முதல் நெருப்பு

செம்புத்துரை மலைக்கோட்டையின் தெற்குச் சரிவில் அமைந்திருந்த தலைமை அரச உலைக்கூடம், முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு அனல் கக்கிக் கொண்டிருந்தது. பாறைகளைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட அந்தப் பிரம்மாண்டமான குகை போன்ற அறையின் சுவர்களில், செம்பழுப்பு நிறச் சுடர்கள் நிழலாடி ஆடி மறைந்தன. பதினேழாம் நூற்றாண்டின் கோடைக்காற்று பாறை இடுக்குகளின் வழியே ஊடுருவி, அங்கிருந்த பெரும் துருத்திகளை மேலும் உசுப்பியது.

முப்பத்துநான்கு வயதான கதிரவன், கனத்த தோல் கவசத்தை அணிந்தபடி உலையின் முகப்பில் நின்றிருந்தான். அவனது கூர்மையான கண்கள், உருகி வழியும் நெருப்புக் குழம்பின் நிறத்தையே உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தன. அவனது இடது முழங்கையிலிருந்து உள்ளங்கை வரை படர்ந்திருந்த பழைய தீக்காய வடு, வெப்பத்தின் தாக்கத்தால் சிவந்து துடித்தது. பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவனது தந்தை இதே உலைக்களத்தில் நிகழ்த்திய ஒரு சோதனையின்போது ஏற்பட்ட விபத்தின் அடையாளம் அது. அந்த வடு கதிரவனுக்கு வெறும் காயம் அல்ல; தனது தந்தை மீது அரண்மனை சுமத்திய அநியாயப் பழியின் மௌன சாட்சி.

அவனுக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த இரண்டு இளம் உலை உதவியாளர்கள் கனத்த மரப்பெட்டியைப் பயபக்தியுடன் தூக்கி வந்தனர். பெட்டியின் வெளிப்புறத்தில் அரச முத்திரையும், அதற்கும் மேலாக சூரியக் கோயிலின் புனிதச் சின்னமும் அரக்கினால் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தன. அடுத்த சில மாதங்களில் நடைபெறவிருக்கும் இளவரசி யாழினியின் முடிசூட்டு விழாவிற்காக, செம்புத்துரை வம்சத்தின் மரபுப்படியான புதிய கிரீடம் வார்க்கப்பட வேண்டும். அதற்கான மூலப்பொருள் இதுதான்: செம்புத்துரையின் ரகசியச் சுரங்கங்களிலிருந்து பல பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு வெட்டி எடுக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தொன்மையான ‘சூரிய-இரும்பு’.

“தலைவரே, தலைமைப் பூசாரியின் நேரடிப் பார்வையில் பாதுகாக்கப்பட்ட பெட்டகத்திலிருந்து இது கொண்டுவரப்பட்டது,” என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினான் உதவியாளன் மாறன்.

கதிரவன் பேசாமல் தலையசைத்தான். இரும்புக் கம்பியால் அந்த முத்திரையை உடைத்து, பெட்டியின் மூடியைத் திறந்தான். உள்ளே வைக்கோல் இழைகளுக்கு நடுவே பளபளப்பான கரும்பழுப்பு நிறத்தில் மூன்று கனமான உலோகக் கட்டிகள் கிடந்தன. பார்வைக்கு அவை சாதாரண இரும்பைப் போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் மேற்பரப்பில் விசித்திரமான பொன்னிற வரிகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. சூரிய-இரும்பு என்பது சாதாரணத் தாது அல்ல. அது சூரியனின் வெப்பத்தைத் தன்னுள் ஈர்த்து, நீண்ட நேரம் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் அபூர்வத் தன்மையுடையது. முந்தைய மன்னர்களின் ஆட்சியில், இந்த உலோகத்தின் தன்மை தெய்விக அடையாளமாகக் கருதப்பட்டது.

கதிரவன் தனது நீண்ட இடுக்கியால் ஒரு கட்டியைத் தூக்கி, மண்பானைச் சுவரால் சூழப்பட்ட உயர்வெப்ப உலைக்குள் வைத்தான். மரக்கரிகளும் மூங்கில் கரித்தூளும் ஒன்றாகக் கொதிக்கத் தொடங்கின. சூரிய-இரும்பு உருகும்போது ஒரு பிரகாசமான தங்க நிற ஒளியை உமிழ வேண்டும் என்பதுதான் அவனது தந்தை எழுதி வைத்திருந்த உலோகவியல் குறிப்புகளின் கூற்று. ஆனால், உலைக்குள் வெப்பம் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியபோது, ஒரு விசித்திரமான சத்தம் கேட்டது.

