Recovered Continuation 15

பரிமாணக் பாலத்தின் கடந்த காலம்

ஒளிரும் நினைவாற்றல் நதியின் மையத்தில் அத்பன் அமைத்த பரிமாணப் பாலம் இப்போது மின்னும் நீல நிற அலைகளுக்கு மேல் ஒரு கண்ணாடித் தளம் போலப் பரவியிருந்தது. அந்தப் பாலத்தின் மீது காலடி எடுத்து வைக்கும் போதே, அத்பனின் காலணிகள் தொடும் இடங்களில் காட்டின் கடந்த கால நினைவுகள் சிறு பூக்களாக மலர்ந்து மறைந்தன. நிலா தன் கையில் இருந்த சிறிய அளவிலான காந்தமானியைச் சரிபார்த்தபடி, அத்பனின் அருகில் எச்சரிக்கையுடன் நடந்து வந்தாள். ஆற்றின் மறுகரையில் தோன்றிய அந்த மர்ம உருவம் இப்போது சற்று நகர்ந்து, ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் சுவரின் நிழலில் நின்றுகொண்டிருந்தது. அது செழியனின் உருவமா அல்லது அந்த வனத்தின் மனிதநேயமற்ற பரிமாண ஆற்றல் வெளிப்பாடா என்ற குழப்பம் அத்பனின் மனதை அரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவனிடம் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் சீரான தாளக்கதி அவனுக்கு ஒரு புதிய மன உறுதியை அளித்தது. தந்தை விட்டுச்சென்ற அந்தப் பிரம்மாண்ட ஆய்வுக் கூடத்தின் கதவுகள் திறக்கும் தருணம் நெருங்கிவிட்டதை அவனது உள்ளுணர்வு அவனுக்கு உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

"நிலா, இந்த நதியின் அதிர்வுகள் நம்முடைய இயல்புநிலையைத் திசைதிருப்பத் முயற்சிக்கின்றன. ஆனால் நாம் இங்கிருந்து பின்வாங்க முடியாது," என்று அத்பன் தன் குரலில் கசிந்த சின்னத் தளர்ச்சியைத் தாண்டி உறுதியோடு கூறினான். நிலா அவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள். அவளது கண்களில் இருந்த அறிவியல் பூர்வமான கூர்மை, கானல் காட்டின் மாய வலையைச் சீர்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. "அத்பன், காட்டின் இந்த பகுதி வெறும் மரங்களோ ஆறுகளோ அல்ல; இது மனிதனின் நனவு மற்றும் நனவுக்கடியில் உள்ள ஆழமான ரகசியங்களின் பெட்டகம். உன் தந்தை செழியன் இந்த இடத்தில் பல ஆண்டுகள் தங்கி என்ன மாதிரியான பரிசோதனைகளைச் செய்திருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள இந்தக் கணினி அளவிலான மனநிலை நமக்குத் தேவை,& என்று நிலா அவனது தோளில் தன் கையை வைத்து அவனது மன அழுத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்த உதவினாள்.

செழியனின் இறுதி ஆய்வுக் கூடம்

பாலத்தைக் கடந்ததும், அவர்கள் இருவரும் ஆற்றின் மறுகரையில் இருந்த விசித்திரமான பாறை அமைப்பை அடைந்தனர். அங்கே இயற்கையாக அமைந்த ஒரு பெரிய குகை வாயில், செழியனின் மாஸ்டர் வரைபடத்தில் குறிக்கப்பட்டிருந்த ரகசியக் குறியீடுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த வரைபடத்தை அத்பன் தன் கையில் எடுத்து, குகை வாயிலின் மீது பதிக்கப்பட்டிருந்த பித்தளைப் பூட்டுப் போன்ற அமைப்பருகே கொண்டு சென்றான். க்ரோனோமீட்டரிலிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிற ஒளிக்கீற்று அந்த வரைபடத்தின் மீது பட்டு, குகையின் பிரம்மாண்டமான கல் கதவை மெதுவாகத் திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தவுடன் அவர்களைத் வரவேற்றது ஒரு முற்றிலும் வேறுபட்ட உலகம். அது காலத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிய ஒரு பழமையான ஆய்வுக் கூடம். அங்கே பரப்பப்பட்டிருந்த காகிதக் குறிப்புகள், எரியும் விளக்குகள் மற்றும் மனித மூளையின் பரிமாண அலைகளைப் பதிவு செய்யும் விசித்திரமான கண்ணாடிக் குழாய்கள் ஆகியவை செழியன் உயிரோடு இருந்தபோது பயன்படுத்தியவை என்பதை உறுதிப்படுத்தின.

