Part 16

பகுதி 16: நிலத்தடி நீர்க் கதவுகளின் திறப்பு

செம்புவண்ணக் கோட்டையின் ரகசியச் சுரங்கப்பாதையில் குளிர்ந்த காற்றும் ஈரப்பதமும் சூழ்ந்திருந்தன. கைச்சுடரின் வெளிச்சத்தில் மதிவாணனும் இளவரசி இளக்கியாவும் மெல்ல முன்னோக்கி நகர்ந்தனர். தலைமை அமைச்சர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது சதியின் முழுமையான கோரமுகம் இன்னும் முற்றிலுமாக அழிக்கப்படவில்லை என்பதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தனர். கோட்டையின் பிரதான நிலத்தடி நீர்க் களஞ்சியத்தின் கதவுகள் இன்னும் பூட்டியே கிடந்தன; அவற்றை உடனடியாகத் திறக்காவிட்டால், கொளுத்தும் வெயிலில் வறண்டு கிடக்கும் அந்த நிலப்பரப்பின் விவசாயமும் மக்களின் வாழ்வாதாரமும் முழுமையாகப் பாழாகிவிடும்.

"மதிவாணன், நாம் கண்டெடுத்த இந்தத் தாமிரச் சாவி சரியான கதவுக்குத் தான் பொருந்துமா? அல்லது அமைச்சரின் ஆட்கள் வேறு எிலாவது மாற்றுப் பூட்டுகளைப் மாற்றிவிட்டார்களா?" இளக்கியாவின் குரலில் லேசான நடுக்கம் இருந்தது. அவளது கைகளில் அந்தப் பழமையான பிரதான சாவி உறுதியாகப் பற்றியிருந்தது. அவளது தந்தையின் ஆட்சியைக் காப்பாற்றவும், கோட்டையின் பாரம்பரிய நீரைப் பாதுகாக்கவுமான மிகப்பெரிய பொறுப்பு அவளது தோள்களில் சுமத்தப்பட்டிருந்தது.

மதிவாணன் அவளை அருகில் அணைத்து, அவளது பதற்றத்தைத் தணிக்கும் வகையில் அமைதியான குரலில் கூறினார், "கவலைப்படாதீர்கள் இளக்கியா. அரண்மனை நூலகத்தில் நாம் ஆராய்ந்த ஆவணங்களும், மறைந்த கருவூலப் பொறுப்பாளர் விட்டுச் சென்ற குறிப்புகளும் இந்தச் சுரங்கத்தின் அமைப்பைத் துல்லியமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளன. இந்தச் சாவி போலி அல்ல; இது நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நமது முன்னோர்களால் உருவாக்கப்பட்ட உண்மையான பிரதான நீர்க் களஞ்சியத்தின் திறவுகோல். நாம் வெற்றி பெறுவோம்."

அவர்களின் காலடிகள் சுரங்கப்பாதையின் முடிவில் இருந்த பிரதான இரும்பு வாசலை அடைந்தன. அந்தப் பெரிய இரும்புக்கதவு துருப்பிடித்த நிலையில், பல நூற்றாண்டுகளின் வரலாற்றைத் தாங்கி நின்றது. அதன் நடுவே இருந்த பெரிய பூட்டுப் பகுதி, தற்போது அவர்கள் கையில் உள்ள தாமிரச் சாவிக்கான துல்லியமான வடிவத்தைக் கொண்டிருந்தது. இளக்கியா சற்றும் தாமதிக்காமல், தனது கைகளில் இருந்த சாவியை அந்தப் பூட்டிற்குள் செலுத்தினாள்.

ஒரு கனமான திருப்புதல் சத்தம் சுரங்கப்பாதை முழுதும் எதிரொலித்தது. பல ஆண்டுகளாகத் திறக்கப்படாமல் இருந்த அந்த ராட்சதக் கதவு, மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கியது. மறுபுறத்திலிருந்து தூய்மையான, குளிர்ந்த நீரின் நறுமணம் அவர்களைத் தழுவியது. வறண்டு கிடந்த செம்புவண்ணக் கோட்டைக்கு உயிர் ஊட்டும் நிலத்தடி நீர்க் கலன்கள் இப்போது அவர்களின் கண்முன்னே திறந்தன. இளக்கியாவின் முகத்தில் ஒரு பெருமிதப் புன்னகை மலர்ந்தது. அதே நேரத்தில், மதிவாணன் அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, இருவரின் கூட்டு முயற்சியால் இந்தச் சதியை வெற்றிகரமாக முறியடித்ததை எண்ணி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டான்.

