சோதனைக் களம்

புதுக்கோட்டையின் குளிர்காற்று தேக்கு மரக் காடுகளின் வழியே வீசி, அந்தப் பழைமையான அரண்மனை வளாகத்தை ஒரு அமானுஷ்ய அமைதியில் ஆழ்த்தியிருந்தது. பிரதான மண்டபத்தின் மையப்பகுதியில் இருந்த பிரம்மாண்டமான தூண் ஒன்றில் திடீரென ஏற்பட்ட ஆழமான விரிசல், கடந்த சில மணி நேரங்களாக யாளினியையும் வெற்றியையும் கடும் உளைச்சலில் ஆழ்த்தியிருந்தது. தொல்லியல் துறையின் கடுமையான விதிகளுக்கு உட்பட்டு, பாரம்பரிய மண்பாண்டக் கலையையும் நவீன பொறியியல் நுணுக்கங்களையும் ஒருங்கிணைத்து அந்தத் தூணைத் தாங்குவது எப்படி என்ற பெரிய சவால் அவர்கள் முன்னால் நின்றது. வழக்கமாக எதற்கும் அஞ்சாத வெற்றிவேலின் முகத்தில் கூட இப்போது ஒரு சிறிய பதற்றம் நிழலாடியது. யாளினியோ, தனது கையில் இருந்த பழைய வரைபடத்தையும் செப்புத் தகடின் குறிப்புகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டு தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தாள்.

“வெற்றி, இந்த விரிசல் சாதாரணமானது கிடையாது. சுவரின் உட்புறத்தில் உள்ள மரச்சட்டங்கள் பலநூறு ஆண்டுகளாகக் காற்றுப் படாமல் இருந்தவை. திடீரென காற்று உள்ளே புகுந்ததும், அதன் அழுத்தத்தால் இந்தத் தூண் சரியத் தொடங்கியுள்ளது. இதை நவீன சிமெண்ட் கொண்டு தடுத்தால், அரண்மனையின் அசல் தன்மை முற்றிலுமாகச் சிதைந்துவிடும்,” என்றாள் யாளினி, தன் குரலில் நடுக்கம் கலந்திருக்க.

வெற்றிவேல் அவளது தோள்களை லேசாகத் தட்டி அமைதிப்படுத்தினான். அவனது கைகளின் அரவணைப்பும், அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவன் காட்டிய உறுதியும் யாளினிக்கு ஒருவித பாதுகாப்பைக் கொடுத்தது. “யாளினி, நான் இருக்கிறேன் பயப்பட வேண்டாம். நவீன காலத்தில பயன்படுத்தப்படும் கார்பன் ஃபைபர் நாடாக்களை (Carbon Fiber Strips) நாம் நேரடியாகப் பயன்படுத்தப் போவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, உங்கள் பாரம்பரிய முறைப்படி சுட்ட செம்மண் தூள், கருப்பட்டி மற்றும் கடுக்காய் கலந்த பாரம்பரியச் சாந்தைக் கொண்டு இந்தக் கட்டமைப்பை உட்புறமாக வலுப்படுத்துவோம். வெளிப்பக்கம் தெரியாதவாறு நவீன ஸ்டீல் ராடுகளைக் கொண்டு ஒரு தற்காலிகத் தாங்கு கட்டமைப்பை (Temporary Scaffolding) நான் வடிவமைக்கிறேன். இரண்டு முறைகளும் ஒன்றோடொன்று கைகோர்த்தால் இந்தத் தூணை யாராலும் அசைக்க முடியாது,” என்று அவன் தன் திட்டத்தை விளக்கியபோது, அவனது கண்களில் ஒளி வீசியது.