அந்தக் கூடத்தின் சுவர்களில் செழியனின் கைப்பட எழுதப்பட்ட பல குறிப்புகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. அதில் ஒன்று அத்பனின் கண்களை ஈர்த்தது. ‘மனித மனமும் கானல் காட்டின் மரங்களும் வேறு வேறல்ல; ஒன்று மற்றொன்றின் நீட்சி’ என்று அதில் பெரிய எழுத்துகளில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அத்பன் அந்த மேசையை நெருங்கி, அங்கே இருந்த பொருட்களின் மீதான தூசியைத் தட்டினான். அவன் கையில் சிக்கியது செழியனின் இறுதி ஆய்வுக் குறிப்பேடு. அதன் பக்கங்கள் காலத்தின் தாக்கத்தினால் சற்று மஞ்சள் நிறமாகியிருந்தாலும், எழுத்துகள் இன்னும் தெளிவாகவே இருந்தன. அந்தப் புத்தகத்தை அவன் திறந்தவுடன், அந்த அறையின் ஒட்டுமொத்தச் சூழலும் ஒரு விசித்திரமான அதிர்வுக்கு உள்ளானது. காட்டின் வெளியே கேட்கும் மரங்களின் இரைச்சல் இப்போது இந்த ஆய்வுக் கூடத்திற்குள் ஒரு மனிதனின் மூச்சுக் காற்றைப் போல ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

மனசாட்சியின் இறுதிச் சோதனை

"நிலா, பார்… இங்கே என் தந்தை எதையோ முழுமையாக முடிக்காமல் பாதியில் விட்டுச் சென்றுள்ளார்," என்று அத்பன் தனது குரலில் ஆச்சரியமும் சோகமும் கலந்திருக்கக் கூறினான். அந்த ஆய்வுக் கூடத்தின் மூலையில் இருந்த ஒரு பெரிய கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஆற்றல் பந்து உருண்டுகொண்டிருந்தது. அது மனிதனின் நனவுநிலை ஆற்றலைச் சேமித்து வைக்கும் ஒரு பிரம்மாண்டமான சாதனம். அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒளிக்கதிர்கள் அறையின் மேற்கூரையில் செழியனின் கடந்த கால நினைவுகளை ஒரு சினிமாப் படத்தைப் போலத் திரையிட்டுக் காட்டின. இளம் வயது அத்பனைத் தன் தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு செழியன் கானல் காட்டின் எல்லையில் நிற்பது போன்ற காட்சியும், பின்னர் அவர் எதற்காகவோ அந்த வனத்திற்குள்ளேயே தனியாகத் தப்பிக்க முயன்று மாட்டிக் கொண்ட நிகழ்வுகளும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அந்த நினைவுக் காட்சிகள் அத்பனின் மனசாட்சியை ஆழமாகத் தாக்கின. தன் தந்தையின் மறைவுக்குக் காரணம் காட்டின் மாயை மட்டுமல்ல, அவரது சொந்த அறிவியல் வெறியும்தான் என்ற உண்மையை அவன் மெல்ல உணர்ந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.

அப்போது, ஆய்வுக் கூடத்தின் மற்றொரு மூலையில் இருந்த பெரிய எஃகுப் பெட்டி ஒன்றிலிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் போன்ற சத்தம் கேட்டது. நிலா உடனடியாகத் தன் கைவிளக்கை அந்தப் பெட்டியின் மீது திருப்பினாள். அத்பனின் நெஞ்சில் மீண்டும் அந்தப் பழைய பயம் மின்னல் வெட்டுப் போல வெட்டியது. தன் தந்தை தன் இறுதி மூச்சு வரை எதை மறைக்க முயன்றாரோ, அந்த ரகசியப் பெட்டி இப்போது தானாகவே திறக்கத் தொடங்கியிருந்தது. அந்தப் பெட்டியின் உள்ளிருந்து வெளிப்பட்ட நீல நிறப் புகையும், அதற்குள் இருந்த விசித்திரமான ஆவணங்களும் அந்தப் பயணத்தின் திசையை முற்றிலும் மாற்றப்போவதை உணர்த்தின. அத்பன் தன் தந்தையின் குறிப்பேட்டைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு அந்தப் பெட்டியை நோக்கி முன்னேறினான்.