இரவு நேரத் தப்பல்

வெளியே கொட்டும் மழையின் சத்தத்திலிருந்து சற்றுத் தப்பியது போன்ற அமைதி அந்தச் சிறிய அறையில் நிலவியது. கணினிகளின் மங்கலான பச்சை மற்றும் சிவப்பு நிற விளக்கு வெளிச்சத்தில், கார்த்திக்கின் முகம் கடுமையான கோடுகளுடன் தெரிந்தது. ஐந்து வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு முதல்முறையாக அவர்கள் இருவரும் ஒரு குறுகிய இடைவெளியில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். நிலா தன் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தியவாறு, கார்த்திக்கை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இருந்த கேள்விகள் கோபத்தையும் மீறி ஆழமான வேதனையை வெளிப்படுத்தின.

“ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் என்னை விட்டுப் போய்விட்டாய், கார்த்திக். இப்போது என்னவென்றால், என் அலுவலகத்திற்குள் திடீரென்று நுழைந்து என்னை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றுவது போல் நடிக்கிறாய். இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?” நிலாவின் குரலில் கலவையான உணர்வுகள் எதிரொலித்தன.

கார்த்திக் அவளை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனது கண்களில் பதிந்திருந்த அந்த முந்தைய கடினத்தன்மை சற்றுத் தளர்ந்து, அதற்குள் ஒரு மெல்லிய வலி எட்டிப்பார்த்தது. ஆனால், பேச வேண்டிய தருணம் இதுவல்ல என்பதை அவன் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டான். அவனது முகத்தில் மீண்டும் அந்தத் தந்திரமான நிதானம் வந்து சேர்ந்தது.

“நிலா, நாம் எதற்காகப் பிரிந்தோம் என்பதைப் பேச இது சரியான நேரமல்ல. வெளியே வரதனின் ஆட்கள் அந்தக் கதவை உடைக்கப் பார்க்கிறார்கள். இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்த அறையின் பாதுகாப்புக் கவசத்தை அவர்கள் தகர்த்துவிடுவார்கள். உன்னிடம் இருக்கும் அந்த டேட்டா டிரைவை அவர்கள் கைப்பற்றினால், நம் இருவரின் உயிருக்கு மட்டுமல்ல, இந்தத் துறைமுகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பாதுகாப்புக்கும் ஆபத்து,” என்று கார்த்திக் அவளது தோளில் தன் கையை வைத்துத் திட்டவட்டமாகக் கூறினான்.

அவனது அந்த உறுதியான தொனியும், அவளது உடல் தொடுகையும் நிலாவின் இதயத் துடிப்பை வேகப்படுத்தியது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் இதே போன்றதொரு ஆபத்தான தருணத்தில் அவன் அவளது கரத்தைப் பற்றியது அவளது நினைவிற்கு வந்தது. பழைய நினைவுகளும் தற்போதைய மரண பயமும் அவளை ஒரு கணத்திற்கு ஸ்தம்பிக்கச் செய்தன. எனினும், ஒரு சங்கிலித்தொடர் திட்டலாளராக (Supply-Chain Strategist) அவளது பகுப்பாய்வு மூளை உடனடியாகச் சுதாரித்துக் கொண்டது.

“சரி, நீ சொல்வது இருக்கட்டும். இந்த அறையிலிருந்து தப்பிக்க உன்னிடம் என்ன திட்டம் இருக்கிறது?” நிலா தன் உணர்ச்சிகளைத் தற்காலிகமாக ஒருபுறம் தள்ளிவிட்டு, தன் நிபுணத்துவத்திற்குத் திரும்பினாள்.

“இந்தக் கன்ட்ரி அறையின் பிரதான கட்டுப்பாட்டுப் பலகையை (Main Control Console) உன்னால் அணுக முடியுமா? வரதன் சிஸ்டத்தை லாக் செய்ய முயல்கிறான்; ஆனால் இந்தத் துறைமுகத்தின் உள் கட்டமைப்பு மென்பொருட்கள் உனக்கு அத்துப்படிதானே?” கார்த்திக் கேட்டான்.

நிலா உடனடியாக கணினித் திரையின் முன் அமர்ந்தாள். அவளது விரல்கள் மின்னல் வேகத்தில் விசைப்பலகையில் இயங்கின. “ஆம். இந்த முனையத்தின் துணை மின் விநியோகத்தை (Auxiliary Power Grid) என்னால் திசைதிருப்ப முடியும். நாம் தப்பிக்க ஒரு வழி இருக்கிறது… ஆனால் அது மிகவும் ஆபத்தானது,” என்றாள் அவள்.

“ஆபத்தைத் தாண்டி நமக்கு வேறு வழியில்லை. என்ன செய்ய வேண்டும்?” கார்த்திக் அறையின் கதவைச் சரிபார்த்துக் கொண்டே கேட்டான். கதவின் வெளிப்பகுதியில் யாரோ எந்திரத்தனமான வெட்டும் இயந்திரங்களைக் கொண்டு (Thermal Cutters) பூட்டைச் சூடாக்கும் சத்தம் மெல்லக் கேட்கத் தொடங்கியது. உலோகமும் உலோகமும் உரசுவதனால் ஏற்படும் தீப்பொறிகள் கதவுக் கண்ணாடியின் வழியே மங்கலாகத் தெரிந்தன.

“நான் இப்போது பிரதான கட்டுப்பாட்டு முனையத்திலிருந்து ஒரு செயற்கையான மின்னழுத்த மாற்றத்தை (Voltage Surge) ஏற்படுத்துவேன். அது இந்த மண்டலம் முழுவதற்கும் மின்சாரத்தைத் துண்டித்துவிடும். அதே நேரத்தில், அறையின் தரைப்பகுதியில் உள்ள அவசரகால பராமரிப்புச் சுரங்கப் பாதைக்கான (Underground Maintenance Rail Tunnel) கதவு திறக்கும்,” என்று நிலா விளக்கினாள்.