இரவு மணி எட்டைக் கடந்திருந்தது. அரண்மனை வளாகத்தில் வெளிச்சத்திற்காக வைக்கப்பட்டிருந்த மண்பாண்ட விளக்குகளின் மஞ்சள் ஒளியில், இருவரும் அந்தப் பணியில் முழுமையாக இறங்கினர். கீதா தேவையான பொருட்களை எடுத்துக்கொடுத்து உதவ, முதிய காவலாளி முத்துசாமி தேவையான விளக்கங்களைக் கூறி வழிநடத்தினார். யாளினி தனது மெலிந்த கைகளால் பாரம்பரியச் சாந்தை மிகக் கவனமாக அந்த விரிசல்களுக்குள் ஒற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது விரல்கள் சோர்வடைந்தாலும், அரண்மனையைக் காக்க வேண்டும் என்ற வெறி அவளது களைப்பைத் துடைத்தெறிந்தது. அருகில் நின்று நவீன ஸ்டீல் கம்பிகளைப் பொருத்துவதற்கான அளவுகளைத் துல்லியமாகக் குறித்துக் கொண்டிருந்த வெற்றிவேல், அவ்வப்போது யாளினியின் முகத்தில் படியும் வியர்வையைத் தன் கைக்குட்டையால் துடைத்துவிட்டான்.

அந்தத் தொடுகையில் இருவரின் இதயத்துடிப்பும் ஒரு கணத்திற்கு நின்று இயங்கியது போல் இருந்தது. கடந்த சில நாட்களாக அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே நிலவிவந்த தொழில்முறை மோதல்களும் வாதங்களும், இந்த ஒற்றை இரவில் கரைந்து போயிருந்தன. ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்ளும் ஆழமான தருணமாக அது மாறியது. குறுகிய அந்தத் தூண் பகுதிக்குள் வேலை செய்யும் போது, யாளினியின் தோள் வெற்றியின் மார்பில் உரசியது. அந்த உடல்ரீதியான நெருக்கம் இருவரிடமும் ஒருவித மென்மையான சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. வார்த்தைகள் எதுவும் தேவையில்லாமல், அவர்களின் மௌனமான பார்வைகளே அனைத்தையும் பேசின. கடந்த காலங்களின் காயங்களையும் மீறி, எதிர்காலத்தின் மீது ஒரு புதிய நம்பிக்கையை அந்த நள்ளிரவு அவர்களுக்கு அளித்தது.

விடியற்காலை நெருங்கும் நேரத்தில், இருவரும் இணைந்து செய்த அந்தப் பாதுகாப்புப் பணி வெற்றிகரமாக முடிவடைந்தது. தூண் முழுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, எந்தவித சிதைவும் இல்லாமல் நின்றது. அதைக் கண்டதும் யாளினியின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீலால் மினுமினுத்தன. தான் போராடிய கலை பாதுகாக்கப்பட்டுவிட்ட நிம்மதியில் அவள் அப்படியே வெற்றியின் தோள் மீது சாய்ந்துவிட்டாள். வெற்றியும் அவளது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு அந்தப் பெருமைமிக்க தருணத்தை ரசித்தான். அரண்மனையைக் காப்பாற்றிய மகிழ்ச்சியில் இருவரும் உறைந்து நின்ற அந்தத் தருணம், அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய காதலின் தொடக்கத்திற்கு வித்திட்டது.

ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சி நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. பிரதான வாயிலின் வெளியே அரசு வாகனத்தின் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது. தூக்கக் கலக்கத்துடன் வந்த முத்துசாமி, அவசரக் கடிதம் ஒன்றை வெற்றியிடம் நீட்டினார். “அய்யா, அரசு ஆவணக் காப்பகத்திலிருந்து சிறப்புத் தூதுவர் வந்திருக்காரு. அரண்மனைக்குச் சொந்தமான உண்மையான நிலப் பத்திரம் கைமாறுவதற்கான இறுதி உத்தரவு வந்துவிட்டதாம்!” என்று அவர் மூச்சுவாங்கக் கூறினார். அதைக் கேட்ட வெற்றியும் யாளினியும் ஒருகணம் அதிர்ந்துபோய் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.