Recovered Continuation 12

இருளின் பாதை மற்றும் பழைய நினைவுகள்

வடிகால் பாதையின் இருள் அடர்த்தியாகவும், மூச்சுத் திணறடிக்கும் ஈரப்பதத்துடனும் இருந்தது. வெளியே கொட்டும் மழையின் இரைச்சலும், வரதனின் ஆட்கள் பட்டறைக் கதவை உடைக்கும் சத்தமும் அந்தச் சிறிய குழாயின் வழியே எதிரொலித்து அவர்களுக்குப் பின்னால் தொடர்ந்தன. கார்த்திக் மிகக் கவனமாக இரும்பு மூடியை மீண்டும் மூடிவிட்டு, அதன் மீது கிடந்த பழைய இரும்புப் பெட்டிகளையும் குப்பைகளையும் தள்ளி அந்த நுழைவாயிலை மறைத்தான். இப்போது நிலாவும் ரேகாவும் அவனும் அந்த நடுக்கடலின் உவர்நீர் கலந்த குறுகிய நிலத்தடியில் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

“இங்கு நிற்க வேண்டாம், உடனடியாக நகருங்கள்,” என்று கார்த்திக் தாழ்ந்த குரலில் கட்டளையிட்டான். அவனது வலது கையில் இருந்த சிறிய ஒளிரும் விளக்கு அந்தப் பாதையின் ஈரச் சுவர்களை மட்டும் மங்கலாகக் காட்டியது. அந்தத் தருணத்தில், ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே போன்றதொரு ஆபத்தான இரவில் அவர்கள் இருவரும் இணைந்து பணியாற்றிய தருணங்கள் நிலாவின் நினைவுக்கு வந்தன. அன்று அவளது பாதுகாப்பிற்காக கார்த்திக் எடுத்த சில கடுமையான முடிவுகள் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட்டு அவர்களின் பிரிவிற்கு வழிவகுத்தன. ஆனால் இன்று, எந்தவிதமான புகாரும் கேள்வியும் இல்லாமல் அவன் அவளது உயிரைக் காப்பாற்ற தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

நிலா தன் கையில் பத்திரமாக இருந்த தரவுச் சேமிப்புக் கருவியை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். சர்வதேசக் கடத்தல் கும்பலின் அனைத்து இரகசிய ஆவணங்களும், துறைமுக ஊழல் அதிகாரிகளின் பெயர்களும் இப்போது அந்தச் சிறிய கருவிக்குள் உள்ளன. வரதன் ஏன் இவ்வளவு வெறியோடு இவர்களைத் தேடுகிறான் என்பதற்கான விடை இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்தத் தரவு அவனது முழு சாம்ராஜ்யத்தையும் நொடியில் அழிக்க வல்லது.

“கார்த்திக்…” என்று நிலா மெலிந்த குரலில் அழைத்தாள். அந்த நிலத்தடிப் பாதையின் எதிரொலியில் அவளது குரல் சிறு நடுக்கத்துடன் ஒலித்தது.

கார்த்திக் உடனடியாகத் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். “என்ன நிலா? பயமாக இருக்கிறதா?” அவனது குரலில் அன்னை போன்ற அரவணைப்பும், ஒரு போர் வீரனின் நிதானமும் கலந்திருந்தது.

“இல்லை. பயம் அல்ல… ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகும் நீ என்னை இன்னும் புரிந்து வைத்திருக்க விதம் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. அன்றைக்கு நீ ஏன் என்னை விட்டுப் பிரிந்தாய் என்று இப்போது என்னால் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது,” என்றாள் நிலா, தன் கண்களில் தேங்கிய நீரை இருளுக்குள் மறைத்துக் கொண்டு.

கார்த்திக்கின் கண்கள் அந்த இருளிலும் மின்னின. அவனது முகத்தில் ஒரு சிறிய அமைதியான புன்னகை தோன்றி மறைந்தது. “நாம் இதிலிருந்து வெற்றிகரமாக வெளியே வந்த பிறகு இதைப் பற்றிப் பேசலாம், நிலா. இப்போதைக்கு நம் இலக்கு இந்தச் சதியை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருவது மட்டுமே,” என்று கூறிவிட்டு அவன் முன்னே நடந்தான்.

ரேகா அவர்களை வழிநடத்திக் கொண்டு சென்றாள். “இன்னும் நூறு மீட்டர் தூரம் சென்றால், பழைய மீன்பிடித் துறைமுகத்தின் கைவிடப்பட்ட படகு தளத்திற்குச் சென்றுவிடலாம். அங்கு எனது நண்பர் ஒருவரின் பாதுகாப்பான வேன் தயார் நிலையில் இருக்கும்,” என்று ரேகா மூச்சு வாங்கக் கூறினாள்.

ஆனால், அவர்களின் அதிர்ஷ்டம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. திடீரென அவர்களுக்கு முன்னால் இருந்த வடிகால் பாதையின் ஒரு பகுதியிலிருந்து மனிதர்களின் காலடிச் சத்தமும், பேசும் குரல்களும் கேட்டன. வரதனின் ஆட்கள் இந்த வழியையும் மோப்பம் பிடித்துவிட்டனர் என்பதை அவர்கள் தாமதமாக உணர்ந்தனர்.

“நில்லுங்கள்!” கார்த்திக் உடனடியாக நிலாவையும் ரேகாவையும் தடுத்து பின்னால் இழுத்தான். “அவர்கள் எதிரே வருகிறார்கள். இந்த வழியில் மாட்டிக் கொண்டோம்.”

பாதையின் இரு முனைகளும் அடைபடும் அபாயம் ஏற்பட்டது. பின்னால் வரதனின் ஆட்கள் பட்டறையை உடைத்துவிட்டனர்; முன்னால் வேறு ஒரு குழு அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருக்கிறது. நிலா கார்த்திக்கைப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இப்போது பயத்திற்குப் பதிலாக ஒரு புதிய உறுதி தோன்றியது. இந்த வினாடியில் அவர்கள் இருவரும் இணைந்து எப்படிப்பட்ட வியூகத்தை வகுக்கப் போகிறார்கள் என்பதே அவர்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கப் போகிறது.