புதிய சதி மற்றும் இரகசியத் தேடல்

ராஜசேகரின் நேரடி மிரட்டல் தற்காலிகமாக முறியடிக்கப்பட்டாலும், அவனது அடுத்த கட்ட சதி எஸ்டேட்டின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் எங்கு தலைதூக்கும் என்ற கவலை மேலாளர் சுந்தரத்தின் முகத்தில் நிழலாடியது. ராஜசேகர் வழக்கமான சட்ட மோதல்களுக்கு அப்பால், வேறு ஏதேனும் குறுக்கு வழிகளைக் கையாளக்கூடும் என்பதை விக்ரமின் அனுபவம் உணர்த்தியது. மாலையின் அடர்ந்த பனிமூட்டம் வானவில் பங்களாவைச் சூழ்ந்து கொள்ள, அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறையில் அனன்ியாவும் விக்ரமும் தீவிரமான ஆலோசனையில் ஈடுபட்டனர்.

‘நாம் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது அனன்யா. ராஜசேகர் இந்த இடத்தை விட்டு வெறும் கையோடு போயிருக்க மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியும், எஸ்டேட்டின் உண்மையான ஆவணங்களும் எல்லைப் பத்திரமும் நம்மீது பலத்தைக் கொடுக்கிறது என்று. அதனால் அவன் அடுத்ததாக வேறு ஏதேனும் சட்டவிரோதமான வழியில்தான் இறங்குவான்’ என்று விக்ரம் தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டைப் புரட்டியபடியே கூறினான்.

அனன்யா சற்றும் சோர்வடையாமல், தன் கண்கள் ஒளிர, ‘அவன் என்ன செய்தாலும் சரி விக்ரம். என் தாத்தா விட்டுச் சென்ற இந்த மரபுப் சொத்துக்களை ஒருபோதும் கார்ப்பரேட் கைகளில் இழக்க மாட்டேன். நாம் ஏற்கனவே 1950-ஆம் ஆண்டின் பத்திரத்தைக் கைப்பற்றிவிட்டோம். ஆனால், தாத்தா அடிக்கடி தன் நாட்குறிப்பில் குறிப்பிடும் அந்த மற்றொரு இரகசியப் பெட்டி இன்னும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லையே? அது எங்குள்ளது என்று யோசிக்க வேண்டும்’ என்றாள்.

அவர்களின் இந்தத் தேடல் அவர்களை மீண்டும் பங்களாவின் மேல் தளத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. பல ஆண்டுகளாகப் பூட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் பகுதி, கடந்த கால நினைவுகளின் மர்மக் கூடமாக விளங்கியது. மரப் பலகைகள் காலத்தின் பளுவால் மெலிதாக முனுமுனுக்க, அவர்கள் இருவரும் அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலையையும் கவனமாக ஆய்வு செய்தனர். சுவரோரமாக வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பழைய மரப்பெட்டியின் மீது விக்ரமின் பார்வை பதிந்தது. அதன் பூட்டு துருப்பிடித்துக் கிடந்தாலும், மரத்தின் அடர்த்தி அந்தக் காலத்துத் தரம் எத்தகையது என்பதைச் பறைசாற்றியது.

‘விக்ரம், இதைப் பார்… இது தாத்தா பயன்படுத்திய பெட்டி போல் இருக்கிறதே!’ என்று அனன்யா வியப்புடன் கூறினாள். இருவரும் சேர்ந்து மிகுந்த சிரமப்பட்டு அந்தப் பெட்டியின் துருப்பிடித்த பூட்டை மெதுவாகத் திறந்தனர். உள்ளே பல ஆவணங்களும் கறுப்பு-வெள்ளைப் புகைப்படங்களும் இருந்தன. அவற்றுக்கிடையே மடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மஞ்சள் நிறக் கடிதம் அனைத்திற்கும் மேலாக இருந்தது.

அதைத் தொட்டபோது அனன்யாவின் கைகள் லேசாக நடுங்கின. அது அவளது தாத்தாவும் விக்ரமின் தாத்தாவும் இணைந்து எழுதிய இறுதி ஒப்பந்தக் கடிதம். அதில் இரு குடும்பங்களின் உண்மையான பிணைப்பும், ராஜசேகரின் வம்சத்தினரின் ஆரம்பகாலத் துரோகமும் மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தன. அந்தக் கடிதத்தின் வரிகளை வாசிக்க வாசிக்க, அனன்யாவுக்கு விக்ரமின் மீது இருந்த மதிப்பும் அன்பும் பல மடங்கு அதிகரித்தது. கடந்த காலப் பகை என்பது இரு குடும்பங்களின் இரத்தத்தில் ஊறியதல்ல; அது சில சுயநலவாதிகளால் செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்டது என்ற உண்மை அவர்களுக்குப் புரியவந்தது.

விக்ரம் அனன்யாவின் தோள் மீது தன் கரங்களை வைத்து அரவணைத்தான். அந்த அமைதியான இரவில், வெளிவரும் ஒவ்வொரு உண்மையும் அவர்களை மேலும் நெருக்கமாக்கியது. கார்ப்பரேட் மிரட்டல்களும் சூழ்ச்சிகளும் அவர்களைப் பிரிக்க முயன்றாலும், அந்தப் பிணைப்பு மேலும் உறுதிபெற்றது. அந்தப் பெட்டியின் அடியில் கிடந்த அடுத்த ஆவணம் வால்பாறையின் தேயிலை எஸ்டேட்டின் முழுமையான எல்லைகளைத் தீர்மானிக்கும் மிக முக்கியமான வரைபடமாக இருந்தது.

ஆனால், அதே நேரம் பங்களாவின் கீழ்த்தளத்தில் ஏதோ ஒரு கனமான பொருள் கீழே விழும் சத்தம் கேட்டது. ராஜசேகரின் ஆட்கள் எல்லைச் சுவரைக் தாண்டி உள்ளே நுழைந்துவிட்டார்களா அல்லது வேறு ஏதேனும் ஆபத்து காத்திருக்கிறதா என்ற பதற்றம் அறைக்குள் உடனடியாகப் பரவியது. அனன்ியாவும் விக்ரமும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு, அடுத்த கட்ட நடவடிக்கைக்குத் தயாராகினர்.