நான்காவது ஏடும் புதிய சவாலும்

கடலடி மணிக்கூண்டு கோட்டையின் முதற்கட்டக் கட்டுப்பாட்டு அறையில் மூன்றாவது ஏட்டின் பொன் நிற ஒளி கோட்டையின் சுவர்களை நிறைத்திருந்த அதேவேளையில், திடீரென்று பிரதான சுவடியின் அடுத்த பக்கமான நான்காவது ஏடு தானாகத் திறந்தது. அந்த ஏட்டின் மேற்பரப்பில் பொறிக்கப்பட்டிருந்த நுட்பமான குறியீடுகள் நீல நிறத்தில் ஒளிரத் தொடங்கின. அந்த ஒளியின் பிரகாசம் அறையின் மூலை முடுக்குகளிலும் பிரதிபலித்தது. மதிவதனி கைகளில் ஏந்தியிருந்த சுவடியின் எடை சற்றுக் குறைந்தது போல் தோன்றினாலும், அதன் குளிரான அதிர்வு அவளது இடது கை மணிக்கட்டில் இருந்த பிறவி மச்சத்தின் வழியாக நேரடியாக அவளது ஆன்மாவைத் தொட்டது.

‘கவிந்தன், பாருங்கள்! நான்காவது ஏடு தானாகத் திறக்கிறது. இது வழக்கமான நிகழ்வு அல்ல. கோட்டையின் பிரதான இயங்குமுறையை இந்த ஏடுதான் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துகிறது’ என்று மதிவதனி தன் குரலில் தவிப்பும் வியப்பும் கலந்திருக்கக் கூறினாள். அவளது கண்கள் அந்த ஏட்டின் வரிகளில் ஓடிய விசித்திரமான எழுத்துக்களை ஊடுருவிப் பார்த்தன. அந்த வரிகள் மூவாயிரமாண்டு கால வரலாற்றின் மர்மச் சாவிகளைத் தன்னுள் கொண்டுள்ளதை அவள் உணர்ந்தாள்.

கவிந்தன் தனது நவீன ஆய்வுக் கருவிகளின் திரைகளை விரைவாகப் பார்வையிட்டான். ‘மதிவதனி, நாகதேவனின் ஆட்கள் வெளிப்புறச் சுவரில் வைத்திருந்த லேசர் கருவிகளை மீறிவிட்டார்கள். அவர்கள் இரண்டாம் நிலை பாதுகாப்பைத் தாண்டி மைய அறையை நெருங்குகிறார்கள். இந்த நான்காவது ஏட்டின் ஆற்றலை நாம் உடனடியாகப் பயன்படுத்தாவிட்டால், அவன் இந்த முழு அமைப்பையும் கைப்பற்றிவிடுவான்’ என்று எச்சரித்தான். அவனது முகத்தில் வழிந்த வியர்வை அவனது தீவிரமான மனநிலையைக் காட்டியது. ஆனாலும், அவனது தொடுதிரை கணக்கீடுகள் கோட்டையின் காந்தத் தடையை மீண்டும் ஒரு புதிய தளத்திற்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தன.

நாகதேவன் நீல ஒளித் தடையால் சற்றுத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருந்தாலும், அவன் தன் கையில் இருந்த அந்தச் சிறிய சுவட்டுத் துண்டைப் பயன்படுத்தி ஒரு புதிய மந்திரத்தை முணுமுணுத்தான். அந்தச் சிறிய துண்டு விசித்திரமான சிவப்பு நிற ஒளியை வெளிப்படுத்தி, கோட்டையின் பிரதான அமைப்பின் மீது அழுத்தத்தைக் கொடுத்தது. கட்டுப்பாட்டு அறையின் சுவர்களில் இருந்த பழைய இயந்திரங்கள் தடதடவெனச் சத்தமிட்டன. அந்த மோதலின் போது, கோட்டையின் மையப் பகுதியில் இருந்து ஒரு கடுமையான அதிர்வு உருவானது.

‘நாம் நமது நினைவுகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும், கவிந்தன். நாகதேவன் நம்மை ஆன்ம ரீதியாகத் தாக்கத் திட்டமிடுகிறான்’ என்று கூறிய மதிவதனி, தனது முழு மன உறுதியையும் திரட்டினாள். அவளது கடந்த கால நினைவுகள் அவளது மனத்திரையில் நிழலாடின. சிறுவயதில் சரஸ்வதி சுவடி அரண்மனையில் அவள் கழித்த அமைதியான நாட்கள், தாத்தா சொல்லிக் கொடுத்த சுவடிப் பாடங்கள் அனைத்தும் அவளது நினைவில் பளிச்சிட்டன. அந்த நினைவுகளின் தூய்மையே இப்போது அவளுக்கு மிகப்பெரிய கவசமாக மாறியது.

கவிந்தன் அவளது கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டான். அவனது உள்ளங்கையின் வெப்பம் மதிவதனிக்கு மிகப்பெரிய மனபலத்தைக் கொடுத்தது. ‘மதிவதனி, நாம் இருவரும் இணைந்திருக்கும் வரை எந்த நாகதேவனாலும் நமது நினைவுகளைத் தொட முடியாது’ என்று அவன் உறுதியளித்தான். அவர்களின் இந்த ஆன்ம பிணைப்பு நான்காவது ஏட்டின் ஒளியோடு இணைந்து ஒரு வலுவான மாயத் தடையை உருவாக்கியது. அந்தத் தடை நாகதேவனின் சிவப்பு ஒளித் தாக்குதலைத் திறம்பட எதிர்கொண்டு தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

அந்தக் கணத்தில், நான்காவது ஏட்டின் ஒளிரும் குறியீடுகளுக்கு நடுவிலிருந்து ஒரு பழைய எச்சரிக்கைக் குரல் மதிவதனியின் காதுகளில் தெளிவாகக் கேட்டது. ‘மதிவதனி… கடலின் ஆழம் உன் நினைவுகளை விலை கேட்கும் முன், நான்காவது ஏட்டின் இறுதிச் சாவியைக் கண்டுபிடி…’ என்ற அந்த விசித்திரமான குரல் அவளது இதயத்துடிப்பை உயர்த்தியது. அது யாருடைய குரல் என்பதை அவள் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முயன்றாள், ஆனால் அதற்குள் கோட்டையின் கட்டுப்பாட்டுப் பலகையில் அலாரங்கள் பலத்த ஒலியுடன் ஒலிக்கத் தொடங்கின.