சுழலும் நினைவுகளின் வலை

சுழலும் நினைவுகளின் வலை

கல் மண்டபத்தின் உடைந்த மேற்கூரை வழியாகப் பாய்ந்த ஒளிக்கீற்று மறைந்தாலும், அதன் தாக்கம் கானல் காட்டின் ஒட்டுமொத்த இயற்கை விதிகளிலும் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. காட்டின் அடர்ந்த பனிமூட்டம் முன்புபோல மனதை மயக்கும் அடர்த்தியுடன் இல்லாமல், மெல்லிய நீல நிறப் புகைபோலக் கலைந்து கொண்டிருந்தது. அத்பன் தன் கையில் பற்றியிருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் இப்போது மிகவும் சீராகவும், எவ்விதத் தடங்கலும் இன்றியும் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. அந்தச் சின்னக் கருவி அளிக்கும் துல்லியமான நேரக் கட்டுப்பாடுதான் அவர்களுக்கு இப்போது இருக்கும் ஒரே பலம்.

“நிலா, உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?” அத்பன் தன் குரலில் சிறு நடுக்கமும் உறுதியும் கலந்திருக்கப் பேசினான். “என் தந்தை செழியன் விட்டுச்சென்ற அந்தத் தாய்க் குறிப்பு வரைபடம், நாம் இதுவரை பயணித்த பாதையைத் தலைகீழாக மாற்ற முயல்கிறது. ஆனால், நாம் வந்த பாதையே இப்போது நுழைவாயிலை நோக்கித் திரும்புவது போலத் தோன்றுவது ஒரு மாயையா அல்லது காடு நம்மை வெளியே விரட்ட முயல்கிறதா என்பதை நாம் உடனே பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டும்.”

நிலா தன் கையில் இருந்த குறிப்பேட்டையும், நினைவுச் சுவடியிலிருந்து காற்றில் மிதந்து மறைந்த குறியீடுகளின் ஞாபகங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது முகம் தீவிரமான சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது. அவள் ஒரு சுற்றுச்சூழல் உளவியலாளர் என்ற முறையில், காட்டின் உளவியல் தாக்கங்களை எளிதில் கணித்துவிடக்கூடியவள். “அத்பன், இது காட்டின் சாதாரண திசைமாற்றும் விதியல்ல” என்றாள் நிலா, குரலைத் தாழ்த்தி. “உன் தந்தை குறிப்பிட்ட அந்த ‘நினைவுச் சுவடி’ திறக்கப்பட்டதும், காட்டின் ஆழத்தில் புதைந்திருந்த பல வருட நினைவுகள் ஒரே நேரத்தில் விழித்துக்கொண்டன. நாம் நினைவின் மற்றொரு பரிமாணத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டோம். நாம் பார்க்கும் நுழைவாயில் பாதை நிஜமான வெளியேறும் வழி அல்ல; அது நம் மனத்தின் அச்சம் நம்மைத் திசைதிருப்ப உருவாக்கும் ஒரு மாய வலை.”

காட்டின் தரைப்பகுதி மெலிதாக அதிர்வது போல அவர்களுக்குத் தோன்றியது. மரங்களின் வேர்கள் மண்ணிலிருந்து சற்று விலகி, புதிய பாதைகளை உருவாக்க முயல்வது போன்ற விசித்திரமான சத்தங்கள் கேட்டன. ஆனால் அத்பன் தன் மனதில் கடந்த காலக் குற்ற உணர்வுகளை ஏற்கனவே எதிர்கொண்டு விட்டதால், அவனது மனம் இப்போது முன்பை விட மிகவும் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது. தந்தையைப் போலவே தானும் நினைவுகளை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அவனது நீண்ட நாள் பயம் இப்போது முற்றிலுமாக அகன்றிருந்தது.

“நாம் பயப்படத் தேவையில்லை, நிலா” என்றான் அத்பன், தன் காலமானியைச் சரிபார்த்துக் கொண்டே. “என் தந்தை இந்த இடத்தில்தான் ஏதோவொரு முக்கியமான பரிசோதனையைச் செய்திருக்கிறார். அவர் விட்டுச்சென்ற குறிப்புகளின்படி, இந்த மாய வலையிலிருந்து தப்பிக்க ஒரே ஒரு வழிதான் உண்டு. நாம் நம்முடைய தர்க்கரீதியான சிந்தனையை விடாமல், காட்டின் விதிகளுக்கு ஏற்ப நம்முடைய பயணத்தின் திசையைத் திட்டமிட வேண்டும்.”

நிலா தலையசைத்து ஒப்புக்கொண்டாள். “ஆம், அத்பன். காடு நமது பொய்களையும் பயங்களையும் மட்டுமே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தும். நாம் உண்மையை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு நகர்ந்தால், இந்த மாய வலை தானே உடைந்துவிடும்.” இருவரும் தங்களின் பழைய நினைவுகளைப் பற்றிய குழப்பங்களை விலக்கிவிட்டு, க்ரோனோமீட்டரின் ஒளியைக் கொண்டு புதிய பாதையை வரையத் தொடங்கினார்கள். காட்டின் காற்று இப்போது சற்று மாறியிருந்தது; மரங்களின் இலைகள் மெல்லிய சலசலப்புடன் இவர்களின் இலக்கைத் தெளிவுபடுத்துவது போல வழிவிட்டன.

அவர்கள் இருவரும் கல் மண்டபத்தின் எல்லைப் பகுதியிலிருந்து புதிய பள்ளத்தாக்கை நோக்கி அடி எடுத்து வைத்தபோது, திடீரென அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் நடுவே அடர்ந்த பனிமூட்டம் சுழன்றடிக்கத் தொடங்கியது. அந்தப் பனித்திரைக்குள்ளிருந்து ஒரு மனித உருவம் மெல்ல வெளிப்படுவதை அத்பன் கவனித்தான். அவனது இதயம் ஒரு நொடி நின்றுவிட்டது போல் இருந்தது. அந்த உருவத்தின் தோற்றமும், அது அணிந்திருந்த கையில் உள்ள பழைய காலமானியும் சரியாக அவனது தந்தை செழியனைப் போலவே இருந்தது.

“அத்பன்… நிலா…” பனிமூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து செழியனின் முழு உருவம் ஒரு தெளிவற்ற நிழலாகத் தோன்றி இவர்களை அழைப்பது போன்ற தோற்றம் அங்கே நிலவியது. அந்த மாயக் குரல் பள்ளத்தாட்டின் காற்றில் எதிரொலித்து அவர்களைத் தன்பக்கம் ஈர்க்க முயன்றது. அத்பனின் கால்கள் தானாகவே அந்தப் பனிமூட்டத்தை நோக்கி நகர்வது போல ஒரு பிரமை ஏற்பட்டது.