பாதுகாப்பான உறைவிடமும் புதிய இரகசியமும்

பாதுகாப்பான உறைவிடமும் புதிய இரகசியமும்

பேராசிரியர் சோமசுந்தரத்தின் ரகசியப் பாதுகாப்பு அறை கடல்நகரத்தின் பழமையான நிலவறைக் கட்டமைப்பில் அமைந்திருந்தது. வெளியில் வீசிய கடல் காற்றும் மழையின் சீற்றமும் அந்த அறைக்குள் மெல்லிய ஒலியாகவே கேட்டன. அரண்மனைத் தாக்குதலில் தப்பிய மதிவதனியும் கவிந்தனும், அந்த அமைதியான சூழலில் தங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டனர். கவிந்தனின் கையில் ஏற்பட்ட சிறிய காயத்திற்கு மதிவதனி தன் கைத்துண்டால் மெதுவான அழுத்தத்துடன் முதலுதவி செய்தாள். அப்போது அவர்களின் விரல்கள் தற்செயலாக ஒன்றோடொன்று உரசிக் கொண்டன; அந்தத் தொடுகை மீண்டும் ஒரு மெல்லிய மின்சார அதிர்வை அவர்களின் இதயங்களில் ஏற்படுத்தியது.

‘கவிந்தன், உனக்குக் காயம் ஒன்றும் பெரிதாக இல்லையே?’ என்று மதிவதனி தனது குரலில் லேசான நடுக்கத்துடன் கேட்டாள். கவிந்தன் புன்னகையுடன் அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான். ‘மதிவதனி, உன்னுடன் இருக்கும்போது எந்தக் காயமும் எனக்குப் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், நாகதேவனின் ஆட்கள் அந்தச் சுவடியின் ஒரு சிறிய துண்டைக் கைப்பற்றிச் சென்றதுதான் எனக்குப் பெருங்கவலையைத் தருகிறது. அந்தத் துண்டு அவர்கள் வசம் இருப்பது நம்முடைய பாதுகாப்பிற்குக் বড় ஆபத்து’ என்று தன் பகுத்தறிவுப்பூர்வமான எச்சரிக்கையை வெளிப்படுத்தினான்.

அப்போது பேராசிரியர் சோமசுந்தரம் மேசையின் மீதிருந்த அவசர விளக்கைச் சரிசெய்துவிட்டு, அவர்கள் அருகில் வந்தார். அவரது முகத்தில் தீவிரமான சிந்தனை ரேகைகள் ஓடின. ‘கவிந்தன் சொல்வது முற்றிலும் உண்மை, மதிவதனி. நாகதேவன் சாதாரணமானவன் அல்ல. அவனிடம் இப்போது இருக்கும் சுவடியின் சிறிய பகுதி, கடலடி மணிக்கூண்டு கோட்டையின் பிரதான வாயில்களில் ஒன்றைத் திறக்கப் போதுமான திறவுகோலாக மாற வாய்ப்புள்ளது. ஏனென்றால், அந்தச் சுவடியின் ஒவ்வொரு ஏடும் ஒரு குறிப்பிட்ட காலக் கணக்கீட்டின் அடிப்படையில்தான் இயங்குகிறது’ என்று விளக்கினார்.

மதிவதனி தன் இடது கையை மேசையின் மீது வைத்தாள். அவளது பிறவி மச்சம் இப்போது ஒரு நீல நிற ஒளியை வெளிப்படுத்தியபடியே சுவடியோடு மௌனமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தது போல் தோன்றியது. ‘பேராசிரியர், இந்தச் சுவடியில் நாகதேவன் கைப்பற்றிய துண்டுக்கும், நம்மிடம் இருக்கும் மீதமுள்ள பகுதிக்கும் என்ன தொடர்பு? நாம் இதை எப்படிப் பாதுகாக்கப் போகிறோம்?’ என்று வினவினாள். பேராசிரியர் மேசையின் அலமாரியிலிருந்து சில பழைய வரைபடங்களை எடுத்து விரித்தார். ‘இந்த வரைபடங்கள் மூழ்கிய கோட்டையின் அமைப்பைக் காட்டுகின்றன. சுவடியின் குறியீடுகளும் கடலடி அமைப்பின் குறியீடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரொலிக்கும் இயல்புடையவை என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.’

கவிந்தன் அந்த வரைபடங்களை உற்று நோக்கிவிட்டு, ‘அப்படியானால், நாகதேவன் அந்தத் துண்டைக் கொண்டு கோட்டையின் காலக் கட்டுப்பாட்டைத் தன்வசப்படுத்த முயன்றால், இந்த முழு நகரத்தின் நினைவுகளும் காலப்போக்கில் அழியத் தொடங்கிவிடும்’ என்றான். அந்த அறையின் வெளிச்சம் மெலிதாகப் படர்ந்திருக்க, இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஒருபுறம் ஆபத்து நெருங்கி வந்தாலும், மறுபுறம் அவர்களுக்கிடையேயான காதல் உணர்வும் அந்தப் பிணைப்பும் இன்னும் ஆழமடைந்தது. ‘நாம் எதற்கும் பயப்படத் தேவையில்லை மதிவதனி. இந்தச் சுவடியின் முழு ரகசியத்தையும் நாம் கண்டறிந்து இந்தக் கடலைக் காப்போம்’ என்று கவிந்தன் உறுதியளித்தான்.

நள்ளிரவு நெருங்கிய அந்த நேரத்தில், கடலின் அடியில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான கடிகார ஓசை கேட்பது போல் ஒரு பிரமை எழுந்தது. நாகதேவனின் ஆட்கள் கைப்பற்றிய அந்தச் சுவட்டுத் துண்டு, நடுத்தர இரவில் கடலடி கோட்டையின் ஒரு கதவைத் திறப்பதற்கான முதல் அதிர்வை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியதை அவர்களால் உணர முடிந்தது.