கன்டெய்னர் வலை

கன்டெய்னர் வலை

மழையின் சத்தம் துறைமுகத்தின் இரும்புத் தகடுகளில் பட்டு எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. எண்ணூர் துறைமுகத்தின் பிரம்மாண்டமான கன்டெய்னர் முனையத்தின் ராட்சத கன்டெய்னர் கிரேன்களுக்கு இடையே, நிலாவும் கார்த்திக்கும் காற்றுப் புக முடியாத இடைவெளிகள் வழியாக வேகமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் தலைக்கு மேலே, வரதனின் நவீன தொழில்நுட்பக் கண்காணிப்புப் பிரிவு அனுப்பிய வெப்பப் பரிமாற்ற ரோந்து டிரோன் (Thermal-imaging patrol drone) நீல நிற வெளிச்சத்துடன் அந்தப் பகுதியைக் துழாவித் தேடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த டிரோனின் காதுகளைப் பிளக்கும் ரீங்காரச் சத்தம் ஒவ்வொரு முறையும் நெருங்கும்போதும், இருவரும் தங்களைச் சுற்றியிருக்கும் ராட்சத இரும்புப் பெட்டிகளின் மறைவில் தங்களைப் புதைத்துக் கொண்டனர்.

“அது இன்னும் நம்மை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது, கார்த்திக். இதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது,” என்ற நிலாவின் குரல் அவளது கட்டுப்பாட்டை மீறி லேசாக நடுங்கியது. அவளது கையில் பத்திரமாக இருந்த அந்தச் சிறிய கருப்பு நிற டேட்டா டிரைவ், உயிரைப் பறிக்கும் ஒரு விஷ முள் போல அவளது உள்ளங்கையில் வியர்வையை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

‘பதட்டப்படாதே, நிலா,’ தன் கண்களில் எந்தச் சஞ்சலமும் காட்டாமல் கூறிய கார்த்திக், தனது இடுப்பிலிருந்து ஒரு சிறிய அவசரகால EMP (Electro-Magnetic Pulse) ஓவர்3-வகை கருவியை வெளியே எடுத்தான். தானியங்கி கண்காணிப்பு முறைமைகளை ஒரு கணத்தில் ஸ்தம்பிக்கச் செய்யும் அந்தச் சிறிய கருவியை அவன் காற்றுவெளியில் இலக்காக வைத்து இயக்கினான். ஒரு சிறிய நீல மின்னல் வெட்டு வானில் தோன்றி மறைந்தது; அடுத்த விநாடியே, அவர்களுக்கு மேலே வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த அந்தப் பன்னாட்டுப் பாதுகாப்பு டிரோன் தனது கட்டுப்பாட்டை இழந்து, ஒரு கணத்தில் செயலற்றுச் சுழன்று அருகில் இருந்த கன்டெய்னர் வரிசையின் மீது மோதி விழுந்து சிதறியது.

“இப்போது நமக்குச் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அவகாசம் உண்டு. வா,” என்று கார்த்திக் நிலாவின் கையைப் பற்றி, அங்கிருந்த தானியங்கி கன்டெய்னர் கன்ட்ரி (Gantry) கட்டுப்பாட்டுக் அறையின் படிக்கட்டுகளில் மின்னல் வேகத்தில் ஏறினான். அந்த அறை பாதுகாப்பான மின்னணுப் பூட்டுடன் இருந்தது. நிலா தனது அனுபவமிக்க கைகளால் அவசரகால லாக்கிங் முறையின் அவசர பைபாஸ் கோடை உள்ளிட்டு, கதவைத் திறந்தாள். இருவரும் உள்ளே நுழைந்து கதவைச் சற்றிப் பூட்டிக்கொண்டனர்.

வெளியே கொட்டும் மழையின் சத்தத்திலிருந்து சற்றுத் தப்பியது போன்ற அமைதி அந்தச் சிறிய அறையில் நிலவியது. கணினிகளின் மங்கலான பச்சை மற்றும் சிவப்பு நிற விளக்கு வெளிச்சத்தில், கார்த்திக்கின் முகம் கடுமையான கோடுகளுடன் தெரிந்தது. ஐந்து வருட இடைவெளிக்குப் பிறகு முதல்முறையாக அவர்கள் இருவரும் ஒரு குறுகிய இடைவெளியில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

நிலா தன் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தியவாறு, கார்த்திக்கை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் இருந்த கேள்விகள் கோபத்தையும் மீறி ஆழமான வேதனையை வெளிப்படுத்தின. “ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல் என்னை விட்டுப் போய்விட்டாய், கார்த்திக். அன்று எனது உலகம் முழுமையாக இடிந்து விழுந்தது. ஆனால் இன்று… இந்த மரணத்தின் விளிம்பில் நீ மீண்டும் வந்து நின்றுகொண்டிருக்கிறாய். எதற்காக? உனக்கு என்ன வேண்டும்? வரதன் உன்னையும் என்னைக் கொல்வது போலத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பது உனக்குத் தெரியாதா?” என்று அவள் கேட்டபோது, அவளது குரலில் தேக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பல வருட வலிகள் வெளிப்பட்டன.

கார்த்திக் ஒரு கணத்திற்கு அமைதியாக இருந்தான். அவனது பார்வையில் தெரிந்த ஆழ்ந்த சோகம் அந்த இருண்ட அறையிலும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவன் நிலாவை நெருங்கி வர முயன்றான், ஆனால் அந்த இடைவெளியை மதிக்கத் தெரிந்தவனாக அப்படியே நின்றான். “நிலா… அன்று நான் உன்னைவிட்டுப் பிரிந்தது உன்னைத் துன்புறுத்துவதற்காக அல்ல. அந்தச் சிண்டிகேட் அமைப்பின் கண்கள் உன்னை நோக்கித் திரும்பியிருந்தன. நான் உன்னை விட்டு விலகாமல் இருந்திருந்தால், அன்றே நீ உயிரோடு இருந்திருக்க மாட்டாய். உனது பாதுகாப்பிற்காகத்தான் நான் அந்த ஆபத்தான வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்,” என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறியபோது, அவனது வார்த்தைகளில் இருந்த உண்மை நிலாவை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது.

ஆனால், அவர்களின் அந்த உணர்ச்சிகரமான உரையாடல் நீடிக்க அனுமதிக்கப்படவில்லை. திடீரெனக் கட்டுப்பாட்டுக் அறையின் இரும்பு வெளிக்கதவில் கனமான காலடிகளும், ரேடியோ வாக்கி-டாகி கருவிகளின் உரசும் ஒலியும் கேட்டன. வரதனின் தலைமை அமலாக்க அதிகாரியான வரதனின் வலது கை நபர், அந்தச் Gantry மண்டலத்தை முழுமையான ஊரடங்குப் பூட்டுக்கு (Lockdown) உட்படுத்திவிட்டதை அறிவிக்கும் கட்டளைச் சத்தங்கள் கீழე எதிரொலித்தன.

நிலாவும் கார்த்திக்கும் உடனடியாக ஜன்னல் வழியே வெளியே உற்றுப் பார்த்தனர். அங்கே, மழை நனைந்த துறைமுகத்தின் பிரதான முற்றத்தில், வரதனின் ஆயுதம் ஏந்திய துப்பாக்கி ஏந்திய படையே அந்த முழு மண்டலத்தையும் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டிருந்தது.