எதிரொலிக்கும் பேரபாயம்

மேகமலையின் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் எழுந்த அந்தப் பயங்கரமான நில அதிர்வு, ‘இசை குடிில்’ பங்களாவின் சுவர்களை மட்டுமல்லாமல், அறிவின் ஆழ்மனக் கோட்டையையும் சேர்த்து உலுக்கியது. அறையின் கதவு திறக்கப்பட்ட அடுத்த கணமே, அந்த நிலத்தடி ஆய்வகத்தின் ஆழத்திலிருந்து ஒரு விசித்திரமான, குறைந்த அதிர்வெண் கொண்ட ரீங்காரம் அலை அலையாகப் பரவத் தொடங்கியது. அந்த ஒலியின் தாக்கம் காற்றில் உடனடியாகத் தென்பட்டது. பங்களாவைச் சுற்றிலும் இருந்த ஏலக்காய் தோட்டங்களின் இலைகள் திடீரென ஒருவித அசாதாரண நடுக்கத்துடன் வளைந்தன. தாவரவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், அந்த ஒலியலைகள் செடிகளின் உயிரணுக்களை வேகமாகத் தூண்டி, அவற்றுக்கு ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்துவது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

‘அறிவு, உடனே பார்!’ என்று அலறினாள் மீரா. அவளது கைகளில் இருந்த மாரனின் குறிப்பேடு அந்த அதிர்வின் தீவிரத்தால் கંપனித்தது. ‘இந்த ஒலியலைகள் இப்படி கட்டுப்பாட்டை மீறி வெளிப்பட்டால், சுற்றியுள்ள முழு காடுகளின் தாவரச் சுழற்சியும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும். இதை உடனடியாகக் கட்டுப்படுத்தியாக வேண்டும். உன் தந்தை விட்டுச் சென்ற குறிப்புகளில் இதற்கு ஏதாவது மாற்று வழி இருக்கிறதா என்று பார்!’ என்று பதற்றத்துடன் கூறினாள்.

அறிவு தன் தந்தையின் மேசையின் மீது சிதறிக்கிடந்த காகிதங்களையும், ஒலியலைக் கருவிகளையும் வெறித்துப் பார்த்தான். அவனது மூளை ஒரு பொறியியலாளராக உடனடியாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. கடந்தகாலக் கசப்புகளும் கோபங்களும் அந்தச் இக்கட்டான சூழ்நிலையில் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன. மாரன் தன் வாழ்நாளின் இறுதி நாட்களில் எதையோ தடுப்பதற்காகவே இந்த அமைப்பை உருவாக்கியிருக்க வேண்டும் என்பதை அறிவு இப்போது முழுமையாகப் புரிந்து கொண்டான். ‘மீரா, பயப்பட வேண்டாம். தந்தை எழுதிய அந்த ஆய்வு நூலில், இந்த ஒலியலைகளின் அதிர்வெண்ணை சமன் செய்ய ஒரு குறிப்பிட்ட இசைச் சுருதியைக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதாக ஞாபகம். அந்த மரப்பெட்டிக்குள் நாம் பார்த்த பாரம்பரிய புல்லாங்குழலை எடுக்க வேண்டும்’ என்றான்.

இருவரும் உடனடியாகச் செயல்பட்டனர். மீரா அறையின் மூலையில் இருந்த பழைய மரப்பெட்டிக்கு ஓடி, அந்த மூங்கில் புல்லாங்குழலைத் தூசு தட்டி வெளியில் எடுத்தாள். அவளது கைகள் லேசாக நடுங்கினாலும், அவளது மன உறுதி குறையவில்லை. அந்த ஒலியலைகளின் தாக்கம் இப்போது அறையின் காற்றையும் தடிமனாக்கியது. மூச்சு விடுவதில் லேசான சிரமம் ஏற்பட்டாலும், இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டு தங்கள் இலக்கில் உறுதியாக நின்றனர். அறிவு தன் தந்தையின் பழைய குறிப்பேட்டைப் பிரித்து, அந்தத் தடுப்பு அதிர்வெண்ணின் குறிப்பு எண்களை மீராவுக்குச் சுட்டிக் காட்டினான்.

