பழைய காலத்தின் நிழல்

பழைய காலத்தின் நிழல்

புதுக்கோட்டையின் குளிர்காற்று பாழடைந்த அரண்மனையின் பெரிய தேக்கு மர ஜன்னல்களைத் தாண்டி உள்ளே வீசியது. மண்பாண்ட விளக்குகளின் ஒளியில் அந்த மறைக்கப்பட்ட அறை ஒரு பழைய ஓவியம் போல் காட்சியளித்தது. யாளினியின் கைகளில் இருந்த 1940களின் காலத்து மஞ்சள் நிறமான கடிதங்கள் ஒவ்வொன்றாகப் பிரிந்து, அந்த நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய காதலின் கதையை மெல்லச் சொல்லத் தொடங்கின. வெளியேயுள்ள தேக்கு மரக் காடுகளின் இலைகள் உரசுவது கூட, அந்தப் பழைய காதல் ஜோடியின் பெருமூச்சுகளைப் போல அவர்களுக்குக் கேட்டது.

“வெற்றி… இதைப் பாருங்கள்” என்று யாளினி தழுதழுத்த குரலில் கூறினாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. கடிதத்தின் ஒவ்வொரு வரியிலும் அன்றைய பிரிட்டிஷ் காலத்துச் சூழலும், குடும்ப எதிர்ப்பையும் மீறி வளர்ந்த ஒரு தூய்மையான காதலும் பதிவாகியிருந்தன. அந்தப் பழைய கடிதங்களை எழுதியது யாளினியின் முத்தாய்ப்பான மூதாதையர் என்றும், அதைப் பெற்றுக் கொண்டவர் வெற்றியின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் அந்தத் தாள்கள் மௌனமாகச் சாட்சி கூறின. கடந்த காலத்தில் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே இருந்த கடுமையான நிலப் பகை, இந்த இளம் காதலர்களைப் பிரித்திருக்கிறது. அந்தத் துயரமான முடிவு, இன்று தற்செயலாகத் தாங்கள் நிற்கும் அதே சுவர்களுக்குள் புதைந்திருப்பது அவர்களுக்குள் ஒருவித சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

வெற்றிவேல் அமைதியாக நின்று அந்தக் கடிதங்களை உற்று நோக்கினான். அவனது முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாக மென்மையாக மாறியிருந்தது. எப்போதும் இயந்திரத்தனமாகவும் நவீன தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றியும் மட்டுமே சிந்திக்கும் அவனது கண்களில், இப்போது ஒரு ஆழமான ஏக்கம் தெரிந்தது. அவன் மெல்ல யாளினியின் அருகில் வந்து, அவளது தோள் மீது கை வைக்காமல், ஆனால் அவளது உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் பாவனையில் நின்றான். “யாளினி… வரலாறு எதையோ நம்மைச் செய்யச் சொல்கிறது. நம் முன்னோர்களால் முடிக்க முடியாத இந்தக் கதையை, நாம் ஒரு நல்ல முடிவுக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் போலிருக்கிறது” என்றான் அவனது குரல் ஆழ்ந்த அதிர்வுடன்.

யாளினி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளது கண்களில் தெரிந்த பிடிவாதமும், கோபமும் மறைந்து, ஒரு மெல்லிய காதலும் புரிதலும் பிரதிபலித்தன. “அவர்கள் தோற்றுப் போன இடத்தில்தான் நாம் வெற்றி பெற வேண்டும் வெற்றி. இந்த அரண்மனையை மீட்டெடுப்பது வெறும் கற்களையும் சுவர்களையும் செப்பனிடுவது மட்டுமல்ல; பல தசாப்தங்களாகத் தவித்த இந்தக் கட்டிடத்தின் ஆன்மாவிற்கு நாம் செய்யும் சாந்தி” என்று அவள் கூறியபோது, அவளது குரலில் ஒரு உறுதியும் அதே சமயம் பெண்களுக்கே உரித்தான மென்மையும் கலந்திருந்தது.

வெற்றிவேல் தன் கடந்த காலத் தோல்விகளை நினைத்துத் தன் மனதை அமுக்கிக் கொண்டிருந்த பாரத்தை மெல்ல இறக்கி வைக்கத் தொடங்கினான். கடந்த காலத்தில் தான் ஒரு கட்டுமானப் பணியில் செய்த சிறிய கவனக்குறைவு காரணமாக நேர்ந்த விபத்தும், அதனால் ஏற்பட்ட உயிர்ச்சேதமும் அவனது மனதை வாட்டியெடுத்த ரகசியத்தை யாளினியிடம் அவன் முதல்முறையாக மனம் திறந்து பேசினான். “யாளினி… அந்த விபத்துக்குப் பிறகுதான் நான் யாரிடமும் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. எதிலும் முழுமையாக ஈடுபாடு காட்டுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் ஒரு துல்லியமான கணக்கீடாக மட்டுமே பார்த்து வந்தேன். ஆனால், உன்னைப் பார்த்த பிறகுதான் தெரிகிறது, வாழ்க்கையில் கணிதத்தைக் தாண்டி மனிதர்களின் உணர்வுகளுக்குத்தான் அதிக மதிப்பு உண்டு என்று” என்று அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அந்த அமைதியான அறையில் எதிரொலித்தன.

யாளினி அவனது கரங்களை மெல்லத் தொட்டு, “உங்கள் கடந்த காலத் தழும்புகள் என்னை உன்னிடம் மேலும் நெருங்கச் செய்கிறது வெற்றி. நாம் இருவரும் நம் காயங்களுடன் போராடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் தான். ஆனால் இனி நாம் தனித்தனியாக அல்ல, ஒன்றாக இந்த வரலாட்டை மீட்டெடுப்போம்” என்று ஆறுதலாகக் கூறினாள். அந்தச் சிறிய அறையில், நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் உருகியவர்களின் நிழலில், புதியதொரு காதல் மலர்வது இருவருக்குமே புரிந்தது.

அவர்கள் இருவரும் அந்த அறை முழுவதையும் மீண்டும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தனர். நில ஆவணங்களின் புதிய சாவி மற்றும் செப்புத் தகடுகளின் முழுமையான வரைபடம் அவர்களுக்குக் கிடைத்தது. அரண்மனையின் உண்மையான உரிமை யாருக்குச் சொந்தம் என்ற ரகசியம் இப்போது அவர்களின் கைகளில் இருந்தது. அதனைப் பாதுகாப்பாக எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் பிரதான மண்டபத்திற்குத் திரும்ப முயன்றனர். அப்போது திடீரென ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது.

‘கடகட’வென்று ஒரு பெரிய வெடிப்புச் சத்தம் அரண்மனையின் பிரதான தூணிலிருந்து எழுந்தது. பலத்த மழைக்குப் பிறகு மண்ணின் ஈரப்பதம் தாங்காமல், நூறு ஆண்டுகள் பழமையான அந்த அரண்மனையின் மையத் தூண் மெல்லச் சாயத் தொடங்கியது. மேற்கூரையின் ஒரு பகுதி சரிந்து விழும் தூசிப் படலம் அவர்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது. “யாளினி! ஜாக்கிரதை!” என்று கத்தியவாறு வெற்றி அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்தான். இருவருமே தூசுப் புயலிலும் அதிர்ச்சியிலும் சிக்கிக் கொள்ள, மீட்புப் பணி திடீரென ஒரு பேராபத்தைச் சந்தித்து நின்றது.