இருப்பினும், அந்த அமைதி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. சுரங்கப்பாதையின் நுழைவு வாயிலில் இருந்து திடீரெனக் காவல்படைத் தலைவர் பழனிச்சாமியின் அவசரக் குரல் கேட்டது. "மதிவாணன்! இளவரசி! உடனே மேலே வாருங்கள்! சிறையில் இருந்த தலைமை அமைச்சரின் சில விசுவாசிகள் கோட்டையின் மேற்கு வாயிலை நோக்கிப் படைகளுடன் நகர்கிறார்கள்! நிலைமை கைமீறிப் போகிறது!" அந்த எச்சரிக்கை அடுத்த கட்டப் போருக்கான அறைகூவலாக அமைந்தது.

பழனிச்சாமியின் எச்சரிக்கைக் குரலைக் கேட்டவுடன், மதிவாணனும் இளக்கியாவும் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டனர். இருப்பினும், திறக்கப்பட்ட நிலத்தடி நீர்க் கதவுகள் முழுமையாகப் பூட்டப்படாமல் அல்லது இடைவெளியில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்வது அவர்களின் முதல் கடமையாக இருந்தது. மதிவாணன் விரைந்து சென்று, இரும்புக்கதவின் பக்கவாட்டில் இருந்த தாமிரக் நெம்புகோலை முழுமையாகக் கீழே இழுத்தான். பெருக்கெடுத்து ஓடிய நீரோட்டம், கோட்டையின் பாசனக் கால்வாய்களை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தது. வறட்சியால் தவித்த மக்களுக்கு இனி தண்ணீர் பஞ்சமில்லை என்ற நிம்மதி அவனுள் பரவியது. “இளக்கியா, நீர்க் கதவுகள் இப்போது பாதுகாப்பாக உள்ளன. இனி நாம் ஒரு நொடியும் தாமதிக்கக் கூடாது. மேலே நடக்கும் ஆபத்தைத் தடுக்க வேண்டும்!” என்று மதிவாணன் கூற, இளக்கியா உறுதியுடன் தலையசைத்தாள்.

இருவரும் பழனிச்சாமியைப் பின்தொடர்ந்து, இருண்ட நிலத்தடிப் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக மேலே ஏறினர். படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போதே பழனிச்சாமி நடப்பு நிலவரத்தை விரிவாக விளக்கினார். “அரசியல் சதி அம்பலமான பிறகும், தலைமை அமைச்சரின் தீவிர ஆதரவாளரான படைப்பிரிவுத் தளபதி கருணாகரன் அமைதியாக இருக்கவில்லை. அவர் அரண்மனையின் மேற்கு வாயிலில் உள்ள காவல் வீரர்களைத் தன் வஞ்சகப் பேச்சால் திசைதிருப்பி, அமைச்சரை சிறையிலிருந்து மீட்கவும், கோட்டையின் ஆயுதக் கிடங்கைக் கைப்பற்றவும் திட்டமிட்டுள்ளார். அவருக்கு வெளியே இருந்து சில கூலிப்படைகளின் ஆதரவும் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.”

மேற்கு வாயிலின் நெகிழ்ச்சியற்ற போர் மேகங்கள்

சுரங்கப்பாதையைக் கடந்து அரண்மனையின் மேல் தளத்தை அடைந்ததும், குளிர்ந்த இரவுக் காற்றும், தூரத்தில் கேட்ட ஆயுதங்களின் மோதல் சத்தமும் அவர்களை வரவேற்பதாக இருந்தன. கோட்டையின் மேற்குப் பகுதி முழுவதும் பதற்றமான சூழல் நிலவியது. இளவரசி இளக்கியா தனது கம்பீரமான ராஜநடையில் முன்னோக்கிச் சென்றாள். அவளது முகத்தில் இருந்த பயம் முற்றிலும் மறைந்து, ஒரு சிறந்த ஆட்சியாளருக்கான வீரம் பிரகாசித்தது. “செம்புவண்ணக் கோட்டையின் துரோகிகள் யாராக இருந்தாலும், அவர்களுக்குத் தகுந்த தண்டனை வழங்கப்படும். இந்த ராஜவம்சத்தின் நீதியையும் அமைதியையும் நிலைநாட்ட நான் என் உயிரையும் பணையம் வைப்பேன்,” என்று உரத்த குரலில் கூறினாள்.

