குடும்ப விருந்து

தியாகராஜபுரத்தின் அந்தச் பழைய பாரம்பரிய வீட்டின் முன் அஸ்வினின் வின்டேஜ் ஸ்கூட்டர் வந்து நின்றது. மோட்டார் நின்றவுடன், சூழலில் கவரிங் செய்ய முடியாத ஒரு பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. மீரா தனது கைப்பையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, மூச்சை நன்றாக உள்ளிழுத்துவிட்டுக் கொண்டாள். அவளது இன்டீரியர் ஸ்டைலிஸ்ட் மூளை, இந்த வீட்டின் பழமையான மரவேலைப்பாடுகளையும், சுவரில் தொங்கும் காலம்காலமான புகைப்படங்களையும் கவனித்தாலும், அவளது மனம் முழுவதும் சற்று நேரத்திற்கு முன்பு செய்துகொண்ட அந்த ஆபத்தான போலி காதலின் ஒப்பந்தத்தைச் சுற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

‘மிஸ் மீரா, உள்ளே நுழையும் முன் ஒருமுறை நம் கதையைச் சரிபார்த்துக் கொள்வது நல்லது. நாம் ஒருவருக்கொருவரை சந்தித்து மூன்று மாதங்கள் ஆகின்றன; திருவிடைமருதூர் கோயில் திருவிழாவில் ஆரம்பித்தது நம் பழக்கம்’ என்று அஸ்வின் மிகக் கவனமாக தனது குறிப்புகளை நினைவுபடுத்தினான். அவனது முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் துல்லியமான பதற்றம் இப்போது இன்னும் அதிகமாக இருந்தது. மீரா அவனது பதற்றத்தைக் கண்டுகொண்டு மெலிதாகச் சிரித்தாள். ‘கவலைப்படாதீர்கள் மிஸ்டர் அஸ்வின், உங்கள் பாட்டிக்குத் தேவையான நல்ல பொண்ணின் முகமூடியை நான் மிகச் சிறப்பாகவே அணிந்துகொள்வேன். ஆனால், என் மீதான உங்கள் கட்டுப்பாட்டு எல்லையை மட்டும் கொஞ்சம் தளர்த்திக்கொள்ளுங்கள்’ என்று கிண்டலாகக் கூறினாள்.

வீட்டின் பெரிய மரக்கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்ததும், பாட்டி ஜானகியின் கூர்மையான பார்வை அவர்களை வரவேற்றது. வீட்டின் நடு ஹாலில் நின்றுகொண்டிருந்த பாட்டியின் கண்களில் ஒருபுறம் பாசமும் மறுபுறம் சந்தேகமும் ஒருசேர மின்னின. ‘என்ன அஸ்வின், ரொம்ப தாமதம்? பொண்ணை அழைச்சுட்டு வர்றதுக்கு இவ்வளவு நேரமா?’ என்று பாட்டி விசாரித்த விதம் அவர்கள் மீது ஒரு சோதனைச்சாவடியை அமைத்தது போல் இருந்தது. மீரா உடனடியாக சுதாரித்துக்கொண்டு, புன்னகையுடன் பாட்டியின் கால்களில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினாள். அந்த எதிர்பாராத மரியாதையான செயல் பாட்டியின் முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகையை வரவழைத்தது.

உணவு மேஜையில் பாரம்பரிய கும்பகோணம் உணவு வகைகள் பரிமாறப்பட்டிருந்தன. வாழை இலையில் சூடான சாப்பாடு, மணக்கும் பருப்பு வடை, மற்றும் சுடச்சுட ஃபில்டர் காபி. சாப்பிட அமர்ந்ததும் பாட்டியின் கேள்விகள் அம்பு மழை போலப் பொழியத் தொடங்கின. ‘மீராம்மா, உங்க குடும்பம் எங்க இருக்கு? அஸ்வினோட எந்தப் பழக்கம் உங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்?’ என்று பாட்டி கேட்ட கேள்விக்கு மீரா ஒருகணம் திகைத்தாள். அஸ்வின் அவளுக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்து, தனது கையை மீராவின் கைக்கு அருகில் கொண்டு சென்று ஒரு செயற்கையான பாசத்துடன், ‘பாட்டி, அவளுக்கு என் காபி தயாரிக்கும் முறை ரொம்பப் பிடிக்கும்’ என்று சமாளித்தான்.

சாப்பிடும் போது நடந்த ஒரு சிறிய சமையலறை விபத்து அனைவரின் கவனத்தையும் திசை திருப்பியது. செந்தில் அவசரமாகக் கொண்டுவந்த கூடுதல் அப்பளத் தட்டை மீரா வாங்க முயன்றபோது, அவளது கை தவறி அஸ்வினின் கையின் மீது மோதியது. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் தட்டைப் பிடிக்க முயன்றபோது, அவர்களின் விரல்கள் ஒன்றோடொன்று உரசிக்கொண்டன. ஒரு விநாடி நேரம் அந்த அறையில் நேரம் ஸ்தம்பித்தது போலிருந்தது. அஸ்வினின் அந்தத் துல்லியமான உலகத்தில் மீராவின் இந்த தன்னிச்சையான வருகை ஒரு புதிய காற்றை வீசியது. அஸ்வின் அவளது கண்களை நேரடியாகப் பார்த்தபோது, அந்தப் போலி நாடகத்திற்குள்ளும் ஒரு உண்மையான ஈர்ப்பு மெலிதாக முளைவிடுவதை அவன் உணர்ந்தான். மீராவும் தனது அக உலகக் காவல்களை அந்த நொடியில் சற்று தளர்த்தினாள்.

விருந்து முடிந்து மீரா கிளம்பும் நேரம் வந்தது. வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த பாட்டி, திடீரென்று தனது பழைய மரப்பெட்டியைத் திறத்து ஒரு பெரிய, துருப்பிடித்த மரச் சாவியை மீராவின் கைகளில் திணித்தார். ‘மீரா, இந்தச் சாவி தங்கா நிலம் எஸ்டேட்டின் பழைய கிடங்குக்கு உரியது. அஸ்வினுக்குத் தெரியாம இதை உன்கிட்டக் கொடுக்கிறேன். அதுல ரொம்ப முக்கியமான ரகசியங்கள் பூட்டி இருக்கு, பத்திரமா பாத்துக்கோ’ என்று பாட்டி ஒரு அர்த்தமுள்ள புன்னகையுடன் எச்சரித்தார். அந்தச் சாவியின் குளிர்மை மீராவின் உள்ளங்கையைத் தாண்டி அவளது நெஞ்சில் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.