறுதியளித்தான்.

அந்தச் சமயம், ஆவணங்களின் கடைசிப் பக்கத்தை அபிராமி கையில் எடுத்தாள். அந்தப் பக்கம் நடுவே கிழிக்கப்பட்டிருந்தது. எஞ்சிய பகுதியில் அடர்த்தியான இரத்தக்கறை உறைந்திருந்தது. அந்த இரத்தம் புதியது போலத் தெரிந்தது. குகையின் இருண்ட மூலைகளில் ஏதோ ஒரு நிழல் உருவம் இவர்களைக் கண்காணிப்பது போல ஒரு உணர்வு எழுந்தது. விக்ரமனின் முகம் அவர்களின் நினைவுக்கு வந்தாலும், இது அதைவிடப் பெரிய ஆபத்தின் அறிகுறியாக இருந்தது.