நிலவறையின் நிழல்கள்

நிலவறையின் நிழல்கள்

சுரங்கப்பாதையின் இருள் அடர்ந்து, ஈரமான கல்லின் வாடை மூக்கைத் துளைத்தது. கதிரவன் கையில் ஏந்தியிருந்த தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம், பாதையின் சுவர்களில் படிந்திருந்த கரிய பனிப்புகையை வெளிப்படுத்தியது. அவனுக்குப் பின்னால் வந்த இளவரசி யாழினி, சற்றும் சோர்வடையாமல் தன் கூர்மையான பார்வையைச் சுற்றியுள்ள சுவர்களில் பதித்தபடி நடந்தாள். கோட்டையின் பிரதான மாளிகையிலிருந்து தப்பிய அந்த நள்ளிரவுப் பயணம், அவர்களை இப்போது சூரிய-இரும்புச் சுரங்கத்தின் மிக ஆழமான பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றிருந்தது. இங்குதான் செம்புத்துரையின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் அந்தப் புனித உலோகம் வெட்டி எடுக்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்படுகிறது.

சில நிமிடங்கள் கடந்த பின், பாதையின் முடிவுப் பகுதி ஒரு பெரிய நிலவறைக் கூடத்தில் திறந்தது. அந்தக் கூடத்தின் நடுவே பெரிய எஃகு உலைகள் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. வழக்கமாக இந்த நேரத்தில் இந்தப் பகுதி முழுவதும் பணியாளர்களின் இரும்புச் சத்தமும், சம்மட்டி அடிகளும் எதிரொலிக்கும். ஆனால், இன்று அங்கு ஒரு விசித்திரமான, திகிலூட்டும் அமைதி நிலவியது. எங்கு பார்த்தாலும் நீல நிறப் புகையின் எச்சங்களும், காற்றில் மிதக்கும் நச்சு மணமும் சூழ்ந்திருந்தன. கதிரவன் உடனடியாகத் தன் முகத்தை ஒரு மெல்லிய துணியால் மூடிக்கொண்டு, யாழினியைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

‘இளவரசி, சற்று நில்லுங்கள். காற்றில் விஷ வாயுவின் எச்சங்கள் இன்னும் கலந்திருக்கின்றன,’ கதிரவன் எச்சரித்தான். அவனது குரல் நிலவறையின் கல் சுவர்களில் மெலிதாக எதிரொலித்தது.

யாழினி தன் குறுவாளின் பிடியை இறுக்கிக் கொண்டு, சுற்றிலும் மேலோட்டமாகப் பார்வையிட்டாள். ‘கதிரவா, இங்கு யாரோ சில நாட்களாக இரகசியமாக எதையோ செய்திருக்கிறார்கள். உலைகளின் நிறம் மாறியிருப்பதை என்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது,’ என்றாள். அவளது கண்களில் கோபமும் ஆச்சரியமும் மாறி மாறி நிழலாடின.

இருவரும் அமைதியாக நிலவறையின் ஒரு பெரிய கல் தூணின் மறைவில் பதுங்கிக் கொண்டு, உலைக்கூடத்தின் மறுபுறத்தை உற்று நோக்கினர். அங்கே சில நபர்கள் கருப்பு ஆடைகளை அணிந்து கொண்டு, பெரிய வெண்கலக் கலங்களில் ஏதோ ஒரு திரவத்தைச் சூரிய-இரும்புத் தாதுவுடன் சேர்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். அந்தத் திரவம் தாதுவின் மீது பட்டவுடன், அது கரும்பச்சையாக மாறி, கொதித்து நுரைக்கத் தொடங்கியது. முந்தைய நாள் கதிரவன் உலைக்கூடத்தில் கண்ட அதே நீல நிறக் கசடுதான் இங்கும் உற்பத்தியாகிறது என்பதை அவர்கள் கண்கள் வழியாக உறுதிப்படுத்திக் கொண்டனர்.

