மக்கள் மன்றமும் அரச சபையும்

செம்புவண்ணக் கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான அரச சபை இன்று வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு பதற்றத்துடன் கூடியிருந்தது. விடியற்காலையின் செங்கதிர்கள், கோட்டையின் பழமையான கருங்கற் தூண்களின் மீது பட்டுச் சிதறின. வறண்ட நிலப்பரப்பின் வெப்பக் காற்று ஜன்னல் வழியே உள்ளே நுழைந்து, அங்கிருந்தவர்களின் முகங்களில் வியர்வையை வரவழைத்தது. சபையின் நடுவே, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களைப் போல மதிவாணனும், அவளுக்குப் பக்கபலமாக இளவரசி இளக்கியாவும் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களைச் சுற்றி காவலாளிகள் சூழ்ந்திருக்க, சிம்மாசனத்தின் இருபுறமும் அமர்ந்திருந்த காப்பாளர் குழுவின் அமைச்சர்கள் முகத்தில் வஞ்சகச் சிரிப்பு குடிகொண்டிருந்தது.

தலைமை அமைச்சர் மெதுவாக எழுந்து நின்று, சபையை நோக்கித் தன் கைகளை உயர்த்தினார். “மதிவாணன்! நீ இந்த அரண்மனைக்கு ஒரு கணக்காளராகவும், ஆவணக் காப்பாளராகவும் மட்டுமே வந்தாய். ஆனால், உனது எல்லைகளை மீறி, கோட்டையின் ரகசியச் சுரங்கப்பாதைக்குள் நுழைந்து, அரச ஆவணங்களைத் திருட முயன்றிருக்கிறாய். அதுமட்டுமன்றி, நமது இளவரசியையும் இந்தச் சதியில் ஈடுபடுத்தி, அரச குடும்பத்தின் பெயருக்குக் களங்கம் விளைவித்துள்ளாய். இது மன்னராட்சிக்கும், இந்தச் செம்புவண்ணக் கோட்டைக்கும் நீ செய்த துரோகம் இல்லையா?” என்று இடிமுழக்கம் போன்ற குரலில் கேட்டார்.

அமைச்சரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு சபையில் இருந்த சில மூத்த அதிகாரிகள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், மதிவாணன் சற்றும் பதற்றமடையவில்லை. அவனது முப்பது வயதுக்கே உரிய முதிர்ச்சியும், கூர்மையான புத்தியும் அவனது முகத்தில் அமைதியாகப் பிரதிபலித்தன. அவன் இளக்கியாவை ஒருமுறை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவளது கண்களில் அச்சத்தின் நிழல் கூட இல்லை; மாறாக, தன் நாட்டின் மீதும், மதிவாணன் மீதும் கொண்ட அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது. குதிரையேற்றத்திலும் பாரம்பரியக் கலைகளிலும் வல்லவளான அந்த வீர இளவரசி, தன் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு அமைச்சரை நோக்கி ஒரு படி முன்னே வந்தாள்.

“தலைமை அமைச்சரே!” என்று கம்பீரமாகத் தொடங்கினாள் இளக்கியா. “துரோகம் யார் செய்தது என்பதை இந்தச் சபை இன்று தீர்மானிக்கட்டும். நாங்கள் சுரங்கப்பாதைக்குச் சென்றது உண்மைதான். ஆனால், அது ஆவணங்களைத் திருடுவதற்காக அல்ல; பல ஆண்டுகளாக இந்த நாட்டின் நிலத்தடி நீரைத் திசைதிருப்பி, மக்கள் வறட்சியில் வாடக் காரணமான துரோகிகளை அடையாளம் காணவே நாங்கள் அங்கு சென்றோம். எங்கள் கைகளில் இப்போது அதற்கான முழுமையான ஆதாரங்கள் உள்ளன!” என்று முழங்கினாள்.

அமைச்சர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் முகங்களில் லேசான நடுக்கம் பரவியது. எனினும், தலைமை அமைச்சர் அதை மறைத்துக் கொண்டு, “ஆதாரங்களா? வெறும் வெற்று வார்த்தைகளால் இந்தச் சபையை நீங்கள் ஏமாற்ற முடியாது. எங்கே அந்த ஆதாரங்கள்?” என்று ஏளனமாகச் சிரித்தார்.

அந்தக் கணத்தில், அரச சபையின் பிரம்மாண்டமான மரக் கதவுகள் பலமாகத் திறக்கப்பட்டன. காவல்படைத் தலைவர் பழனிச்சாமி கம்பீரமான நடையுடன் உள்ளே நுழைந்தார். அவரது கைகளில் மதிவாணன் தன்னிடம் ஒப்படைத்திருந்த தோல் பையும், அந்த நவீனப் பதிவுக் கருவியும் இருந்தன. பழனிச்சாமியின் வருகையைக் கண்டதும் அமைச்சர்களின் முகம் வெளிறிப்போனது. அவர் நேராக காப்பாளர் குழுவின் முன்னிலையில் சென்று வணங்கி நின்றார்.

