பகுதி 13: வெளிப்பட்ட ரகசிய விதி

கும்பகோணத்தின் அதிகாலைப் பொழுது எப்போதும் ஒரு தனித்துவமான அழகைக் கொண்டிருக்கும். மகாமகக் குளத்தின் படித்துறைகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் மெல்லிய சூரியக் கதிர்கள், காற்றில் தவழ்ந்து வரும் நறுமண சாம்பிராணிப் புகை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ‘காபி ஓவியம்’ கடையிலிருந்து எழும் تازه காபி கொட்டைகளின் மாயாஜால வாசனை—இவை அனைத்தும் ஊருக்கு ஒரு புதிய உற்சாகத்தை அளித்தன. ஆனால், கடையின் உள்ளே அமர்ந்திருந்த அஸ்வினுக்கும் மீராவிற்கும் இந்த விடியல் ஒரு பெரும் சோதனையின் களமாகவே விடிந்திருந்தது.

மர மேஜையின் மீது பரப்பப்பட்டிருந்த பழைய ஆவணங்களின் மீது மீராவின் விரல்கள் மெல்ல வருடிச் சென்றன. முந்தைய இரவின் சோர்வு அவள் கண்களில் தெரிந்தாலும், அவளது பார்வையில் ஒரு புதிய உறுதி குடியேறியிருந்தது. அஸ்வின் அவளுக்கு எதிரே அமர்ந்து, சூடான ஃபில்டர் காபியை இரு பித்தளை டபரா செட்களில் நுரை பொங்க ஆற்றி வைத்தான்.

‘மீரா, முதல்ல இந்த காபியைக் குடிங்க. விடிய விடிய இந்த ஆவணங்களைப் புரட்டிப் பார்த்து உங்க கண்ணெல்லாம் சிவந்து போயிருக்கு. சஞ்சய்யை எதிர்கொள்றதுக்கு முன்னாடி நமக்குத் தேவை அசாத்தியமான மன தைரியமும், சுடச்சுட ஒரு ஸ்ட்ராங் காபியும் தான்’ என்று அஸ்வின் மென்மையான புன்னகையுடன் கூறினான்.

மீரா டபராவைத் தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டாள். அதன் வெதுவெதுப்பு அவளது கைவிரல்களுக்குள் பரவிய போது, அவள் அஸ்வினை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். ‘அஸ்வின், நாம ஆரம்பிச்சது வெறும் ஆறு மாசப் போலி ஒப்பந்தம். ஆனா இப்போ… இந்த தங்க நிலம் தோட்டத்தையும், உங்க குடும்பத்தோட பாரம்பரியத்தையும் காப்பாத்த நாம ரெண்டு பேரும் இப்படி ஒண்ணா போராடுவோம்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல’ என்றாள். அவளது குரலில் இருந்த நெகிழ்ச்சி, அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் மலர்ந்திருந்த மெய்யான காதலை மௌனமாக உறுதிப்படுத்தியது.

‘இது வெறும் தோட்டம் மட்டும் இல்ல மீரா, நம்ம ரெண்டு பேரையும் இணைச்ச ஒரு பாலம். இதை சஞ்சய் மாதிரி ஒரு பேராசைக்காரன் பறிக்க நான் ஒருபோதும் விடமாட்டேன்’ என்று அஸ்வின் திடமாகச் சொன்னான்.

அப்போது கடையின் முகப்பில் மாட்டப்பட்டிருந்த பித்தளை மணி திடீரென வேகமாக ஒலித்தது. வழக்கமாக வரும் வாடிக்கையாளர்களின் மெதுவான தட்டல் அல்ல அது; அவசரமும் அதிகாரமும் கலந்த ஒரு நுழைவு. உள்ளே நுழைந்தவர் வழக்கறிஞர் சுந்தரம் பிள்ளை. கும்பகோணத்தின் மிக மூத்த வழக்கறிஞரான அவர், கையில் ஒரு தடிமனான பிரவுன் நிறக் கோப்புடன் மூச்சிரைக்க நின்றார்.

