நீல ஒளியின் இரகசியம்

பகுதி 11: நீல ஒளியின் இரகசியம்

விக்ரமனின் கைகளில் இருந்த செப்புச் சாவிகள் அந்தப் பிரம்மாண்டமான எஃகுக் கதவின் மூன்று பூட்டுகளிலும் சரியாகப் பொருந்தித் திருகிய சத்தம், அந்த அமைதியான நிலவறை மண்டபத்தில் ஒரு கொடூரமான அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. கதவின் மையத்தில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த பழைய மரபுச் சின்னங்கள் மெல்ல ஒளிரத் தொடங்கின. அந்த ஒளியின் பிரகாசம் சுற்றியிருந்த சுவர்களில் இருந்த நீல நிற பாசிப் படலங்களுடன் இணைந்து ஒரு வித்தியாசமான நீல நிறத் திரையை அங்கே உருவாக்கியது. விக்ரமனின் முகத்தில் பேராசையின் உச்சமாக ஒரு வெறித்தனமான சிரிப்பு பரவியது. அவன் கைகளைப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டு, கருவூலத்தின் கதவை முழுமையாகத் தள்ள முயன்றான்.

"நில், விக்ரமன்! உனது இந்த வெறித்தனமான பேராசைக்கு இந்த மூலிகைக் கருவூலம் பலியாகிவிடாது!" ருத்ரனின் குரல் இடியென முழங்கியது. அவனது உடலின் இடது கையில் இருந்த வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலின் குளிர்மை இப்போது அவனுக்கு ஒருவிதமான உறுதியான பலத்தைக் கொடுத்திருந்தது. சாபத்தின் குளிர் அவனது நரம்புகளைத் தாக்க முயன்றாலும், அபிராமியின் அண்மையும் அவனது சொந்த மன உறுதியும் அந்த வலியைத் தாங்கச் செய்தன. அவன் விக்ரமனை நோக்கி உறுதியான அடிகளுடன் முன்னேறிச் சென்றான்.

அபிராமி தன் உள்ளங்கையில் எரியும் நீல ஒளியை இன்னும் அதிகப்படுத்தி, மண்டபத்தின் இருண்ட மூலைகளை வெளிச்சமாக்கினாள். அவளது கண்கள் கோபத்தாலும், தன் குடும்பத்தின் பரம்பரை இரகசியங்களைச் பாதுகாக்க வேண்டிய தீவிரமான பொறுப்பாலும் தீயாய்ச் சுட்டன. "என் பெற்றோரின் இரத்தமும் வியர்வையும் கலந்த இந்த மூலிகைப் பதிவுகளை நீ அழிக்கவோ அல்லது உனது சுயநல அதிகாரத்திற்காகத் திருடவோ ஒருபோதும் முடியாது, விக்ரமன். உனது சதி எங்களது முன்னோர் எழுதிய ஆவணங்களிலேயே தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளது. இனி உன்னால் தப்பிக்க முடியாது," என்று அவள் எச்சரித்தாள்.

விக்ரமன் ஒருகணம் திடுக்கிட்டான். ஆனாலும் அவன் தன் முகத்தில் இருந்த பயத்தை மறைத்துக்கொண்டு, முதிர்ந்த குரலில் கேலியாகச் சிரித்தான். "அபிராமி, முட்டாள்தனமாகப் பேசாதே. இந்த இருள்மலைக் கணவாயின் உண்மையான அதிபதி யார் என்பது இந்த மூலிகைக் கருவூலத்திற்குள்தான் இருக்கிறது. உங்களது பரம்பரைக்கு வந்த சாபமும், இந்தக் கரண் குடும்பத்தின் அதிகாரப் பசியும் இணைந்தே இந்தத் பேரழிவை உருவாக்கியுள்ளன. உனக்கு என் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்று தெரியுமா? இந்தத் கதவு திறந்தால், இந்த மலை முழுவதுமே என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்துவிடும்!" என்று கூறியபடியே அவன் தன் பலத்தைப் பயன்படுத்தி எஃகுக் கதவைத் தாண்டி உள்ளே நுழைய முயன்றான்.

ஆனால், எதிர்பாராத விதமாக ஒரு விபரீதம் நிகழ்ந்தது. விக்ரமன் கதவைத் தள்ளிய அந்த நொடியில், கருவூலத்திற்குள்ளிருந்து வெளியேறிய கடுமையான நீல ஒளி அலைகள் அவனது உடலைத் தாக்கின. தலைமுறைகளாகக் காக்கப்பட்டு வந்த அந்த மூலிகைச் சக்தியின் தூய்மையான தன்மை, பேராசையுடன் நுழைந்த விக்ரமனின் தீய எண்ணங்களை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு எதிர்வினையாற்றியது. ஒரு பயங்கரமான காற்றுச் சுழல் மண்டபத்திற்குள் உருவாகி விக்ரமனைப் பின்னோக்கித் தூக்கி வீசியது. அவன் வலி தாங்காமல் அலறியவாறு கல் தரையில் விழுந்தான். அவனது கைகளில் இருந்த செப்புச் சாவிகள் கைநழுவி கீழே விழுந்து உருண்டன.

