அரசரின் அந்தரங்கம்

அத்தியாயம் 9: அரசரின் அந்தரங்கம்

செண்பகக் காடுகளின் குளிர் காற்றும், இரவின் அடர்ந்த இருளும் செம்புத்துரை மலைக்கோட்டையைச் சூழ்ந்திருந்தன. கோட்டைச் சுவரின் பாறை இடுக்கு வழியே வெற்றிகரமாகத் தப்பிய கதிரவனும் இளவரசி யாழினியும், அரச மாளிகையின் மேற்குப் பக்கச் சுவரை ஒட்டியுள்ள இரகசியப் பாதைக்குள் நுழைந்தனர். அவர்களின் கைகளில் மாமன்னர் வீரமார்த்தாண்டரின் திருவாளும், தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரனின் கொடூரச் சதியை வெளிப்படுத்தும் நாக முத்திரையிடப்பட்ட பனை ஓலை ஆவணங்களும் பாதுகாப்பாக இருந்தன. அந்தப் பையை கதிரவன் தன் மார்போடு இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தான். அவனது இடது கை தீக்காய வடுவின் வலி அந்தப் பனி இரவில் ச소ஞ்சலப்படுத்தினாலும், அவனது மன உறுதியை அது ஒருபோதும் குலைக்கவில்லை.

“கதிரவா, என் தந்தையின் உடல்நிலை திடீரென எப்படி இவ்வளவு மோசமானது? நேற்று வரை அவர் சாதாரணக் காய்ச்சலால் மட்டுமே அவதிப்பட்டார். ஆனால் இப்போது… நாகேந்திரனின் ஆட்கள் ஏதேனும் நஞ்சைக் கொடுத்துள்ளனரா?” யாழினியின் குரலில் இயல்பான ராஜரீகக் கம்மலும், அதையெல்லாம் மீறிய ஆழ்ந்த கவலையும் கலந்திருந்தன. அவளது கண்கள் கோட்டையின் உயர்தளத்தில் மின்னிய அரச மாளிகையின் பிரதான விளக்குகளை நோக்கின.

“இளவரசி, சூரிய-இரும்பு கிரீடத்தை வார்ப்பதில் மட்டுமல்ல, அரியணையில் அமரும் மன்னரின் உடல்நிலையை முடக்குவதிலும் அந்தப் பூசாரியின் கைவரிதி இருந்திருக்கக்கூடும். நாம் தாமதிக்கக் கூடாது. மாமன்னரின் அந்தரங்க மருத்துவக் கூடத்தை அடைந்தால் மட்டுமே உண்மை என்னவென்று தெரியும்,” என்று உறுதியுடன் கூறினான் கதிரவன்.

அவர்கள் இருவரும் அரச மாளிகையின் பிரதான பாதைகளைத் தவிர்த்து, ஊழியர்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தும் குறுகிய கல் படிக்கட்டுகள் வழியாக நகர்ந்தனர். செழியனின் உளவுப் படைகள் கோட்டை முழுவதும் அவர்களைத் தீவிரமாகத் தேடிக்கொண்டிருப்பதால், ஒவ்வொரு அடியையும் அளந்தே வைக்க வேண்டியிருந்தது. சில கணங்கள் கழித்து, அவர்கள் அரசரின் மருத்துவக் கூடத்தின் பின்புறக் கதவை அடைந்தனர். மரத்தாலான அந்த வலுவான கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது, ஆனால் அதன் இடுக்குகளின் வழியே உள்ளே எரியும் அகல் விளக்குகளின் வெளிச்சம் தெரிந்தது.

கதிரவன் தன் இடுப்பில் மறைத்து வைத்திருந்த சிறிய உலோகக் கருவிகளைக் கொண்டு மிக நளினமாக அந்தப் பூட்டைத் திறந்தான். எந்தவிதச் சத்தமும் எழுப்பாமல் கதவு மெல்லத் திறந்தது. உள்ளே நுழைந்ததும் ஒருவித மருத்துவப் பொடியின் வாசமும், கஸ்தூரி நறுமணமும் அவர்களை வரவேற்றன.

மருத்துவக் கூடத்தில் யாருமில்லை. ஆனால், அங்கிருந்த மேசையின் மீது சிதறிக்கிடந்த மருந்துக் கலவைகளும், உடைந்துபோன குவளைகளும் ஏதோ அவசரமான களேபரங்கள் நடந்திருப்பதை உறுதிப்படுத்தின. யாழினி அங்கிருந்த ஒரு திரையின் ஓரத்தில் தன் கண்களை ஓட்டினாள். “இங்கே பாருங்கள் கதிரவா… இது என் தந்தை குடிக்கும் மூலிகைக் கஷாயம். இதன் நிறம் மாறியிருக்கிறது. இதில் திட்டமிட்டு மெதுவான நஞ்சு கலக்கப்பட்டுள்ளது,” என்று குரல் நடுங்கக் கூறினாள்.

அப்போது, அருகிலுள்ள மன்னரின் படுக்கையறையிலிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் சத்தம் கேட்டது. கதிரவனும் யாழினியும் மூச்சடக்கிக் கொண்டு அந்த அறைக்குச் செல்லும் திரைச்சீலையை விலக்கினர். மாமன்னர் வீரேந்திர சோழன் படுக்கையில் மிகச் சோர்வாகக் கிடந்தார். அவரது கண்கள் ஆழத்தில் பதிந்திருந்தன; மூச்சு வாங்கும் விதம் அவரது உயிரின் பலவீனம் வெளிப்பட்டது. செம்புத்துரையின் மாமன்னர் இன்று தன் அமைச்சர்களின் சூழ்ச்சியால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுக் கிடப்பதைக் கண்டு யாழினியின் கண்கள் கலங்கின. அவள் தன் தந்தையை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தாள்.

“நில்லுங்கள் இளவரசியாரே! இந்த நேரத்தில் மாமன்னரைத் தொந்தரவு செய்வது ராஜ்யத்திற்கு நல்லதல்ல” என்ற ஒரு முதிர்ந்த, அடர்ந்த குரல் அந்த அறையின் மறுமுனையிலிருந்து எதிரொலித்தது.

கதிரவனும் யாழினியும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினர். அரச படுக்கைக்கு அருகில், தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சத்தில், தன் நீண்ட தாடியை மெல்லத் தடவியவாறு தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனது உதடுகளில் ஒரு குரூரமான புன்னகை நெளிந்தது. அவன் கைகளில் இருந்த தங்க முத்திரைப் மோதிரம் அந்த மங்கலான ஒளியில் மினுமினுத்தது. கதிரவனின் கைகள் இயல்பாகவே தோல் பையில் இருந்த மாமன்னரின் திருவாளின் பிடியை இறுக்கின.