அத்தியாயம் 13: இரவுக் கோட்டையின் ஊடுருவல்

அத்தியாயம் 13: இரவுக் கோட்டையின் ஊடுருவல்

மலைக்கோட்டையின் பழைய ஆயுதக் கிடங்கில் மூவகை மூலிகைகளைக் கொண்டு கதிரவன் தயாரித்த முறிமருந்து ஒரு சிறிய வெண்கலச் செப்புக்குள் நுரைத்துக்கொண்டிருந்தது. சூரிய-இரும்பில் கலக்கப்பட்டிருந்த நஞ்சு சாதாரணமானதல்ல; அது உடலின் நரம்புகளை உறையச் செய்து, மெதுவாக உயிரைப் பறிக்கும் ஒரு வகைக் கொடிய அரண்மனை இரகசிய நஞ்சு. எனினும், மூலிகை மருத்துவர்களின் உதவியுடன் கதிரவன் உருவாக்கிய இந்த எதிர்-மருந்து, அந்த நஞ்சின் வீரியத்தை ஆரம்ப நிலையிலேயே கட்டுப்படுத்தக் கூடிய ஆற்றல் கொண்டது. மாமன்னர் வீரமார்த்தாண்டரைக் காப்பாற்ற இனி ஒரு கணம்கூடத் தாமதிக்க முடியாது. தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரன் முடிசூட்டு விழா தேதியை முன்கூட்டியே மாற்றிவிட்ட நிலையில், கோட்டைக்குள் நுழைந்து மன்னரைச் சந்திப்பது மட்டுமே அவர்களது இப்போதைய ஒரே வழியாக இருந்தது.

“கதிரவா, கோவையின் மேற்குப் பக்கச் சுவரில் இருக்கும் பழைய இரகசிய நீர் வழிச் சுரங்கம் இன்னும் யாருக்கும் தெரியாது. செழியனின் காவற்படைகள் தற்போது முக்கிய வாயில்களிலும் பிரதான மண்டபங்களிலும் மட்டுமே குவிந்துள்ளன. இந்தச் சுரங்கம் வழியாக நாம் அரண்மனையின் அந்தரங்கப் பகுதியை நேரடியாக அடையலாம்” என்று இளவரசி யாழினி உறுதியுடன் கூறினாள். அவளது குரலில் துளியும் அச்சம் இல்லை; மாறாக, தன் தந்தையைக் காக்க வேண்டும் என்ற வெறி மட்டுமே இருந்தது. சோலைமலைத் தலைவரும் அவரது தேர்ந்த சில வீரர்களும் அந்தச் சிறிய கமாண்டோ குழுவிற்குத் துணையாக வரத் தயாராயினர். கதிரவன் தன் இடது கை தீக்காய வடுவின் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல், முறிமருந்துச் செப்பையும் மாமன்னரின் திருவாளையும் பத்திரமாக எடுத்துத் தன் உடலோடு சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டான்.

குளிர்ந்த பனி இரவின் நிழலில், செண்பகக் காடுகளின் ஊடாகச் செல்லும் அந்தப் பாறை இடுக்குச் சுரங்கத்தை நோக்கி அவர்கள் ஊர்ந்து சென்றனர். கோட்டையின் பிரம்மாண்டமான சுவர்களுக்கு அடியில் செல்லும் அந்தப் பாதை பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்படாமல் அடைபட்டிருந்தது. கதிரவன் தன் கையில் இருந்த சிறு இரும்புளியைக் கொண்டு பாசி படர்ந்த கற்களை விலக்கி வழி வகுத்தான். ஒவ்வொரு அடியும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் வைக்கப்பட்டது. மேலே கோட்டை வளாகத்திற்குள்ளிருந்து செழியனின் மெய்க்காப்பாளர் படைகளின் காலடி ஓசைகளும், ஈட்டிகள் உரசுவாரும் ஒலிகளும் அவ்வப்போது எதிரொலித்தன. சிறு சத்தம் கேட்டாலும் அவர்கள் அனைவரின் சதியும் அம்பலமாகிவிடும் என்பதால், மூச்சைக் கூட அடக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு அவர்கள் முன்னேறினர்.

சுரங்கத்தின் இறுதிப் பகுதி அரச மாளிகையின் உள் அறைகளின் கீழ்ப்பகுதியில்தான் முடிவடைந்தது. அங்கே ஒரு சிறிய கல் பலகையை மெதுவாகத் தள்ளியபோது, மாமன்னரின் படுக்கையறையின் பின்புறத் தூண்களின் நிழல் வெளிப்பட்டது. அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த நேரத்தில் அங்கு நேரடிப் காவலர்கள் யாரும் இல்லை. செழியனின் கவனக்குறைவோ அல்லது விழா ஏற்பாடுகளின் பரபரப்போ, மன்னரின் அந்தரங்க அறைக்குச் செல்லும் வழியை சற்றுத் தளர்த்தியிருந்தது. கதிரவனும் யாழினியும் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தனர். பிரம்மாண்டமான அந்தப் படுக்கையறையின் நடுவே, மாமன்னர் வீரமார்த்தாண்டர் கடும் காய்ச்சலிலும் நஞ்சின் தாக்கத்தாலும் மூச்சுத் திணறியபடி படுக்கையில் கிடந்தார். அவரது முகம் நீல நிறமாக மாறி, உடல் சோர்வுற்றிருந்தது.

“தந்தைக்கே…” என்று துடித்தெழுந்த யாழினியின் வாயை கதிரவன் மென்மையாகப் பொத்தினான். “இளவரசி, அமைதி. நாம் உடனே முறிமருந்தைச் செலுத்த வேண்டும்” என்று கூறிவிட்டு, கதிரவன் அந்தச் செப்பிலிருந்து சில துளிகள் மூலிகைச் சாற்றை மன்னரின் உதடுகளில் உறிஞ்சச் செய்தான். சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது. படுக்கையில் கிடந்த மாமன்னரின் உடல் லேசாக நடுங்கியது. அவரது நெற்றியில் வியர்வை துளிர்த்தது. அடுத்த கணமே, அவர் ஆழ்ந்த மூச்சு ஒன்றை இழுத்துவிட்டுத் தன் கண்களைச் லேசாகத் திறந்தார். நஞ்சின் வீரியம் குறையத் தொடங்கியதற்கான முதல் அறிகுறி அது. யாழினியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

ஆனால், அந்த நிம்மதி ஒரு சில கணங்கள் கூட நீடிக்கவில்லை. திடீரெனப் படுக்கையறையின் பிரம்மாண்டமான கதவுகள் பயங்கர சத்தத்துடன் திறக்கப்பட்டன. தலைமைப் பூசாரி நாகேந்திரனும் அவனது பின்னால் நீண்ட ஈட்டிகளுடன் பத்துக் கோயில் மெய்க்காப்பாளர்களும் மின்னல் வேகத்தில் உள்ளே நுழைந்தனர். நாகேந்திரனின் முகத்தில் குளிர்ச்சியான புன்னகையும் கொடூரமான பார்வையும் நிலவியது. “இளவரசியாரே, கோட்டை முழுவதும் தேடிய எங்களை இப்படி நேராகத் தேடி வந்து சிக்கிக் கொண்டீர்களா? கதிரவா, உனது தந்திரங்கள் இந்த அரண்மனையில் பலிக்காது” என்று அவன் எகத்தாளமாகச் சிரித்தான். கதிரவனும் யாழினியும் சுதாரிப்பதற்குள், கோயில் காவலர்கள் அவர்களைச் சுற்றிக் வளைத்துவிட்டனர்.