நிலத்தடி ரகசியம்

மேகமலையின் அந்தப் பகல் பொழுதில், ‘இசை குடிில்’ பங்களாவின் நிலத்தடி அறைக்குச் செல்லும் பிரதான கதவருகே அறிவும் மீராவும் நின்றுகொண்டிருந்தனர். காற்றில் ஈரப்பதமும், அடர்ந்த ஏலக்காய் காடுகளின் மணம் கலந்த குளிர்ந்த காற்றும் வீசிக்கொண்டிருந்தன. கடந்த சில நிமிடங்களாக அவர்கள் செய்த தொடர்ச்சியான முயற்சிகளுக்குப் பலன் கிடைக்கும் தருணம் அது. அறிவின் கைகளில் இருந்த அந்த இரட்டை அதிர்வெண் உலோகச் சாவி, பங்களாவின் தரைப்பகுதியில் பதிக்கப்பட்டிருந்த பழைய வெண்கலப் பூட்டின் துவாரத்திற்குள் சரியாகப் பொருந்தியது. அவனது விரல்கள் லேசாக வியர்த்திருந்தன. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தன் தந்தையுடன் ஏற்பட்ட கசப்பான மோதல்களுக்குப் பிறகு, இந்த நிலத்தடி அறைக்குள் நுழைவது அவனுக்கு ஒரு பெரிய மனப்போராட்டமாக இருந்தது. ஆனால், இப்போது அவனுடன் மீராவின் அமைதியான இருப்பு அவனுக்குத் தேவையான மனவலிமையைக் கொடுத்தது.

‘தயாராக இருக்கிறாயா அறிவு?’ என்று மீதா தன் கண்களால் மெலிதாகக் கேட்டாள். அவளது குரலில் இருந்த உறுதி அறிவின் தயக்கத்தைக் குறைத்தது. ‘ஆம் மீரா, முயற்சித்துப் பார்ப்போம். என் தந்தை விட்டுச் சென்ற இந்த விடுகதைக்கு இன்றாவது ஒரு முடிவு கிடைக்க வேண்டும்,’ என்று முணுமுணுத்தவாறு, தன் கைகளில் இருந்த சாவியை வலது பக்கமாக அழுத்தமாகத் திருப்பினான். அந்த அறை முழுவதையும் அமைதியைக் குலைக்கும் வகையில் ஒரு கனமான இயந்திரக் கிளிக் சத்தம் கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பல வருடங்களாகச் சேகரித்து வைக்கப்பட்டு அழுத்தப்பட்டிருந்த பழைய காற்றும், லேசான இசை அதிர்வுகளின் வாசனையும் வெளிப்பட்டன.

கதவு மெதுவாக, செவிப்பறையைக் கிழிக்கும் சிறிய ரீங்காரத்துடன் விலகத் தொடங்கியது. அந்தச் சிறிய இடைவெளியின் வழியாக வெளிச்சம் உள்ளே பாய்ந்தது. உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்பதற்காக இருவரும் ஒரு கணத்தில் குனிந்தனர். பத்தாண்டுகளாகப் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த நிலத்தடி ஆய்வகம், மாரன் உயிரோடு இருந்தபோது எப்படி விடப்பட்டதோ அதே நிலையில் இருந்தது. சுவர்களில் ஒலியலைகளைக் கட்டுப்படுத்தும் பிரத்யேக மரப் பலகைகளும், அறையின் நடுவில் ஒரு பெரிய வட்ட மேசையும் இருந்தன. அந்த மேசை மீது மாரன் தன் இறுதி நாட்களில் பயன்படுத்திய அதிநவீன ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளும், சில சுருள் நாடாக்களும் (Reel tapes) சிதறிக்கிடந்தன. அதோடு ஒரு பெரிய காகிதக் குறிப்பேடும் அங்கே திறந்த நிலையில் இருந்தது.

‘அறிவு, இதைப் பார்!’ என்று கூறியபடி மீரா அந்த மேசையை நோக்கிச் சென்றாள். அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த குறிப்பேட்டைத் திறந்தபோது, அவளது முகம் வியப்பால் விரிந்தது. ‘இது சாதாரண குறிப்பேடு அல்ல. மேகமலையின் தாவரங்களின் நரம்பியல் மாற்றங்களைப் பற்றிய மாரனின் நேரடி ஆய்வு இது. நாம் பசுமைக்குடிலில் பார்த்த விசித்திரமான செடி மாற்றங்களுக்கும், இந்த நிலத்தடி அறையின் ஒலியலைகளுக்கும் நேரடியான தொடர்பு உண்டு என்பதை உன் தந்தை மிகத் துல்லியமாக வரைந்துள்ளார்,’ என்றாள். தாவரவியலாளரான அவளுக்கு அந்தத் தரவுகளின் முக்கியத்துவம் உடனடியாகப் புரிந்தது.

