தாவரங்களின் மொழி

மேகமலையின் காலணிப் பனிமூட்டம் இன்னும் விலகவில்லை. கார்த்திக் மாமா தந்துவிட்டுச் சென்ற தேநீரைத் தொட்டுக்கூடப் பார்க்காமல், அறிவு தனது லேப்டாப்பையும் ஒலி அளக்கும் கருவிகளையும் எடுத்துக்கொண்டு பங்களாவின் பின்புறத் தோட்டத்திற்கு வந்தான். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் கைவிட்டுச் சென்ற அந்தப் பூங்கா இப்போது முற்றிலும் வேறுபட்ட தோற்றத்தில் இருந்தது. காடாய் மண்டிப்போன செடிகளுக்கு இடையில், ஏதோவொரு விசித்திரமான நீல நிற ஒளியைப் பரப்பியபடி சில அரிய தாவரங்கள் வளர்ந்திருந்தன. அறிவின் அ analytical மனம் உடனடியாக அந்த முரண்பாட்டைப் பதிவு செய்தது; மேகமலையின் இந்த உயரத்தில், இந்தக் குளிரில், இத்தகைய ஒளிரும் தாவரங்கள் இயற்கையாக வளர்வது சாத்தியமே இல்லை.

அவன் தனது ஒலியலை அளவிக் கருவியை (Acoustic Spectrometer) அந்தத் தாவரங்களுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றபோது, அந்தக் கருவியின் திரை அதிர்ந்தது. வெறும் ஒலியலைகள் மட்டுமல்ல; கடந்த இரவில் நிலத்தடி அறையிலிருந்து வெளியான அதே உணர்வுபூர்வமான அதிர்வெண் அலைவரிசைதான் இந்தத் தாவரங்களின் வேர்களைத் தாக்கியிருக்கிறது என்பதை அந்தக் கருவி துல்லியமாக காட்டியது. தந்தையின் மரபு வெறும் சுவர்களுக்குள் அடங்கவில்லை; அது இந்தச் சுற்றுச்சூழலின் இயல்பையே மாற்றத் தொடங்கியிருக்கிறது என்ற அதிர்ச்சி அறிவை உலுக்கியது.

“நீ நினைத்ததை விட இந்த இடம் மிகவும் சிக்கலானது, அறிவு.”

திடீரென்று பின்னணியில் கேட்ட அந்த மெல்லிய, உறுதியான குரல் அறிவின் நரம்புகளை முடுக்கிவிட்டது. அவன் சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தான். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தன் வாழ்விலிருந்து விலகிச் சென்ற அதே மீரா. ஆனால் அவளது கண்களில் இருந்த அப்போதைய காதலின் ஏக்கம் இப்போது இல்லை; அதற்குப் பதிலாக ஒரு முதிர்ந்த ஆய்வாளரின் கவனமும், தன் நிலத்தைக் காக்கும் தீரமும் நிறைந்திருந்தது. அவளது தோளில் தாவரவியல் ஆய்வுக் கருவிகள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

“மீரா…” அறிவின் தொண்டை அடைத்தது. வார்த்தைகள் அவனிடம் உடனடியாக வரவில்லை. இவ்வளவு சீக்கிரமாக அவளைச் சந்திப்பேன் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. “நீ… இன்னும் இங்கதான் இருக்கியா?”

‘இல்லை, அறிவு. நான் எங்கேயும் போகவில்லை. நீதான் உன்னுடைய இலட்சியம் என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிவிட்டாய்,’ என்று மீராவின் கண்கள் பேசின; ஆனால் அவள் அதை வாயால் வெளிப்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவள் தன் கையில் வைத்திருந்த ஒரு சிறிய மின்னணுப் பலகையைக் காட்டிவிட்டுப் பேசத் தொடங்கினாள்.

‘நீ இந்த வீட்டை விற்றுவிட்டு ஒரு வாரத்தில் சென்னைக்குத் திரும்பிவிடலாம் என்று நினைக்கிறாய். ஆனால் உன்னுடைய தந்தை மாமரன் இந்த நிலத்தடி அறையை வெறும் பொழுதுபோக்கிற்காக உருவாக்கவில்லை. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக நான் இங்குள்ள தாவரங்களின் மரபணு மாற்றங்களை ஆய்வு செய்து வருகிறேன். இந்தத் தாவரங்கள் உன்னுடைய தந்தையின் குரலையும், அவர் பதிந்த உணர்வு அலைகளையும் உறிஞ்சி வளர்ந்துள்ளன. நீ இந்த அறையைத் திறந்தவுடன், அந்த விசித்திரமான ஒலியலைகள் இந்தப் பகுதி முழுவதும் பரவிவிட்டன. இப்போது மேகமலையின் மேற்குச் சரிவு முழுவதுமே ஒரு பெரிய சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்தைச் சந்தித்து வருகிறது.’

அறிவு தன் மேலாடையின் பைகளில் கைகளை நுழைத்துக்கொண்டு சற்று பின்வாசல் தூணைச் சார்ந்தான். “நான் அறிவியல் பூர்வமாக என் தந்தையின் அறையை முடக்கப் போகிறேன் மீரா. அந்த ஒலியலைகளை அணைத்துவிட்டால் இந்தத் தாவரங்களும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிடும். என் வேலை முடிந்தது.”

‘அவ்வளவு எளிது அல்ல அறிவு,’ மீரா சற்றும் சமரசம் செய்து கொள்ளாமல் அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். ‘நீ நினைப்பது போல் உன்னுடைய தந்தை எங்களை விட்டுப் போகவில்லை. அவர் உனக்காக ஒரு எச்சரிக்கையை விட்டுச் சென்றுள்ளார். அதைப் புரிந்து கொள்ளாமல் உன்னால் இந்த அறையை அழிக்க முடியாது.’

மீரா தனது பையிலிருந்து ஒரு சிறிய ஒலிப்பதிவுக் கருவியை எடுத்து அறிவின் முன் நீட்டினாள். “இதை என் பசுமைக்குடிலில் உள்ள சென்சார்கள் நேற்று இரவு பதிவு செய்தன. உன்னுடைய தந்தை மாமரனின் குரல் இது.”

அந்தக் கருவி இயக்கப்பட்டது. காதில் கேட்கும் தொலைவில் மாமரனின் கம்பீரமான, ஆனால் ஏதோ ஒரு பெரும் ஆபத்தை உணர்த்துவது போன்ற குரல் எதிரொலித்தது: *’அறிவு… நீ திரும்பி வரும்போது, அந்த ரகசியத்தை நீ திறந்தாக வேண்டும். இல்லாவிட்டால், இந்த மலையின் அமைதி நம் அனைவரையும் விழுங்கிவிடும்.’*

அறிவின் முகம் வெளிறியது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அவன் விட்டுச் சென்ற அதே குரல், இன்று அவன் காலடியில் ஒரு புதிய புதிராக வந்து நின்றிருந்தது. வீட்டை விற்றுவிட்டுச் செல்லலாம் என்ற அவனது திட்டம் இப்போது முழுமையாகத் தகர்ந்திருந்தது. இயற்கையும் கடந்த காலமும் இணைந்து அவனுக்கு ஒரு புதிய இலக்கை நிர்ணயித்திருந்தன.