நினைவுகளின் கரைசல்

பாகம் 17: நினைவுகளின் கரைசல்

செழியனின் மறைந்த ஆய்வுக் கூடத்தின் அடித்தளம் மெதுவாக அதிரத் தொடங்கியபோது, அத்பனின் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டர் நீல நிற ஒளியைப் பாய்ச்சி வேகமாகச் சுழலத் தொடங்கியது. எஃகுப் பெட்டியின் ரகசியங்கள் வெளிப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, அந்த நிலத்தடி அறையின் சுவர்கள் கரைந்து உருகும் பனி போல மெல்லிய புகையாக மாறிக்கொண்டிருந்தன. தரைப்பகுதியில் இருந்த கற்கள் பிளந்து, அவற்றில் இருந்து காட்டின் மூலநினைவுகளின் ஒளிக்கீற்றுகள் மேலே பாய்ந்தன. காலம் மற்றும் இடத்தின் சீரற்ற இயக்கம் நிலத்தடி ஆய்வுக் கூடத்தை மெதுவாக விழுங்கத் தொடங்கியிருந்தது. இதுவரை ஸ்திரமாக இருந்த இயற்பியல் விதிகள் அனைத்தும் நொடிக்கு நொடி மாறிக்கொண்டிருந்தன.

“அத்பன்! இந்த அறை இனி அதிக நேரம் தாங்காது! காட்டின் மையப் பொறிமுறை முற்றிலும் விழித்துக் கொண்டுவிட்டது. சுவர்கள் கரைவது வெறும் தோற்றம் அல்ல; நிலப்பரப்பின் பரிமாணக் கட்டமைப்பே மாறுபடுகிறது!” என்று நிலா உரக்கக் கூவினாள். அவளது கையில் இருந்த காந்தமானியின் முட்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட திசையையும் காட்டாமல் தறி கெட்டுச் சுழன்றன. ஆனால் அவளது குரலில் அச்சத்தை விட அறிவியலின் தீவிரமான அவசரமே மேலோங்கியிருந்தது.

அத்பன் சற்றும் தாமதிக்காமல் எஃகுப் பெட்டியினுள் இருந்த செழியனின் இறுதி குறிப்பேட்டையும், தாய்க் குறிப்பு வரைபடத்தையும் பத்திரமாகத் தன் பையினுள் திணித்துக் கொண்டான். அவனது விரல்கள் பித்தளை க்ரோனோமீட்டரை இறுக்கமாகப் பற்றின. “நிலா, என் தந்தை வரைபடத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த வெளியேறும் பாதை இந்த நிலத்தடி பாதையின் வடகிழக்கு திசையை நோக்கியே செல்கிறது. ஆனால், இந்த அறையின் பரிமாண அலைவரிசை சீராக இல்லை. நாம் க்ரோனோமீட்டரின் நேரக் கட்டுப்பாட்டைப் பயன்படுத்தி மட்டுமே இந்த அலைகளைக் கடக்க முடியும்,” என்று அத்பன் கூறினான்.

இருவரும் அழியும் ஆய்வுக் கூடத்தின் குறுகிய வெளியேற்றப் பாதையை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினர். அவர்கள் அடியெடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு கல்லும், தொட்ட ஒவ்வொரு சுவரும் நீல நிற நினைவுக் துகள்களாக உடைந்து காற்றில் கரைந்து கொண்டிருந்தன. அந்தப் பாதையின் இருபுறமும் செழியனின் கடந்த காலப் பரிசோதனைகளின் நிழல் உருவங்கள் திரையிடப்பட்டது போலத் தோன்றி மறைந்தன. செழியன் கானல் காட்டிற்குள் முதன்முதலில் அடியெடுத்து வைத்த தருணம், அவர் சந்தித்த மனப்போராட்டங்கள், மற்றும் இந்த நிலத்தடி ஆய்வுக் கூடத்தை அவர் உருவாக்கிய விதம் ஆகியவை ஒளிப்படங்களாகச் சுவர்களில் மின்னின.

திடீரென்று, பாதையின் நடுவே ஒரு பெரும் அடர்ந்த கறை போன்ற நிழல் உருவம் தோன்றியது. அது செழியனின் தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், மனித வடிவத்தைக் கடந்து ஒரு பயங்கரமான மனத் தடையாக மாறியிருந்தது. அந்த உருவத்தின் கண்கள் அத்பனை நேரடி அச்சத்துடன் நோக்கின. “அத்பன்… நீயும் என்னைப்போலவே இந்த நினைவுகளின் சுழலில் சிக்கி அழியப்போகிறாயா? உன் வரைபடங்களும் குறிப்புகளும் உன்னை இரட்சிக்காது. கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்!” என்ற செழியனின் எதிரொலிக்கும் குரல் அந்தப் பாதை முழுவதும் அதிர்ந்தது. அது செழியனின் உண்மையான ஆவி அல்ல, மாறாக செழியன் தன் வாழ்நாளில் விட்டொழிக்க முடியாத குற்றவுணர்ச்சியும் பயமும் அந்த வனத்தால் உருவகப்படுத்தப்பட்ட உளவியல் தடையாகும்.

நிலா சற்றுப் பின்தங்கி அத்பனின் தோளைப் பிடித்தாள். “அத்பன், அது உன்னை மனரீதியாக முடக்க முயல்கிறது. கானல் காடு மனித மனதின் பலவீனங்களை நேரடியாகத் தாக்கும் இயல்புடையது. உன் தந்தையின் பயத்தை உன்னுடைய பயமாக மாற்றிக் கொள்ளாதே!” என்று எச்சரித்தாள்.