"ஆஆ… இது என்ன சக்தி! இந்த மூலிகைகள் என்னை எதிர்க்கின்றனவே!" என்று விக்ரமன் அலறினான். அவனது கைகளும் கால்களும் அந்த நீல ஒளியின் தாக்கத்தால் லேசாக மரத்துப் போகத் தொடங்கின. அவனது பேராசை அவனுக்கே ஒரு சாபமாக மாறுவதை ருத்ரனும் அபிராமியும் திகைப்புடன் பார்த்தனர்.

ருத்ரன் தாமதிக்காமல் வேகமாக முன்னோக்கிச் சென்று, கீழே கிடந்த செப்புச் சாவிகளைத் தன் காலால் தடுத்துப் பாதுகாப்பாக எடுத்தான். அவனது இடது கை அந்தச் சாவிகளைத் தொட்டபோது, வெள்ளித் தீ மூலிகைச் சாம்பலின் குளிர்ச்சியும் கருவூலத்தின் நீல ஒளியும் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து ஒரு விசித்திரமான ஆற்றலை அவனுக்குள் பாய்ச்சின. அந்தத் தொடுதல் அவனது சாபத்தை மேலும் தீவிரமாக்காமல், மாறாக அவனது உடலுக்குள் உறைந்திருந்த நிழல் பனியைச் சமன் செய்வதை அவன் தெளிவாக உணர்ந்தான். இது அவனது சாபத்திற்குரிய முதல் உண்மையான துப்பு என்பதை அவன் மனம் மெல்ல ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியது. சாபம் என்பது தற்செயலானது மட்டுமல்ல; அதை எதிர்கொள்ளும் வழியும் இந்த மூலிகைக் கருவூலத்திற்குள்தான் மறைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

அபிராமி உடனடியாக தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை எடுத்து, மண்டபத்தின் சுவர்களில் எழுதியிருந்த பழைய மொழியை வாசிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது முகம் வியப்பாலும் தெளிவாலும் மலர்ந்தது. "ருத்ரன், பார்! இந்தக் கருவூலத்தின் நீல ஒளி சாதாரணமானது அல்ல. இது நம் முன்னோர்கள் இரு குடும்பங்களின் பரம்பரை ஆற்றலையும் இணைத்து உருவாக்கிய ஒரு பாதுகாப்புச் சுவருடைய தொடர்ச்சி. உனது நிழல் சாபத்திற்கும் என் குடும்பத்தின் வெள்ளித் தீ மூலிகைகளுக்கும் இடையே உள்ள இரகசியப் பிணைப்பு இங்கேதான் விளக்கப்பட்டுள்ளது. நாம் இருவரும் இணைந்து இந்தச் சாவிகளைப் பயன்படுத்தினால் மட்டுமே இதன் உண்மையான ஆற்றலைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்," என்று அவள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கூறினாள்.

விக்ரமன் தரையில் வலிப்புடன் புரண்டபடி, தன் பலம் இழந்துவிட்டதை உணர்ந்து கோபத்துடன் அவர்களை முறைத்தான். "நீங்கள் இருவரும் ஒருபோதும் வெற்றி பெற முடியாது… அந்த நிழல் அரக்கனின் விழிப்பு இந்த மலையைச் சூழ்ந்துவிட்டது… உங்களால் எதையும் காப்பாற்ற முடியாது…" என்று அவன் முனகியவாறு ஒரு இரகசியப் பாதைக்குள் தப்பிக்க முயன்றான். ஆனால் அவனது உடல்நிலை அதற்கு ஒத்துழைக்கவில்லை; நீல ஒளியின் தாக்கம் அவனது இயக்கத்தைக் கடுமையாகக் குறைத்திருந்தது.

அபிராமியும் ருத்ரனும் ஒருவருக்கொருவர்ப் பார்த்துக் கொண்டனர். அவர்களின் கண்களில் இருந்த நம்பிக்கையின்மை முற்றிலுமாக மறைந்து, ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய ஆழ்ந்த ஈர்ப்பும் உறுதியும் அங்கே மிளிரத் தொடங்கின. ருத்ரன் தன் வலது கையால் அபிராமியின் கையைப் பற்றிக் கொண்டான். அந்தச் சிறிய தொடுதல் அவர்களுக்குள் இருந்த அனைத்து பயங்களையும் விரட்டியது. அவர்கள் இருவரும் இணைந்து எஃகுக் கதவை நோக்கிச் செல்லத் தயாரானார்கள்.

அந்தத் தருணத்தில், மண்டபத்தின் மிக ஆழமான மூலையில், நீண்ட காலமாக யாராலும் கண்டறியப்படாத அந்த இருண்ட நிழல் மூலை மெதுவாக அசையத் தொடங்கியது. அங்கே அடர்ந்த நீல ஒளியின் நடுவே மறைந்திருந்த ஒரு பழைய நிழல் உருவம், மெதுவாக எழுந்து இவர்களின் திசையை நோக்கித் தன் கண்களைத் திறக்கத் தொடங்கியது. அந்த நிழல் உருவத்தின் வருகை அந்த மண்டபத்தின் வெப்பநிலையை மேலும் குளிரச் செய்தது. ருத்ரனும் அபிராமியும் தங்களது ஆயுதங்களையும் மூலிகைச் சாம்பலையும் தயார்படுத்திக் கொண்டு, அந்தப் புதிய பேராபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக நின்றனர்.