‘மீரா, இந்தச் சுருதியில் வாசித்தால் மட்டுமே அந்த எதிர்அதிர்வு நின்று, இந்தச் சுழற்சி இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பும். நீ இசைக் கலைஞராகவும் உனக்கு இதன் நுணுக்கங்கள் தெரியும், என்னால் இந்தக் கருவிகளின் மின்சுற்றுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியும். நாம் இணைந்து செயல்பட்டால் இதைச் செய்துவிடலாம்,’ என்று அறிவு கூறினான். அவனது குரலில் இருந்த அந்த முழுமையான நம்பிக்கை மீராவுக்குப் புதிய சக்தியைக் கொடுத்தது.

மீரா ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டு, அந்தப் புல்லாங்குழலைத் தன் உதடுகளில் வைத்தாள். மாரன் குறிப்பேட்டில் குறிப்பிட்டுள்ள அந்தத் துல்லியமான அதிர்வெண்ணை நினைவில் கொண்டு, விரல்களை மெதுவாகத் துளைகளில் நகர்த்தி வாசிக்கத் தொடங்கினாள். ஆரம்பத்தில் அந்த இசையின் ஓசை நிலத்தடி அறையின் வெடிக்கும் ரீங்காரத்தோடு மோதித் தடுமாறியது. காற்று முழுவதும் ஒருவித அழுத்தமான ஒலியின் பிடியில் சிக்கியது போல் இருந்தது. ஆனால், மீரா மனம் தளராமல் தன் விரல்களின் அசைவைச் சீராக்கி, அந்தத்传统ான ராகத்தின் சுருதியை உயர்த்தினாள்.

அறிவு உடனடியாக மேசையின் மீதுள்ள பிரதான கட்டுப்பாட்டுப் பலகையை (Main Control Panel) இயக்கி, மாரனின் பழைய சோலார் மின்கலக் கருவிகளை இணைத்தான். அவன் கைவிரல்கள் மின்னணுப் பலகையில் அதிவேகமாக வேலை செய்தன. மீராவின் புல்லாங்குழல் இசையும், அறிவின் இன்ஜினியரிங் கட்டுப்பாடும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்த அந்தத் தருணம் ஒரு மாயாஜாலத்தைப் போலச் செயல்பட்டது. படிப்படியாக, அந்த நிலத்தடி அறையை அதிரச் செய்த பேரலை குறைந்தது. சுற்றியுள்ள மரங்களின் அதிர்வும் அடங்கி, காற்று இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியது.

அறையின் இறுக்கமான சூழல் சற்றுத் தளர்ந்தபோது, இருவரும் வியர்வையில் நனைந்தவர்களாக ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர்கள் இருவரும் இணைந்து ஒரு பெரிய ஆபத்தைச் வெற்றிகரமாகச் சமாளித்திருந்தனர். அந்த நெருக்கமான தருணம் அவர்களின் பழைய இடைவெளிகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைத்தது. அறிவின் முகத்தில் இருந்த அந்த இறுக்கமான முகம் மாறி, ஒரு நிம்மதியான புன்னகை மெலிதாகத் தோன்றியது. அவன் மீராவின் கண்களைப் பார்த்தபோது, வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே பல விஷயங்கள் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன.

‘நாம் வெற்றிகரமாகச் செய்துவிட்டோம் அறிவு,’ என்று மீரா மூச்சு வாங்கியவாறு புன்னகைத்தாள். ‘ஆனால், இது ஆரம்பம் மட்டும்தான். உன் தந்தை எதற்காக இந்த அதிர்வெண்ணைத் தீவிரமாகப் பதிவு செய்து வைத்துவிட்டுச் சென்றார் என்பதற்கான முழுமையான பதில் இன்னும் நமக்குக் கிடைக்கவில்லை,’ என்று தொடர்ந்தாள்.

அறிவு தலையசைத்துவிட்டு, மேசையின் மீதிருந்த அடுத்தடுத்த சுருள் நாடாக்களைப் பார்க்கத் தொடங்கினான். அப்போதுதான் அந்த அமைதியான சூழலைக் கிழிக்கும் வகையில், பங்களாவின் பிரதான இரும்பு வாசலில் யாரோ கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. அந்த மதிய வேளையில், மேமலையின் தனிமையான இந்தக் காட்டுப் பகுதிக்குள் யார் வந்திருக்கக்கூடும்? அறிவுக்கும் மீராவுக்கும் ஒரே நேரத்தில் அந்தச் சந்தேகம் எழுந்தது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு அறிவின் வாழ்க்கையை விட்டு விலகிச் சென்ற அல்லது அவனது கடந்த காலத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு பரிச்சயமான முகம் அந்த வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தது.