அத்பன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்துவிட்டு, தன் மனதிலிருந்த குழப்பங்களை அகற்றி நேராக அந்த நிழல் உருவத்தை நோக்கினான். “என் தந்தை தன் நினைவுகளுக்கு அடிமையாகி இந்த வனத்தின் மையத்தில் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொண்டார். ஆனால் நான் இங்கு வந்தது அவரைப் போலத் தொலைந்து போவதற்காக அல்ல; உண்மையைக் கண்டறிந்து வெளியேறுவதற்காக. என் பயணம் அவருக்கான முடிவு அல்ல, எனக்கான தொடக்கம்!” என்று உறுதியான குரலில் கூறினான். அவனது இந்த உள்ளுணர்வு வெளிப்பாடு, அவன் தன் கடந்த கால உளவியல் பயங்களை முற்றிலும் வென்றுவிட்டதை நிரூபித்தது.

அவன் தன் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் அமைப்பை மாற்றி, வரைபடத்தின் குறிப்பிட்ட முக்கோணக் குறியீட்டுடன் பொருத்தினான். க்ரோனோமீட்டரிலிருந்து புறப்பட்ட பிரகாசமான நீல ஒளி அந்த நிழல் உருவத்தின் மீது பாய்ந்தது. உளவியல் தடையாக நின்ற அந்த நிழல் உருவம், ஒரு நொடியில் மெல்லிய நீராவி போலக் கலைந்து பாதையைத் திறந்து கொடுத்தது. வனத்தின் மைய ஆற்றல் அத்பனின் மன உறுதியைக் கண்டு தன் தட விலக்கிக் கொண்டது.

“பாதை தெளிவாகிவிட்டது, நிலா! இப்போது ஓடு!” என்று அத்பன் கூவினான். நிலா தன் கணிப்பொறி அமைப்புகளைக் கொண்டு அதிர்வெண்களின் நிலைத்தன்மையைக் கணக்கிட்டு, எந்தெந்த பாறைத் துண்டுகள் உண்மையானவை என்பதைக் கணித்து வழிகாட்டினாள். “அத்பன், அடுத்த மூன்று வினாடிகளுக்கு இந்த இடதுபுறக் கல் உறுதியாக இருக்கும்! அங்கு கால் வை!” என்று அவளது துல்லியமான வழிகாட்டுதல் அவர்களின் உடலியல் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்தது. இருவரும் சுழன்றடிக்கும் நினைவுக் துகள்களுக்கு இடையே பாய்ந்து, மேலே செல்லும் சுருள் வடிவப் படிக்கட்டுகளில் ஏறத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் மேலே ஏற ஏற, கீழே இருந்த ஆய்வுக் கூடம் முற்றிலும் கரைந்து, ஒரு நீல நிற நினைவுக் கடலாக மாறியது. நிலத்தடிப் பாதையின் முடிவில் இருந்த ஒரு பெரிய பிளவின் வழியாக இருவரும் மேலே பாய்ந்து கானல் காட்டின் மேல்பகுதித் தரையை அடைந்தனர். நிலத்தில் விழுந்தபடி இருவரும் மூச்சு வாங்கினர். பின்னால் இருந்த நிலத்தடிப் பாதை முற்றிலும் மூடப்பட்டு, வெறும் தரையாக மாறியிருந்தது.

அத்பன் மெதுவாக எழுந்து தன் சுற்றப்புறத்தைக் கவனித்தான். அவர்கள் இப்போது கானல் காட்டின் மிக ஆழமான மையப் பகுதியில் நின்றுகொண்டிருந்தனர். சுற்றிலும் அடர்ந்த நீல நிறப் பனிமூட்டமும், அசாதாரணமான அமைதியும் நிலவியது. காட்டின் மையப்பகுதியின் வளிமண்டலமே ஒரு விசித்திரமான மாய உலகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது.

“நாம் நிலத்தடிச் சிறையிலிருந்து தப்பித்துவிட்டோம், நிலா. செழியனின் குறிப்புகளின்படி காட்டின் வெளிப்போக்குச் செல்லும் பாதை இதோ இங்கேதான் இருக்க வேண்டும்,” என்று அத்பன் தன் வரைபடத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தான். ஆனால், அவனது பார்வையை உயர்த்தியபோது அவனது வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே நின்றன.

அவர்களுக்குச் சற்றுத் தொலைவில், வெளிப்போக்குச் செல்ல வேண்டிய ஒரே பாதையை மறித்தபடி, ஒரு பிரம்மாண்டமான சுவர் போலச் செங்குத்தாக உயர்ந்திருந்தது அந்த விசித்திரமான காட்சி. அது சாதாரணப் பாறைச் சுவர் அல்ல; நூற்றுக்கணக்கான ஒளிரும் நினைவுக் மரங்களின் வேர்களும் கிளைகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அடர்ந்த, கடக்க முடியாத இயற்கைச் சுவர்! அந்த மரங்களின் இலைகளில் இருந்து செழியனின் குரல்களும், அத்பனின் சிறுவயது நினைவுகளின் ஒலிகளும் மெல்லிய ராகமாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்தன. வனத்தின் இறுதி எல்லைக்கான பாதை, இந்த மாபெரும் நினைவுக் மரங்களின் சுவரால் முற்றிலும் அடைக்கப்பட்டிருந்தது.