உலோகக் கட்டியின் மேற்பரப்பு கொதித்துக் குமிழியிட்டது. ஆனால் அதிலிருந்து வெளிவந்த ஒளி பொன்னிறமாக இல்லை; மாறாக, பிணத்தின் கண்களைப் போன்ற ஒரு மங்கலான பச்சை நிறத்தில் மாறியது. அதே நொடியில், ஒரு கடுமையான கந்தக நெடியும், மூச்சைத் திணறடிக்கும் ஒருவித கசப்பான வாசனையும் உலைக்கூடமெங்கும் பரவியது.

“மாறா! துருத்தியை உடனே நிறுத்து! உலையை மூடு!” என்று கதிரவன் கூச்சலிட்டான். அவனது குரலில் வழக்கத்திற்கு மாறான பதற்றம் தெறித்தது.

ஆனால் அவன் எச்சரிப்பதற்குள், உலையின் முகப்பிலிருந்து சுடர்கள் திடீரெனச் சீறி எழுந்தன. உருகிய திரவத்திலிருந்து விசித்திரமான நீல நிறப் புகை சுருண்டு எழுந்து, குகையின் கூரையை நோக்கிப் பரவியது. அந்தப் புகையை ஒரு கணம் சுவாசித்த மாறன், தனது தொண்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு இருமித் தரையில் சரிந்தான். அவனது மூக்கிலிருந்து மெல்லிய இரத்தக் கசிவு ஏற்பட்டது.

கதிரவன் நொடியும் தாமதிக்காமல், ஈரப்படுத்தப்பட்ட சணல் துணியால் தனது முகத்தை மூடிக்கொண்டு முன்னே பாய்ந்தான். அருகில் இருந்த மணல் தொட்டியைக் காலால் உதைத்துத் தள்ளி, உலையின் துவாரத்தின் மீது கொட்டினான். தீயின் ஆவேசம் சற்று அடங்கியது. மாறனைத் தரையோடு தரையாக இழுத்துக்கொண்டு, காற்றுப் புகும் வாசலை நோக்கி ஓடினான். மற்ற உதவியாளர்கள் ஓடிவந்து மாறனைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியே சென்றனர்.

கதிரவன் வேகமாக மீண்டும் உலைக்குள் நுழைந்தான். நிலக்கரி புகையும் அடங்கிப் போயிருந்தாலும், அந்த நீலப் புகையின் நச்சுத்தன்மை அவனது கண்களை எரிய வைத்தது. நீண்ட கரண்டியால் உலையின் அடியிலிருந்த கசடைச் சற்று எடுத்து ஒரு கல் தட்டில் ஊற்றினான். ஆறிப்போன அந்தக் கசடு, வழக்கமான இரும்பின் சாம்பல் நிறத்திற்குப் பதிலாக, நீலமும் வெள்ளையும் கலந்த ஒரு படலமாக உறைந்திருந்தது.

“இது சூரிய-இரும்பு மட்டுமல்ல…” என்று கதிரவன் முணுமுணுத்தான். அவனது இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. “இதன் உள்ளே பாதரசமும், நாகபாஷாணமும் கலக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த உலோகம் தலைக்குச் சூட்டப்பட்டால், உடலின் வெப்பம் கிரீடத்தின் வழியே பரவி, இந்த நஞ்சு ஆவியாகி நேராகத் தலையின் நரம்புகளுக்குள் இறங்கும். சில வாரங்களில் அணியும் மனிதன் பித்தாகி மாண்டு போவான்.”

அப்போது உலைக்கூடத்தின் பிரதான வாசலில் கனத்த பாதணிகளின் ஓசை கேட்டது. இரும்புக் கதவு மெல்லத் திறக்கப்பட்டு, தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரன் உள்ளே நுழைந்தார். அவருக்குப் பின்னால் நான்கு ஆயுதம் தாங்கிய கோயில் மெய்க்காப்பாளர்கள் கவசங்கள் ஒலிக்க நின்றிருந்தனர். நாகேந்திரனின் நரைத்த தாடியும், நெற்றியில் பூசப்பட்டிருந்த செந்தூbusinessரமும், அனலின் ஒளியில் ஒரு கொடூரமான நிழலாக விழுந்தன.

“என்ன நடக்கிறது இங்கே, கதிரவா?” என்று கம்பீரமான, அதே சமயம் அழுத்தமான குரலில் கேட்டார் நாகேந்திரன். அவரது பார்வை உலை மேடையில் சிதறிக்கிடந்த மணலையும், ஆறிக்கொண்டிருந்த நீல நிறக் கசடையும் துல்லியமாக அளவிட்டது.