‘அஸ்வின் தம்பி! பெரிய ஆபத்து வந்திருக்கு!’ என்று குரல் கொடுத்தபடி சுந்தரம் பிள்ளை நேராக அவர்கள் அமர்ந்திருந்த மேஜைக்கு வந்தார்.

செந்தில் உடனடியாக ஒரு டம்ளர் குளிர்ந்த நீரை அவரிடம் நீட்டினான். ‘அய்யா, முதல்ல மூச்சு வாங்காம தண்ணியைக் குடிங்க. என்ன ஆச்சு? சஞ்சய் ஏதாவது புதுசா வம்பு பண்றானா?’ என்று பதற்றத்துடன் கேட்டான் செந்தில்.

சுந்தரம் பிள்ளை நீரை அருந்திவிட்டு, மேஜை மீது அந்தக் கோப்பை வைத்தார். ‘ஆமாம் செந்தில், சஞ்சய் சும்மா இருக்கல. அவன் தங்க நிலம் தோட்டத்தை உடனே ஏலத்துக்குக் கொண்டுவர ஒரு போலி நீதிமன்ற உத்தரவை வாங்க முயற்சி பண்றான். இன்னைக்கு மதியத்துக்குள்ள நாம அந்த 1972-ஆம் வருஷத்து அசல் செட்டில்மென்ட் பத்திரத்தை சார்-பதிவாளர் அலுவலகத்துல சமர்ப்பிக்கலைன்னா, அவன் தோட்டத்தை அட்டாச் பண்ணிடுவான்!’ என்றார்.

மீரா சட்டென்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். ‘ஆனா சுந்தரம் சார், நேத்து ராத்திரி நாம எடுத்த ஆவணங்கள்ல 1972-ஆம் ஆண்டு ஆவணமும் இருக்கு. அதுல சஞ்சய்யோட தாத்தாவுக்கு இந்த நிலத்துல எந்தப் பங்கும் இல்லன்னு தெளிவா கையெழுத்துப் போட்டிருக்காரே!’

‘அது உண்மைதான் மீராம்மா,’ என்றார் வழக்கறிஞர். ‘ஆனா சஞ்சய் வச்சிருக்கிற நகல் ஆவணத்துல ஒரு பக்கமே காணோம். அவன் அதை மாற்றிப் பதிவு செஞ்சிருக்கான். நாம இந்த அசல் தஸ்தாவேஜை உடனே கோர்ட்ல தாக்கல் செஞ்சா மட்டும்தான் அவனோட சூழ்ச்சி உடையும்.’

அப்போது கடைக்குள் ஒரு முதிய வாடிக்கையாளர் நுழைந்தார். அவர் கும்பகோணத்தின் பிரபல நகைக்கடை உரிமையாளர் நாராயணன் செட்டியார். காபி வாசனையை நுகர்ந்தபடியே கவுண்டருக்கு வந்தவர், ‘செந்தில், எனக்கு காபில சர்க்கரை கம்மியா, டிகாஷன் தூக்கலா ஒரு காபி போடுப்பா’ என்றார்.

செந்தில் அவசர அவசரமாகக் காபி ஆற்ற முயன்ற போது, குழப்பத்தில் சர்க்கரைக்குப் பதிலாக உப்புக் கரண்டியை எடுத்துப் போடப் போனான். இதை கவனித்த அஸ்வின், சட்டென்று அவன் கையைப் பிடித்தான். ‘செந்தில்! என்ன பண்ற? செட்டியாருக்கு உப்புக் காபி குடுத்து கடையோட மானத்தை வாங்கிடாதே!’ என்றான் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்.

செந்தில் தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டான். ‘மன்னிச்சுடுங்க முதலாளி! சஞ்சய் பண்ணுற வில்லங்கத்துல என் புத்தியே வேலை செய்ய மாட்டேங்குது. செட்டியார் அய்யா, இதோ ரெண்டே நிமிஷத்துல முதல் தரமான காபி தர்றேன்!’ என்று சமாளித்தான். இந்தச் சிறிய நகைச்சுவை சூழலின் இறுக்கத்தை லேசாகத் தளர்த்தியது. மீராவும் தன் மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தாள்.