“மதிவாணனும் இளவரசியும் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை. அவர்கள் சேகரித்த ஆதாரங்கள் இதோ என்னிடம் பாதுகாப்பாக உள்ளன. இந்த நாட்டின் நிலத்தடி நீரைத் திசைதிருப்பிய சதியின் பின்னணியில் உள்ளவர்களின் குரல்களும், அவர்களின் கையெழுத்திட்ட ஆவணங்களும் இதில் பதிவாகியுள்ளன,” என்று கூறி, பழனிச்சாமி அந்தப் பதிவுக் கருவியை சபையின் நடுவே இருந்த மேஜையின் மீது வைத்தார்.

மதிவாணன் முன்னே வந்து, அந்தப் பதிவுக் கருவியை இயக்கினான். அடுத்த சில நொடிகளில், அந்தப் பெரிய கருங்கற் சபையில் தலைமை அமைச்சரின் குரலும், கிராமத்து மூத்த வணிகரான செட்டியாரின் குரலும் தெளிவாக எதிரொலித்தன. “இந்த நிலத்தடி நீர் ஆவணங்களை மாற்றிவிட்டால், கிராமங்களுக்குச் செல்லும் நீரை நாம் முழுமையாகத் திசைதிருப்பலாம்… அரண்மனை நிதியில் இருந்து ஐந்து ஆண்டுகளாக நாம் எடுத்த தொகையை யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது…” என்ற அவர்களின் உரையாடல் சபையில் இருந்த ஒவ்வொருவரின் காதுகளிலும் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல விழுந்தது.

சபைக்கு வெளியே திரண்டிருந்த கிராம மக்கள் மற்றும் விவசாயப் பிரதிநிதிகள் இதைக் கேட்டு ஆத்திரமடைந்தனர். “எங்கள் நிலத்தை வறண்ட காடாக்கிய துரோகிகள்! இவர்களுக்குக் கடுமையான தண்டனை வழங்க வேண்டும்!” என்று மக்கள் மன்றம் முழக்கமிட்டது. காப்பாளர் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். ஐந்து ஆண்டுகளாக நடந்து வந்த இந்த நிதி முறைகேடும், நீர்த் திசைதிருப்பல் சதியும் இவ்வளவு ஆதாரங்களுடன் வெளிவரும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

இந்த இக்கட்டான சூழலிலும், மதிவாணனுக்கும் இளக்கியாவுக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய மௌனப் பரிமாற்றம் நிகழ்ந்தது. மதிவாணன் தன் தந்தையின் நற்பெயரைக் காக்கவும், இந்த நாட்டின் நீர்வளத்தை மீட்கவும் எடுத்த முயற்சிகள் வீண் போகவில்லை என்பதை உணர்ந்தான். இளக்கியா அவனது கையை மெதுவாகப் பற்றினாள். அந்தப் தொடுதல், அவர்களின் அரசியல் கூட்டைக் கடந்து, அவர்களுக்குள் மலர்ந்திருந்த ஆழமான காதலையும், பரஸ்பர நம்பிக்கையையும் உறுதிப்படுத்தியது. இருவரும் இணைந்து இந்தச் சதியை முறியடித்த பெருமிதம் அவர்களின் கண்களில் மின்னியது.

காப்பாளர் குழுவின் தலைவர், “தலைமை அமைச்சரே! இந்த ஆதாரங்களுக்குப் பிறகு நீங்கள் சொல்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை. உங்களை நாங்கள்…” என்று தீர்ப்பளிக்கத் தொடங்குவதற்குள், தலைமை அமைச்சர் திடீரென உரக்கச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பு சபையினரை மீண்டும் அமைதியாக்கியது.

அவர் தன் மடியில் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு சிறிய, பழமையான மரப் பெட்டியைத் திறந்தார். அதிலிருந்து ஒரு பழமையான அரச முத்திரையை (Ancient Royal Seal) வெளியே எடுத்தார். அது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த வம்சத்தின் முதல் மன்னரால் பயன்படுத்தப்பட்ட, தற்போதைய காப்பாளர் குழுவின் அதிகாரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட உச்சகட்ட அதிகாரம் கொண்ட முத்திரையாகும். அதை உயர்த்திப் பிடித்தபடி அவர் கூறினார், “இந்தச் சபை என்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது! இந்த முத்திரையின் படி, கோட்டையின் தற்போதைய அவசர நிலையை முன்னிட்டு, நான் ஒரு புதிய முடக்கு உத்தரவைப் (Freeze Order) பிறப்பிக்கிறேன். இதன் மூலம் இளவரசி இளக்கியாவின் வாரிசுரிமை தற்காலிகமாக ரத்து செய்யப்படுகிறது, மேலும் மதிவாணன் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட வேண்டும்!” என்று கத்தினார்.

சபையே மீண்டும் ஒருமுறை அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. அந்தப் பழைய முத்திரையின் சட்டப்பூர்வ அதிகாரத்தை யாராலும் உடனடியாக மறுக்க முடியவில்லை. மதிவாணனும் இளக்கியாவும் தங்களின் வெற்றிக் களிப்பில் இருந்து திடீரென ஒரு புதிய ஆபத்துக்குள் தள்ளப்பட்டதை உணர்ந்தனர்.