சாரல் காட்டின் அழைப்பு

செங்கோட்டையின் அடர்ந்த சாரல் மலையடிவாரத்தில், காலம் குகைக்குள் ஒளிந்துகொண்டது போல அமைந்திருந்தது அந்தப் பகுதி. குற்றால மலையின் குளிர்ந்த காற்று மரங்களின் கிளைகளைத் தழுவிச் செல்ல, மெல்லிய தூறல் பூமியை நனைத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தச் சூழலின் அமைதியைக் குலைப்பது போல ஒரு கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து இறங்கினான் கவின்ராஜ். வயது முப்பத்தி இரண்டு. சுவிட்சர்லாந்தில் நறுமண வேதியியலில் முதுகலை பட்டம் பெற்று, தன் வேர்களைத் தேடித் திரும்பியிருக்கிறான் அவன். அவனது கைகளின் வலது புறத்தில் பழமையான செண்பகப் பூவின் வடிவிலான ஒரு சிறிய வடு மங்கலாகத் தெரிந்தது. அது அவனது குடும்பப் பாரம்பரியத்தின் அழியாத முத்திரை.

கவின்ராஜின் பார்வைக்கு முன்னால் நின்றது ‘செண்பக சிந்தாமணி’ தைலக் கூடம். பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பு புகழின் உச்சியிலிருந்த இந்த இடம், இன்று பராமரிப்பின்றிப் பாழடைந்து கிடந்தது. ஆனால், அதன் சுவர்களில் இன்னும் அந்த அரிய மூலிகைகளின் நறுமணம் லேசாகத் தங்கியிருப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. தன் தாத்தா சோமசுந்தரம் சொல்லித் தந்த அந்தப் பொக்கிஷமான நறுமண அறிவை மீண்டும் உயிர் கொடுக்க வேண்டும்; தன் குடும்பத்தின் மீது விழுந்த களங்கத்தைத் துடைக்க வேண்டும் என்பதே அவனது ஒற்றைக் குறிக்கோள். சட்டவிரோதக் குற்றச்சாட்டுகளால் கடந்த காலத்தில் சீரழிக்கப்பட்ட தன் குடும்பப் பெயரை மீட்டெடுக்கும் எண்ணம் அவனுக்குள் ஒரு தீவிரமான உறுதலை ஏற்படுத்தியது.

‘செண்பக சிந்தாமணி தைலக் கூடத்தின் ரகசிய சூத்திரம் ஏட்டுச் சுவடியிலும், குடும்பத்தின் மூத்த வாரிசின் நினைவிலும் மட்டுமே உள்ளது’ என்ற தன் தாத்தாவின் வார்த்தைகள் அவன் காதுகளில் ஒலித்தன. ஆனால், அந்தப் பணியை நிறைவேற்ற வனத்துறையின் அனுமதியும், கடுமையான சுற்றுச்சூழல் சான்றிதழ்களும் தேவை என்பதை அவன் நன்கு அறிவான்.

அதே நேரத்தில், செங்கோட்டையின் மற்றொரு பகுதியில், காட்டின் இயல் இயற்கைச் சமநிலையைக் காப்பதில் உறுதியாக இருந்தாள் மித்ரா. வயது முப்பது. சென்னையில் இயங்கும் ஒரு முன்னணி சுற்றுச்சூழல் சட்ட அமைப்பின் முதன்மை வழக்கறிஞர் மற்றும் தாவரவியல் ஆய்வாளர். சுயமரியாதையும் கூர்மையான நியாய உணர்வும் கொண்டவள். அவளது கள ஆய்வுக்காக வனத்துறை அலுவலருடன் அப்பகுதியில் உள்ள மூலிகைக் காடுகளுக்கு வந்திருந்தாள்.

"இங்கு சமீபகாலமாக நடக்கும் மூலிகைக் கடத்தல்கள் காட்டின் சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை முற்றிலுமாகச் சீரழிக்கின்றன, வனத்துறை அதிகாரி அவர்களே. இதை நாம் சட்டத்தின் மூலமாக உடனடியாகத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்," என்றாள் மித்ரா, குரலில் சமரசமற்ற உறுதியுடன்.

"īĬĪĮĬĨ ĨĬīĬĪīĮĨĮ… ĪĮīĩĬīīĩĮĮ ĪĮĨĮĨĮĪĮĮ ĩĬĪīĮĨĮ…"

மித்ராவின் பார்வை அந்தப் பாழடைந்த தைலக் கூடத்தின் திசையை நோக்கியது. அவளுக்குத் தெரியாது, அதே காட்டின் மறுபுறத்தில் தன் குடும்பத்தின் பாரம்பரியத்தை மீட்க ஒருவன் வந்துகொண்டிருக்கிறான் என்று. அவளது தொழில்முறைக் கடமையும், கவின்ராஜின் குடும்பப் பாரம்பரிய மீட்பும் எங்கே, எப்படி மோதிக்கொள்ளப் போகின்றன என்பதை அந்தச் சாரல் காற்று மட்டுமே மௌனமாக உணர்ந்திருந்தது.

தைலக் கூடத்தின் கதவைத் தள்ளித் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தான் கவின்ராஜ். உள்ளே இருள் சூழ்ந்திருந்தது. தூசு படிந்த மேசைகள், மூலிகைகள் அரைக்கும் கல் உரல்கள். அந்த அமைதியான அறையின் ஒரு மூலையில், பழைய மரப் பெட்டி ஒன்று பூட்டப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. அதன் மீது கை வைத்த கவின்ராஜ், மெல்ல அதைத் திறக்க முயன்றான். துருப்பிடித்த பூட்டு சத்தத்துடன் திறந்தது. உள்ளே கைகளில் அகப்பட்ட ஒரு பழைய சட்டவிரோத ஆவணம் அவனது கண்ணில் பட்டது. அதைப் பார்த்த அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் அகல விரிந்தன.