அறிவு தன் தந்தையின் மேசையை நெருங்கினான். அங்கே கிடந்த பழைய ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளில் ஒன்றின் மீது மெலிதாகச் சிவப்பு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. ‘இது எப்படி சாத்தியம்? மின்சாரத் தொடர்புகள் துண்டிக்கப்பட்டு பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டனவே, இந்தக் கருவி மட்டும் எப்படி இயங்குகிறது?’ என்று வியந்தான். மாரனின் அந்தச் சாதனத்தில் ஒரு சிறிய சூரிய ஒளி மின்கலன் (Solar battery backup) இணைக்கப்பட்டிருந்தது அப்போதுதான் அவன் கண்ணில் பட்டது. அந்தக் கருவியின் இயக்கும் பொத்தானை அறிவு தயக்கத்துடன் அழுத்தினான். ஒரு கரகரப்பான, ஆனால் ஆழமான இசையுடன் கூடிய மாரனின் குரல் அந்த அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

‘அறிவு… நீ வந்திருப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியும், என் மகனே,’ மாரனின் அந்த இறுதிப் பதிவு ஒலிக்கத் தொடங்கியது. அந்தக்குரல் அறை முழுவதும் அலை அலையாகப் பரவியது. அறிவின் உடல் சிலிர்த்துப்போனது. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு தொலைபேசியில் அவன் கேட்கத் தவறிய அதே குரல், இப்போது ஒரு இயந்திரத்தின் வழியாக உயிர்பெற்று அவனிடம் பேசுவது போல் இருந்தது. ‘நான் இந்த இசைக் குடிலை எதற்காக உருவாக்கினேன் என்பதை உன்னால் ஒரு நாள் புரிந்து கொள்ள முடியும். மனிதர்களின் ஆழ்மன உணர்ச்சிகள், காட்டின் இயற்கையான ஒலிகளுடன் கலக்கும்போது உருவாகும் ஆற்றலை நான் பதிவு செய்ய முயன்றேன். ஆனால், அந்த ஆற்றல் எல்லை மீறிச் செல்லும்போது காட்டின் இயற்கையைச் சிதைத்துவிடும் அபாயம் இருந்தது. அதைத் தடுப்பதற்கான ஒரே சாவியை நான் உன்னிடம் விட்டுச் சென்றுள்ளேன்.’

அந்தக் குரல் ஒலிக்கும்போதே, அறையின் மூலையில் இருந்த ஒரு சிறிய கண்ணாடி ஜாடியில் வளர்ந்திருந்த சில அரிய தாவரங்கள் ஒலியலைகளுக்கு ஏற்ப லேசாக நடுவதைப் போல அசைந்தன. மாரனின் குரல் தொடர்ந்தது: ‘நான் உன்னை எதற்காக அழைத்தேன் என்றால், என்னை எதிர்ப்பதற்காக அல்ல; இந்த அறிவியல் உண்மையை நீ பூர்த்தி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே. என் பிடிவாதம் உன்னை என்னிடமிருந்து பிரித்தது உண்மைதான், ஆனால் உன் திறமை மீது எனக்கு எப்போதும் நம்பிக்கை இருந்தது.’

அந்த இறுதிச் செய்தி முழுமையாக முடிவடையும் தருணத்தில், நிலத்தடி அறையின் அடிப்பகுதியில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான அதிர்வு எழுந்தது. அது வெறும் ஒலியின் அதிர்வு அல்ல; காட்டின் ஆழத்திலிருந்து எழும் ஒரு பூமி அதிர்வு போல அந்த அறை முழுவதும் பரவியது. சுவர்களில் இருந்த மரப் பலகைகள் லேசாக நடுக்கம் கண்டன. அந்த அதிர்வலையின் தாக்கம் உடனடியாக வெளியே இருந்த பசுமைக்குடிலுக்கும் பரவியது. அங்கே வைக்கப்பட்டிருந்த தாவரங்கள் திடீரென ஒரு வித்தியாசமான அதிர்வெண்ணில் ரீங்காரமிடத் தொடங்கின. அறிவும் மீராவும் என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ளாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அந்த நிலத்தடி அறையைத் திறந்ததன் மூலம், அவர்கள் புதியதொரு ஆற்றலை எழுப்பிவிட்டார்களா அல்லது மாரன் எச்சரித்த அந்தப் பேரபாயம் இப்போதுதான் தன் முழு வடிவத்தைப் பெறத் தொடங்கியதா என்ற கேள்வி அவர்களின் நெஞ்சில் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது.