கடைசி ஒப்பந்த நாள்

கும்பகோணத்தின் வான்வெளியில் மெல்லிய தூறல் காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. ‘காபி ஓவியம்’ கடையின் பாரம்பரிய மரச் சுவர்களில் மஞ்சள் நிற விளக்குகள் அரவணைப்பான ஒளியைப் பரப்பி இருந்தன. கடையின் உள்ளே நறுமணமிக்க புதிய காபி கொட்டைகளின் வாசனை எங்கும் பரவியிருந்தது. அன்றைய தினம் ஒரு முக்கியமான நாளாக அமைந்தது. அஸ்வினும் மீராவும் தங்களுக்குள் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்ட போலி உறவு காலம் முடிவடையும் தருவாயில் இருந்தது. கடிகாரத்தின் முட்கள் நகர்வது போல அவர்களின் நெஞ்சில் ஒரு பாரம் மெல்ல ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

அஸ்வின் தன் கையில் இருந்த காபி வூட்டலில் கவனம் செலுத்த முயன்றாலும், கண்கள் மட்டும் மூலையில் அமர்ந்திருந்த மீராவையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. கடந்த சில வாரங்களாக இவர்களின் வாழ்க்கை வெறும் ஒப்பந்தத் தாளைத் தாண்டி, நிஜமான உணர்வுகளின் சங்கமமாக மாறியிருந்தது. ஆனால், இருவருமே அந்த உண்மையை வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ளாமல் மௌனம் காத்தனர். மீரா தன் கையில் இருந்த வாட்டர்கலர் ஸ்கெட்ச் நோட்டில் எதையோ தீவிரமாக வரைவது போலப் பாசாங்கு செய்தாள்; ஆனால் அவளது பேனா ஒரே வரியைத் திரும்பத் திரும்பச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.

‘காபி ஓவியம்’ கடையின் வெளியே செந்தில் ஏதோ ஒரு பரபரப்பான ஏற்பாட்டைச் செய்துகொண்டிருந்தான். பாட்டியின் வழிகாட்டுதலின்படி, கடையின் ஆண்டு விழாவும், பாரம்பரியக் கொண்டாட்டமும் இணைந்த ஒரு சிறு விழாவுக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அப்பகுதி மக்கள், வழக்கமான வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் என அனைவரும் திரண்டு வந்திருந்தனர். ஆனால், அங்கு வந்திருந்த யாருக்கும் தெரியாது, இது அஸ்வினும் மீராவும் தங்களின் போலி ஒப்பந்தத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக முடிக்க வேண்டிய கடைசி நாள் என்பது.

பாட்டி ஜானகி தனது பாரம்பரியப் பட்டுப் புடவையில் கம்பீரமாக கடையின் நடுப்பகுதிக்கு வந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு குறும்புப் புன்னகை மின்னியது. அவர் சத்தமாகக் குரல் கொடுத்து அனைவரையும் அமைதியாக்கினார். “இன்றைக்கு நம் கடையின் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த நாள். அதுமட்டுமல்ல, நம் அஸ்வினும் மீராவும் தங்கள் காதலை உறுதிப்படுத்தி ஒரு ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டதின் உச்சக்கட்ட நாளும் கூட!” என்று பாட்டி அறிவித்ததும், கூட்டத்தில் ஒரு மௌனமான எதிர்பார்ப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

அஸ்வினின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. தன் வாழ்வில் எப்போதும் எதையும் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்க விரும்பும் அவர், இப்போது மீராவின் முன்னால் முற்றிலும் பலவீனமாக உணர்ந்தார். அவளுக்குள் இருக்கும் சுதந்திரமான மனதை மதித்து, அவளைக் கைகூப்பித் தடுத்துவிடக் கூடாது என்று நினைத்த அதே வேளையில், அவளை இழக்க நேரிடும் என்ற பயம் அவரை வாட்டியது. கூட்டத்தின் நடுவே நின்ற அஸ்வின், தனது வழக்கமான அமைதியைக் கைவிட்டு, மீராவை நோக்கி மெல்ல அடிவைத்துச் சென்றார்.

மீராவோ தன் வாழ்நாளில் எப்போதும் அடைந்திடாத ஒருவித உணர்ச்சிப் பெருக்கில் நின்றிருந்தாள். கும்பகோணத்தின் இந்த பாரம்பரிய வீதிகளும், காபி தோட்டத்தின் அரவணைப்பும், அஸ்வினின் அன்பும் அவளது சுதந்திர பயத்தை முழுமையாகத் துடைத்தெறிந்துவிட்டன. அவர் தனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவர் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் வேரூன்றியிருந்தது. இத்தனை நாளும் தான் பயந்துவந்த ‘வேர்களின் பிடிப்பு’ இப்போது அவளுக்கு மிகப்பெரிய வரமாகத் தோன்றியது.

பாட்டி தன் கையில் ஒரு சிறிய தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த சில ஆவணங்களை நீட்டினார். அது ஒரு முழுக் காபி கடையின் ஆண்டுவிழா அறிவிப்பு போலத் தோன்றினாலும், மிகத் துல்லியமாக அவர்களின் ஒப்பந்தத்தின் இறுதிப் படியைக் குறிக்கும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. “என்னப்பா அஸ்வின்? ஒப்பந்த காலம் முடிந்துவிட்டது. அடுத்த படியை நோக்கி உங்கள் கரங்கள் இணையப் போகிறதா, அல்லது இந்த நாடகத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப் போகிறதா?” என்று பாட்டி கிண்டலாகக் கேட்டார்.

அங்கு ஒரு சிறிய நிசப்தம் நிலவியது. Senthil மூலையில் இருந்து கண்களில் ஆவலுடன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அஸ்வின் தனது மூச்சை ஆழமாக இழுத்துவிட்டு, மீராவின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தார். தன் மனதில் பல நாள்களாகப் புதைந்திருந்த காதலைச் சொல்ல அவர் வார்த்தைகளைத் தேடியபோது, மீரா தன் கைப்பையில் இருந்து காகிதம் ஒன்றை வெளியே எடுத்தாள்.

அது வேறு எங்குமில்லை, அவர்கள் இருவரும் பல வாரங்களுக்கு முன்பு மழை பெய்த அந்த செவ்வாய்க்கிழமை இரவில், ஒரு காபி நாப்கினில் கையெழுத்திட்ட அதே முதல் ‘போலி ஒப்பந்தத் தாள்’ ஆகும். காபி கரைகள் படிந்திருந்த அந்தத் தாளை மீரா மெல்ல விரித்தாள். அவளது இதழ்களில் ஒரு தெளிவான புன்னகை மலர்ந்தது.

அஸ்வின் பேசுவதற்குத் வாய் திறந்த அதே கணத்தில், மீரா அந்த நாப்கின் தாளை உயர்த்திக் காட்டியபடி அவரை நோக்கி ஒரு அடியெடுத்து வைத்தாள். அவளது முகம் ஒளிர, அவள் பேசத் தொடங்கும் அந்தத் தருணத்தில் காற்று இன்னும் மென்மையாக வீசத் தொடங்கியது.