செட்டியாருக்குக் காபியைக் கொடுத்து அனுப்பிய பிறகு, அஸ்வின் மீராவைப் பார்த்தான். ‘மீரா, நாம கிளம்பலாம். சார்-பதிவாளர் அலுவலகத்துக்கு நேரடியா போய் சஞ்சய்யின் முகத்திரையைக் கிழிக்க வேண்டிய நேரம் வந்துடுச்சு. நீயும் என்கூட வர்றியா?’

‘நான் வராம வேற யார் வருவா அஸ்வின்? இது நம்ம ரெண்டு பேரோட எதிர்காலம்’ என்று மீரா சொன்னபோது, அவளது குரலில் இருந்த உறுதி அஸ்வினுக்கு அளப்பரிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. இருவரும் ஆவணங்களை ஒரு நேர்த்தியான தோல்பையில் பத்திரப்படுத்திக் கொண்டு சுந்தரம் பிள்ளையுடன் புறப்படத் தயாரானார்கள்.

அவர்கள் கடையின் வாசலை அடைந்த போது, மீராவின் செல்போன் திடீரென ஒலித்தது. திரையில் அவளது பழைய கல்லூரித் தோழியும், தற்போது சென்னை தலைமைப் பதிவகத்தில் பணிபுரியும் வழக்கறிஞருமான அனிதாவின் பெயர் மின்னியது. மீரா அழைப்பை ஏற்றுப் பேசினாள்.

‘மீரா! நீ கேட்ட தங்க நிலம் தோட்டத்தோட ஆவணங்களை சென்னை சென்ட்ரல் ரெக்கார்ட்ஸ்ல நான் கிராஸ் செக் பண்ணிட்டேன். ஆனா ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி!’ என்று அனிதா மறுமுனையில் படபடத்தாள்.

மீராவின் முகம் மாறியது. ‘என்ன அனிதா சொல்ற? என்ன அதிர்ச்சி?’

‘மீரா, அந்த 1972 ஆவணத்துல ஒரு மறைக்கப்பட்ட உட்பிரிவு இருக்கு. அந்த தோட்டத்தோட உண்மையான உரிமையாளர் அதை யாருக்கும் விற்கவோ கைமாற்றவோ முடியாது… ஆனால், அந்தக் குடும்பத்து வாரிசும், அந்த நிலத்தின் பாதுகாப்பாளராக இருப்பவரும் முறைப்படி திருமணம் செய்துகொண்டால் மட்டுமே அந்தச் சொத்து முழுமையாக நிலைக்கும்னு ஒரு சிறப்பு விதி இருக்கு! இல்லைன்னா அந்த நிலம் அரசுக்கு போயிடும்!’

மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். செல்போனை அணைத்தபடி அவள் அஸ்வினை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது கண்களில் தெரிந்த திகைப்பைக் கண்டு அஸ்வின் பதற்றமடைந்தான். ‘மீரா, என்ன ஆச்சு? யாரு போன்ல? என்ன விஷயம்?’ என்று கேட்டான்.

மீரா மூச்சை இழுத்துவிட்டு, ‘அஸ்வின்… நாம போட்ட போலி நாடகம்… நிஜமாவே ஒரு கல்யாணத்துல முடிஞ்சா மட்டும்தான் இந்தத் தோட்டம் நமக்குச் சொந்தமாகும் போலிருக்கு… பழைய பத்திரத்துல அப்படி ஒரு விதி இருக்கு!’ என்று மெல்ல உரைத்தாள். கும்பகோணத்தின் உச்சி வெயில் காபி ஓவியத்தின் வாசலில் பரவத் தொடங்கிய அந்த வேளையில், அவர்களின் விதி புதியதொரு திருப்பத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.