கதிரவன் எழுந்து நின்று, கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டி தலைவணங்கினான். அவனது இடது கையின் வடுவை மறைக்காமல், பூசாரியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். “உலோகத்தின் அடர்த்தியில் ஏதோ முரண்பாடு உள்ளது, மேன்மை தங்கியவரே. உலையின் வெப்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் மூலப்பொருள் வெடித்துச் சிதறிவிட்டது. என் உதவியாளன் மயங்கி விழுந்துவிட்டான்.”

நாகேந்திரன் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தார். ஆனால் அந்தப் புன்னகையில் எள்ளளவும் மனிதநேயம் இல்லை. “சூரிய-இரும்பு என்பது தெய்வங்களின் அருள் பெற்றது, கதிரவா. அதை சாதாரணக் கொல்லர்கள் எளிதில் கையாண்டுவிட முடியாது. அதற்குரிய மகா மந்திரங்களும், ஹோமங்களும் செய்யப்படாமல் அதைத் தீண்டினால் இப்படித்தான் விபத்துகள் நடக்கும் என்று நான் உனக்கு முன்பே எச்சரித்தேன் அல்லவா?”

“மந்திரங்கள் இருக்கட்டும், சுவாமி. ஆனால் இந்த உலோகக் கட்டியில் இயற்கைக்கு மாறான வேதிமங்கள் சேர்க்கப்பட்டிருப்பது போலத் தெரிகிறது,” என்று கதிரவன் நிதானமாக, ஆனால் துணிச்சலுடன் கூறினான்.

நாகேந்திரனின் கண்கள் சட்டென்று சுருங்கின. அவர் கதிரவனை நோக்கி இரண்டு அடிகள் முன்னால் வந்தார். அவரது கண்கள் ஒரு வேட்டையாடும் நரியைப் போல கூர்மையாயின. “அரண்மனை உலைக்களத்தின் கொல்லன், தெய்விக மூலப்பொருளின் தூய்மையைக் கேள்வி கேட்கிறானா? உன் தந்தை செய்த அதே தவறை நீயும் செய்யத் துணிகிறாயா, கதிரவா? அன்று அவனும் இப்படித்தான் இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாகக் கூறி, தேசத்துரோகக் குற்றத்திற்காகத் தண்டிக்கப்பட்டான்.”

கதிரவனின் பற்கள் ஒன்றோடொன்று நறநறத்தன. அவனது தந்தை கொல்லப்பட்ட அந்த இருண்ட இரவு அவனது நினைவில் மின்னலாக வெட்டியது. ஆயினும் அவன் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான்.

“அரசர் வீரேந்திர சோழனின் ஆணைப்படி, கிரீடத்தின் தூய்மையை உறுதி செய்வது என் தலையாய கடமை,” என்று கதிரவன் பணிவாகக் கூறினான்.

“உன் கடமை கிரீடத்தை வார்ப்பது மட்டும்தான்!” என்று நாகேந்திரன் குரலைத் தாழ்த்தி, ஆனால் மிகக் கடுமையான தொனியில் கூறினார். “மூலப்பொருளைப் பற்றிய கேள்விகள் உனக்கு வேண்டாம். கிரீட வேலைகள் தாமதமின்றித் தொடர வேண்டும். மூன்று பௌர்ணமிகளுக்குள் புதிய கிரீடம் அரியணையில் இருக்க வேண்டும். இல்லையேல், உலைக்களத்தில் நிகழும் அடுத்த விபத்து உன் உயிரையே பலிவாங்கக்கூடும். எச்சரிக்கையாக இரு!”

நாகேந்திரன் தனது மேலாடையைச் சுழற்றிப் போர்த்தியபடி விறுவிறுவென்று வெளியேறினார். அவரது காவலர்களும் பின்தொடர்ந்தனர்.

கதிரவன் தனியாக நின்றான். அவன் மெல்ல உலை மேடையை நோக்கிச் சென்று, அந்த நீல நிறக் கசடை ஒரு சிறிய துணியில் எடுத்துத் தனது இடுப்பு வாரில் மறைத்து வைத்துக்கொண்டான். அரண்மனையின் முடிசூட்டு விழா ஒரு புனிதமான சடங்கு அல்ல; அது ஒரு மாபெரும் படுகொலைக்கான களம் என்பதை அவன் முழுமையாக உணர்ந்துவிட்டான். ஆனால் இதை யாழினி இளவரசியிடம் எப்படி எடுத்துரைப்பது? அரண்மனை முழுவதும் நாகேந்திரனின் ஒற்றர்கள் சூழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவனது முதல் நெருப்பு மூண்டுவிட்டது; ஆனால் அது அரண்மனையை எரிக்கப்போகிறதா அல்லது அவனையே சுட்டெரிக்கப்போகிறதா என்பது காலத்தின் கைகளில்தான் இருந்தது.