மதிவாணன் அவளது தைரியத்தைக் கண்டு உள்ளூற வியந்தான். ஆபத்தான தருணங்களிலும் இளக்கியா காட்டிய மனஉறுதியும், அவளது நாட்டுப் பற்றும் மதிவாணனின் இதயத்தில் அவள் மீதான அன்பையும் மரியாதையையும் மேலும் அதிகரித்தன. அவளது கரத்தை லேசாக அழுத்திய மதிவாணன், “நீங்கள் தனி ஆள் அல்ல இளக்கியா. எனது அறிவும், எனது வாளும் கடைசி மூச்சு வரை உங்களுக்காகவே இயங்கும். இந்தச் சதியை நாம் இருவருமாகச் சேர்ந்தே வேரறுப்போம்,” என்று மெல்லிய குரலில் உறுதியளித்தான். இருவரின் பார்வைகளும் பரிமாறிக் கொண்ட அந்த அமைதியான கணம், அவர்களுக்குள் புதிய பலத்தையும் ஆழமான நம்பிக்கையையும் பாய்ச்சியது.

வஞ்சகத்தின் தோலுரிப்பும் நீதியின் வெற்றியும்

அவர்கள் மேற்கு வாயிலை அடைந்தபோது, தளபதி கருணாகரன் தனது ஆதரவு வீரர்களுடன் கதவின் பூட்டுகளை உடைக்க முயன்று கொண்டிருந்தான். உண்மை அறியாத சில இளம் காவலர்கள், அரசரின் ஆணை என்று நம்பி அவனுக்கு உதவி செய்து கொண்டிருந்தனர். மதிவாணன் சற்றும் தாமதிக்காமல் உரத்த குரலில் சத்தமிட்டான், “நிறுத்துங்கள்! நீங்கள் செய்வது நாட்டின் மீதான துரோகம்! தலைமை அமைச்சர் அரசத் துரோகக் குற்றத்திற்காகச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார். இதோ, நீர்க் கதவுகளைத் திறக்க அவர் மறைத்து வைத்திருந்த சாவி மற்றும் அவனது சதித்திட்ட ஆவணங்கள்!” என்று முழங்கினான்.

மதிவாணனின் கம்பீரமான குரலும், இளவரசி இளக்கியாவின் நேரடி வருகையும் அங்கிருந்த காவலர்களிடையே பெரும் அதிர்வை ஏற்படுத்தின. இளக்கியா கம்பீரமாக முன்னோக்கி வந்து, “வீரர்களே! கருணாகரனின் போலி ஆணைகளை நம்பாதீர்கள். உங்கள் விசுவாசம் இந்த அரியணைக்கும் செம்புவண்ணக் கோட்டையின் மக்களுக்கும் மட்டுமே உரியது. துரோகியின் பக்கம் நிற்பதா, அல்லது நாட்டின் பக்கம் நிற்பதா என்பதை நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்!” என்று ஆளுமையுடன் ஆணையிட்டாள். இளவரசியின் குரலில் இருந்த உண்மையை உணர்ந்த பெரும்பாலான வீரர்கள் உடனடியாகத் தங்களின் ஆயுதங்களைக் கீழே போட்டுவிட்டு, இளக்கியாவின் பக்கம் அணிவகுத்தனர்.

தன் திட்டம் பாழானதை உணர்ந்த தளபதி கருணாகரன், ஆத்திரத்துடன் வாளை உருவி மதிவாணனை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால், பழனிச்சாமியும் மதிவாணனும் இணைந்து அவனது தாக்குதலைத் திறம்பட முறியடித்தனர். சில நொடிகளிலேயே கருணாகரனின் வாள் பறிக்கப்பட்டு, அவன் கை விலங்கிடப்பட்டான். கைதான நிலையிலும் கருணாகரன் வஞ்சகமாகச் சிரித்தான். “நீங்கள் இந்த நீர்க் கதவுகளையும் மேற்கு வாயிலையும் காப்பாற்றிவிட்டதாகச் சந்தோஷப்படலாம்… ஆனால் தலைமை அமைச்சர் அமைத்த வஞ்சக வலையின் இறுதிப் புதிரை உங்களால் ஒருபோதும் அவிழ்க்க முடியாது! வட எல்லைக் கோட்டையில் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் அதிர்ச்சி மிகப்பேசப்பட்டது!” என்று கோர சவாலிட்டான்.