“சிறந்த திட்டம். அந்தச் சுரங்கப் பாதை நேரடியாகக் கடல் முனையத்தின் மறுபுறம் வரை செல்லும் பழைய பராமரிப்புப் பாதை. வரதனின் ஆட்கள் நம்மை மேலே தேடும்போது, நாம் நிலத்திற்குக் கீழே சென்றுவிடலாம்,” கார்த்திக் அவளது திறமையை மெச்சும் பார்வையுடன் பார்த்தான்.

வெளியே கதவைச் சுட்டெரிக்கும் சத்தம் அதிகரித்தது. கதவின் பூட்டுப் பகுதி மெல்ல உருகத் தொடங்கும் வாசனை உள்ளே பரவியது. “இப்போது, கார்த்திக்!” என்று நிலா கத்தினாள்.

அவள் கணினியின் இறுதி என்டர் விசையை அழுத்திய அடுத்த விநாடி, கன்டெய்னர் முனையம் முழுவதும் இயங்கிக் கொண்டிருந்த ராட்சத மின் விளக்குகள் அனைத்தும் பெருமூச்சு விட்டது போல ஒரே கணத்தில் அணைந்தன. அடர்ந்த இருள் அந்தப் பகுதியை முழுமையாக விழுங்கியது. அதனுடன் சேர்த்து, கன்ட்ரி அறையின் மூலையில் இருந்த தரைப்பகுதி இரும்புத் தகடு தாமாக விலகி, கீழே செல்லும் செங்குத்தான ஏணியையும் இருண்ட சுரங்கப்பாதையையும் வெளிப்படுத்தியது.

“வேகமாக வா, நிலா!” கார்த்திக் தன் துப்பாக்கியை ஏந்தியவாறு முதலில் அந்தச் சுரங்கத்திற்குள் இறங்கினான். அவனது பாதுகாப்பு உதவியுடன் நிலாவும் அந்த இரும்பு ஏணியில் இறங்கி கீழே இருந்த சிறிய மின்சார பராமரிப்பு வண்டியில் (Maintenance Rail Cart) ஏறினாள். அவளது கையில் அந்தச் டேட்டா டிரைவ் பத்திரமாக இருந்தது.

கார்த்திக் அந்த வண்டியின் இயக்கப் பொத்தானை அழுத்த, அது ஒரு சிறிய விசிலோசையுடன் இருண்ட சுரங்கப்பாதையின் ஆழத்திற்குள் சீறிப்பாய்ந்து செல்லத் தொடங்கியது. தலைக்கு மேலே இருக்கும் கனத்த கான்கிரீட் தளங்களின் வழியாக வரதனின் ஆட்கள் ஓடும் காலடிச் சத்தங்களும், அவர்களின் அவநம்பிக்கைக் கத்தல்களும் மங்கலாகக் கேட்டன.

அவர்கள் தப்பித்துவிட்டோம் என்ற நிம்மதி நிலாவின் முகத்தில் லேசாகத் தோன்றியது. ஆனால், அந்த இருண்ட சுரங்கத்தின் ஈரமான காற்று அவளது முகத்தில் அறைந்தபோது, கார்த்திக்கின் கடந்த கால மௌனமும், இப்போது அவன் தங்களைக் காப்பாற்றத் துடிக்கும் தீவிரமும் அவள் மனதில் கேள்விகளாகச் சுழன்றன. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் எதற்காக விலகிச் சென்றான்? அந்த இரகசியம் இன்னும் அவளுக்குள் ஒரு புதிராகவே இருந்தது.

சுரங்கப் பாதை மிக வேகமாக முன்னோக்கிச் சென்றது. பக்கவாட்டுச் சுவர்களில் பதித்திருந்த அவசரகால விளக்குகள் வண்டியின் வேகத்திற்கு ஏற்ப மங்கலாக மின்னி மறைந்தன. கார்த்திக் மிகக் கவனமாகச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகளைக் கண்காணித்தவாறு நிலாவின் அருகில் அமர்ந்திருந்தான். இருவருக்கும் இடையில் இருந்த இடைவெளி மிகக் குறைவாக இருந்தது. அவர்களின் தோள்கள் உரசியபடியே இருந்தன. அந்தத் தீவிரமான சூழ்நிலையிலும், அவனது அருகாமை நிலாவின் இதயத்தில் ஒரு விவரிக்க முடியாத பாதுகாப்பையும் அதே சமயம் பழைய ஏக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது.

“கார்த்திக்… நீ அன்று ஏன்…” என்று நிலா பேசத் தொடங்கியபோது, அவளது குரல் சுரங்கத்தின் எதிரொலியில் பாதியில் நின்றது.

திடீரென்று வண்டி பயணித்துக் கொண்டிருந்த தண்டவாளத்தின் முன்னால் கடுமையான நீல நிற மின் தீப்பொறிகள் வெடித்துச் சிதறின. தண்டவாளத்தின் குறுக்கே ஏதோ ஒரு மின்னணுத் தடை (Remote Blockade) வேண்டுமென்றே ஏற்படுத்தப்பட்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. வண்டியின் கட்டுப்பாட்டுப் பலகை சிவப்புக் குறியீடுகளைக் காட்டி பயங்கரமாக அலறத் தொடங்கியது.

“பிடிச்சுக்கோ, நிலா!” என்று கத்திய கார்த்திக், வண்டியை உடனடியாக நிறுத்த பிரேக்கை அழுத்த முயன்றான். ஆனால், வண்டி அந்தத் தடையை நோக்கி அதிவேகமாகக் கட்டுப்பாட்டை இழந்தபடி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.