ரகசிய அறையின் பொக்கிஷம்

கார்ப்பரேட் ஆட்கள் கண்ணாடி மாளிகையின் முன்பகுதியில் பூட்டை உடைப்பதில் மும்முரமாக இருந்த அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, விக்ரம் சுவரில் இருந்த கல் தடுப்பை லேசாக அழுத்தினான். அடுத்த கணத்தில், ஒரு சிறு சத்தத்துடன் ரகசிய அறையின் மரக்கதவு உட்புறமாகத் திறந்தது. இருவரின் முகத்திலும் ஒரு நிம்மதியான பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது. விக்ரம் தன் கையில் இருந்த மின்விளக்கின் வெளிச்சத்தை அணைத்துவிட்டு, அனன்ியாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அந்த அறைக்குள் விரைவாக நுழைந்தான். கதவு மீண்டும் தானாகவே மெலிதாகச் சாடிக்கொண்டது, வெளி ஆட்கள் உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டுபிடிக்க முடியாதவாறு அந்த அமைப்பு செயல்பட்டது.

அந்த ரகசிய அறை முழுவதும் பல தலைமுறைப் பழமையான மூலிகை வாசனையும், காகிதங்களின் பழைய மணமும் சூழ்ந்திருந்தது. சுற்றிலும் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்த மர அலமாரிகளில் பல தாவரவியல் குறிப்புகளும், பழைய வரைபடங்களும் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், அவர்களின் முக்கியக் குறிக்கோள் அந்த அறையின் மையத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய தேக்கு மரப் பெட்டியாகும். அனன்யா தனது இதயத் துடிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அந்தப் பெட்டியின் அருகே சென்றாள். தாத்தா தனக்கு விட்டுச் சென்ற கடைசி நம்பிக்கையின் துளியாக அதைக் கருதினாள். விக்ரம் அவளுக்கு அருகில் நின்று தனது மின்விளக்கின் வெளிச்சத்தை அந்தப் பெட்டியின் மீது திருப்பினான்.

‘இங்கேதான் இருக்க வேண்டும், அனன்யா. நம்ம தாத்தாக்கள் இருவரும் சேர்ந்து இந்த எஸ்டேட்டின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க எழுதிய ஆவணம் இதுதான்,’ என்று மெல்லிய குரலில் கூறினான் விக்ரம். அவனது குரலில் இருந்த உறுதியும் நம்பிக்கையும் அனன்யாவுக்குப் பெரும் பலத்தைக் கொடுத்தது. அவள் தன் கைகளால் அந்தப் பெட்டியின் பூட்டைத் தொட்டாள். அதிர்ஷ்டவசமாக, தாத்தா அவளுக்குக் கொடுத்திருந்த சிறிய உலோகச் சவி, அந்தப் பெட்டியின் பூட்டிற்குத் துல்லியமாகப் பொருந்தியது. ‘கிளிக்’ என்ற சத்தத்துடன் பெட்டி திறந்தது.

உள்ளே கறுப்புத் துணியில் கவனமாகப் பொதிந்து வைக்கப்பட்டிருந்த 1950-ஆம் ஆண்டின் அசல் நிலப்பத்திரம் மற்றும் வானவில் பங்களாவின் முழுமையான தாவரவியல் வரைபடம் ஆகியவை வெளிப்பட்டன. அனன்யா அந்தப் பத்திரத்தை மென்மையாகத் தன் கைகளில் எடுத்தாள். அதன் முத்திரைகளும் தாத்தாவின் அசல் கையெழுத்தும் அவளது கண்களில் நீரை வரவழைத்தன. தன் குடும்பத்தின் பாரம்பரியமும், தாத்தாவின் உழைப்பும் காப்பாற்றப்பட்டுவிட்டது என்ற பெருமிதம் அவளது முகத்தில் நிழலாடியது. விக்ரம் அவளது தோள்மீது தன் கையை வைத்து அவளது உணர்ச்சிகளை அமைதிப்படுத்தினான். அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்த பார்வை, வார்த்தைகளைக் கடந்து அவர்களின் ஆழமான காதலை உறுதிப்படுத்தியது.

அதே நேரத்தில், வெளியே கண்ணாடி மாளிகையின் பூட்டு உடைக்கப்பட்ட சத்தம் கேட்டது. ராஜசேகரின் ஆட்கள் உள்ளே நுழைந்துவிட்டதை அந்தச் சத்தம் உணர்த்தியது. ‘சீக்கிரம், அனன்யா! அவங்க உள்ள வந்துட்டாங்க. நாம இந்த அறையின் மறுபக்க இருக்கிற வெளியேறும் பாதை மூலமா வெளியேறணும்,’ என்று அவசரமாகக் கூறினான் விக்ரம். இருவரும் தங்களுக்குக் கிடைத்த பொக்கிஷமான பத்திரத்தை மிகப் பத்திரமாகப் பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு, அந்த அறையின் பின்பக்கமாக இருந்த குறுகிய கல் படிக்கட்டு வழியாக வெளியேறத் தொடங்கினர். அந்தப் பாதை நேரடியாகத் தேயிலைத் தோட்டத்தின் அடர்ந்த பகுதிக்குச் சென்று சேர்ந்தது.

இருட்டிய இரவில் பத்திரத்துடன் பங்களா திரும்பும் வழியில், எஸ்டேட்டின் பிரதான நுழைவாயிலுக்கு அருகில் கார்ப்பரேட் தொழிலதிபரான ராஜசேகரின் கார் நிற்பதைக் கண்டனர். ராஜசேகர் தனது உதவியாளர்களுடன் நேரடியாக அவர்களை எதிர்கொள்ளும் சூழல் அங்கே உருவாகியிருந்தது. அனன்ியாவும் விக்ரமும் உடனடியாக ஒரு பெரிய தேயிலைத் புதருக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டு நிலைமையை உற்று நோக்கினர். அடுத்த கட்டம் என்னவென்பதை யோசிக்கும் நேரத்தில், ராஜசேகரின் குரல் இரவின் நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு கேட்டது.