கருணாகரனின் இந்த மறைமுக எச்சரிக்கை மதிவாணனையும் இளக்கியாவையும் மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்த்தியது. நிலத்தடி நீர்க் கதவுகள் திறக்கப்பட்டு மக்களுக்கான வாழ்வாதாரம் மீட்கப்பட்ட போதிலும், நாட்டின் வட எல்லையில் ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய ஆபத்து உருவாகி வருகிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர். இளக்கியா மதிவாணனின் தோளைத் தொட்டு, “நம் பயணம் هنوز முடியவில்லை மதிவாணன். அடுத்த ஆபத்து எதுவாக இருந்தாலும் நாம் அதை இணைந்தே சந்தித்தாக வேண்டும்,” என்றாள். அவர்கள் இருவரின் பார்வையும் தொலைவில் இருந்த வட எல்லை மேகங்களை நோக்கி நிலைபெற்றது.

கைது செய்யப்பட்ட தளபதி கருணாகரனை உடனே நிலத்தடிச் சிறையில் அடைக்க மதிவாணன் ஆணை பிறப்பித்தான். பழனிச்சாமி தனது உண்மையுள்ள வீரர்களுடன் சேர்ந்து கருணாகரனையும் அவனது கூட்டாளிகளையும் விலங்கிட்டு இழுத்துச் சென்றான். மேற்கு வாயில் பாதுகாக்கப்பட்டதுடன், நீர்க் கதவுகள் முழுமையாகத் திறக்கப்பட்டு, வறட்சியால் வாடிய தலைநகருக்கு நதிநீர் தடையின்றிப் பாயத் தொடங்கியது. மக்கள் பெருமூச்சு விட்டனர்; ஆனால் இளக்கியாவின் முகத்தில் முழுமையான நிம்மதி வரவில்லை.

வட எல்லைக் கோட்டையைக் குறித்த கருணாகரனின் விபரீதமான எச்சரிக்கை அவளது சிந்தனையைக் கலக்கியது. “மதிவாணன், வட எல்லையில் நமது முன்னணிப் படைகள் உள்ளன. தலைமை அமைச்சரின் வஞ்சக வலை அங்கேயும் பரவியிருந்தால், நாட்டின் பாதுகாப்பு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகும்,” என்று கவலையோடு கூறினாள் இளக்கியா.

மதிவாணன் கருணாகரன் கைவிடப்பட்ட இடத்தைச் சோதனையிட்டபோது, அவனது உடையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு ரகசிய முத்திரை ஓலையைக் கண்டெடுத்தான். அதில் வட எல்லைக் கோட்டையின் தளபதிக்கு அனுப்பப்பட்ட ரகசியக் குறியீடுகள் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன. “இளவரசி, உங்கள் சந்தேகம் சரியானதுதான். அமைச்சர் தனது சுயநலத்திற்காக வட எல்லைப் பாதுகாப்பைத் தளர்த்தி, பக்கத்து நாட்டுப் படைகளுக்கு வழிவிடத் திட்டமிட்டுள்ளார்,” என்று மதிவாணன் அதிர்ச்சியுடன் வெளிப்படுத்தினான்.

இளக்கியா அவனது கையைப் பிடித்து, “இந்தச் சதியை உடனடியாக முறியடிக்க வேண்டும். நாம் தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் நமது எல்லைக்கு ஆபத்து,” என்றாள். மதிவாணன் அவளது தைரியமான கண்களைப் பார்த்து, “அஞ்சவேண்டாம் இளவரசி. எந்த சக்தியாலும் உங்கள் செம்புவண்ணக் கோட்டையைத் தகர்க்க முடியாது. நான் உங்களோடு வந்து அந்த வட எல்லைத் துரோகத்தையும் அறுத்தெறிவேன்,” என்று உறுதியளித்தான்.

இருவரும் இரவோடிரவாக வட எல்லை நோக்கிப் புறப்படத் தயாராயினர். ஆனால், கோட்டையின் உயரமான கோபுரத்திலிருந்து அவர்களை ஒரு மறைமுக நிழல் கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் அறியவில்லை. வரவிருக்கும் புயலின் அறிகுறியாக வட வானில் மின்னல் வெட்டியது.