முதல் அடி

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் எல்லைக் கோடு முடிவடையும் அந்தப் புள்ளியில், காற்று திடீரென ஒரு விசித்திரமான ஈரப்பதத்தையும் குளிர்ச்சியையும் சுமந்து வந்தது. வானில் முழு நிலவு வெள்ளித் தட்டினைப் போலப் பிரகாசித்துக்கொண்டிருந்தது. அந்தப் பௌர்ணமி இரவின் நிசப்தத்தை உடைப்பது போல, முப்பத்து நான்கு வயதுடைய நினைவுக் கார்ட்டோகிராஃபரான அத்பன், தனது நீண்ட பயணத்தின் இறுதிக் கட்டத்தை அடைந்திருந்தான். அவனது கைகள் இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்த அந்தப் பழைய பித்தளை க்ரோனோமீட்டர், சாதாரண நேரத்தைக் காட்டுவதை விட வேகமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது. தாத்தா விட்டுச்சென்ற அந்தப் பாரம்பரியமான கருவி, சுற்றியுள்ள இயற்பியல் விதிகள் மாறிவிட்டதற்கான முதல் எச்சரிக்கையைத் தந்துகொண்டிருந்தது.

அத்பனின் கண்கள் முன்னால் பரவியிருந்த அடர்ந்த இருளை ஊடுருவிப் பார்த்தன. அது சாதாரணக் காடு அல்ல; பெயரிடப்படாத, மனித நடமாட்டம் எப்போதோ நின்றுகொண்ட கானல் காடு. மரங்களின் நிழல்கள் அசையாமல் நின்றாலும், அவற்றின் வடிவங்கள் ஏதோ ஒரு அரூபமான பயத்தை மனதுக்குள் விதைத்தன. “செழியன்… என் தந்தை இந்தக் காட்டின் உள்ளேதான் நுழைந்தாரா?” முணுமுணுத்த அவனது குரல் காட்டின் அமைதியில் உடனடியாக உறிஞ்சப்பட்டது போல் உணர்ந்தான்.

காட்டின் எல்லைச் சுவரைத் தாண்டி அவன் முதல்டியை எடுத்து வைத்தவுடன், உலகத்தின் இயல்பு நிலை முற்றிலும் மாறிப்போனது. அங்கு மரங்கள் வெறும் தாவரங்களாக இருக்கவில்லை. மனிதர்களின் கடந்த கால நினைவுகளும், அடக்கப்பட்ட குற்ற உணர்வுகளும், தீர்க்கப்படாத ஆசைகளும் திடீரென பௌதீக வடிவமாக மாறி நிற்பதை அத்பன் தன் கண்கூடாகப் பார்த்தான். வலதுபுறமிருந்த ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் விழுதுகள், ஒரு மனிதனின் விரக்தியான கைகளைப் போலத் துடித்தன. தரையில் கிடந்த காய்ந்த இலைகள், ஏதோ பல வருடங்களுக்கு முன்பு உதிர்ந்த ரகசிய முணுமுணுப்புகளைப் போலச் சத்தமிட்டன.

காட்டின் மாய யதார்த்தச் சூழல் அத்பனின் ஆழ்மனதில் புதைந்திருந்த பழைய நினைவுகளை மெல்லத் கிளறத் தொடங்கியது. சிறுவயதில் தன் தந்தை செழியனுடன் கழித்த இறுதிக் கணங்கள், அவர் எதையோ தேடி ஓடிய தருணங்கள், திடீரென ஒருநாள் அவர் விட்டுச்சென்ற அந்த மர்மமான குறிப்பேடுகள் – அத்தனையும் அவன் கண்முன்னே நிழலாடின. காட்டின் பனிமூட்டம் மெலிதாக எழும்ப ஆரம்பித்தது. அந்தப் பனிமூட்டம் வெறும நீராவியால் ஆனது அல்ல; அது பலரின் மறக்கப்பட்ட நினைவுகளின் திரவம். அது பார்வையாளரின் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கும் அபாயம் இருப்பதை நினைவுக் கார்ட்டோகிராஃபரான அத்பன் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டான்.

“நான் என் நினைவை இழக்கக் கூடாது. இந்த க்ரோனோமீட்டர் என்னை வழிநடத்தும்” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான். தன் பையில் இருந்த பழைய குறிப்பேட்டைத் திறந்தான். ஆனால் ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அதில் அவன் எழுதிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் தற்போது காற்றோடு கரைந்து வேறு வடிவங்களாக மாறிக்கொண்டிருந்தன. காட்டில் பொய்களைச் சொன்னால் பாதை உடனடியாகத் திசைமாறிவிடும் என்ற விதியை அவன் தன் தந்தையின் குறிப்புகள் மூலமாக முன்பே அறிந்திருந்தான். எனவே, தனது சொந்த பயங்களை ஒப்புக்கொள்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு வழியிருக்கவில்லை.

அவன் தொடர்ந்து சில படிகள் முன்னேறிச் சென்றபோது, காட்டின் அடர்ந்த இருளுக்குள் இருந்து ஒரு விசித்திரமான ஒளிவீச்சுத் தென்பட்டது. அது ஒரு நீரோடை போலத் தெரிந்தது, ஆனால் அந்த நீரோடையில் தண்ணீர் ஓடவில்லை; அதற்குப் பதிலாக மனிதர்களின் கடந்த கால நிகழ்வுகளின் பிம்பங்கள் மின்னும் அலைகளாகப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அத்பன் தன் இதயத்துடிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான். காட்டின் ஆழம் அவனது பயத்தை ஒரு ஆயுதமாக மாற்றி அவனுக்கு எதிராகத் திருப்புவதை அவனால் தெளிவாக உணர முடிந்தது.

திடீரென, அந்த அமைதியான, அமானுஷ்யமான சூழலைக் கீறிக்கொண்டு ஒரு குரல் கேட்டது. அது மிகத் தொலைவிலிருந்து வருவது போலவும், அதே சமயம் அவனது மனதின் அடித்தளத்திலிருந்து எழுவது போலவும் இருந்தது. அந்தக்குரல் அவனது பெயரை உச்சரித்து அழைத்தது.

“அத்பன்… நீ ரொம்ப தாமதித்துவிட்டாய்… சீக்கிரம் வா…”

அது அவனது தந்தை செழியனின் குரல். பதறிப்போய் நின்ற அத்பனின் கண்கள் காட்டின் ஆழத்தைப் பார்த்தன. அந்த விநாடியில், தன் தந்தையின் மர்மமான மறைவுக்கான விடை இந்த மரங்களுக்குள், இந்த நினைவுகளுக்குள் எ્યાંச்சோ புதைந்திருக்கிறது என்பதை அவன் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டான்.