‘நாகேந்திரனின் ஆட்கள்… இவர்கள்தான் கிரீடத்தின் உலோகத்தில் நஞ்சைக் கலக்கிறார்கள்,’ கதிரவன் பற்களைக் கடித்தவாறு முணுமுணுத்தான். அவனது இடது கை வடுள்ள உள்ளங்கை கோபத்தில் நடுங்கியது. ‘மன்னர் வீரேந்திர சோழனுக்குச் சூட்டப்படவிருக்கும் அந்தப் புனித கிரீடம், உண்மையில் இந்த ராஜ்யத்தை ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் நச்சு ஆயுதம்.’

யாழினி தன் உதடுகளைக் கடித்தபடி, அந்தச் சதிகாரர்களைக் கூர்ந்து கவனித்தாள். ‘என் தந்தையின் ஆட்சியை வீழ்த்தவும், கோயில் அதிகாரத்தின் கீழ் இந்த மலையைக் கொண்டுவரவும் இவர்கள் எத்தகைய கொடூரமான திட்டத்தைத் தீட்டியுள்ளனர்! இவர்களை இங்கேயே தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்,’ என்று அவள் ஆவேசமாகக் கூறினாள்.

‘இல்லை, இளவரசி. இப்போது நாம் வெளிப்பட்டால், இவர்கள் நம்மை உயிரோடு விட மாட்டார்கள். அதுமட்டுமின்றி, நம்மிடம் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. இந்த நச்சுத் திரவப் பாத்திரங்களையும், அவர்களின் முத்திரையையும் நாம் கைப்பற்ற வேண்டும் அல்லது உலகிற்கு நிரூபிக்க வேண்டும்,’ கதிரவன் அவளது அவசரத்தைத் தடுத்தான்.

ஆனால், அவர்களின் அந்த இரகசிய உரையாடல் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. உலைக்கூடத்தின் மறுமூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய இரும்புப் பாத்திரம் தவறி கீழே விழுந்தபோது, பயங்கரமான சத்தம் அந்த நிலவறையை அதிரச் செய்தது. அந்தச் சத்தத்தால் உதிர்ந்த சிறிய கல் துளிகள் எதிரே இருந்தவர்களின் கவனத்தைத் திருப்பின.

‘யாரது அங்கு?’ என்ற முரட்டுத்தனமான குரல் அந்த இருண்ட கூடத்தில் எதிரொலித்தது.

சதிகாரர்களின் தலைவன் தன் கையில் இருந்த தீப்பந்தத்தை உயர்த்திப் பிடித்தபடி, கதிரவனும் யாழினியும் பதுங்கியிருந்த தூணை நோக்கி வேகமாக வரத் தொடங்கினான். நிழல்கள் நீண்டன; பதட்டம் உச்சகட்டத்தை அடைந்தது. கதிரவனும் யாழினியும் உடனடியாக அங்கிருந்து தப்பியோட முயன்றனர். அவர்கள் வந்த அதே சுரங்கப்பாதையை நோக்கி ஓடினர், ஆனால் சிறிது தூரம் சென்றவுடன் நிலைமை மேலும் மோசமானது.

சுரங்கப்பாதையின் பிரதான நுழைவாயிலை நோக்கி அவர்கள் சென்றபோது, அங்கே எதிர்பாராத ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. கோட்டையின் உளவுத் தலைவர் செழியன், தன் கையில் திறந்த வாளுடன், முகத்தில் ஒரு குரூரப் புன்னகையுடன் தன் ஆட்களுடன் வழியை மறித்து நின்றான். அவனது கண்கள் இருளில் பூனையைப் போல மினுமினுத்தன.

‘என்ன, இளவரசியாரும் நமது திறமையான உலோகவியலாளரும் நள்ளிரவில் இந்த நிலவறைச் சுற்றுலா வந்திருக்கிறீர்களா?’ செழியன் நக்கல் கலந்த குரலில் சிரித்தான். அவனது ஆட்கள் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்து, தப்பியோடும் அனைத்து வழிகளையும் அடைத்தனர். கதிரவனின் கையில் இருந்த தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சம் செழியனின் வாளின் மீது பட்டு மினுமினுத்தது. அந்தப் பொழுதில், கதிரவனும் யாழினியும் மீள முடியாத ஒரு பெரிய பொறியில் சிக்கியிருப்பது தெளிவாகப் புரிந்தது.