Recovered Continuation 14

பகுதி 14: இருண்ட பாதையில் மின்னும் எச்சரிக்கை

எண்ணூரின் உவர்நீர் காற்று பலமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. கைவிடப்பட்ட அந்தப் பழைய சரக்கு வாகனத்தின் எந்திரம் அமைதியாக இரைச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தது. வாகனத்திற்குள் ஏறியவுடன் நிலா பெருமூச்சு விட்டாள். அவளது கைகளில் இருந்த பாதுகாப்பான தரவுச் சேமிப்புக் கருவி (data drive) இன்னும் அவளது மார்போடு இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது. ஐந்து வருட கால வலிகளையும், சர்வதேசக் கடத்தல் கும்பலின் கொடூர முகத்தையும் அந்தச் சிறிய கருவி தனக்குள் அடக்கியிருந்தது. ஆனால், ஆபத்து இன்னும் விலகவில்லை என்பதை கார்த்திக்கின் முகம் தெளிவாக உணர்த்தியது.

கார்த்திக் ஓட்டுநர் আসনে அமர்ந்திருந்தாலும், அவனது கண்கள் வாகனத்தின் கட்டுப்பாட்டுப் பலகையில் பொருத்தப்பட்டிருந்த சிறிய மானிட்டரையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அந்த மானிட்டரில் இப்போது ஒரு சிவப்பு நிற ஒளி இடைவிடாமல் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தது. அது சாதாரணமான தொழில்நுட்பக் கோளாறு அல்ல; மாறாக, வரதனின் ஆட்கள் அவர்களின் வாகனத்தின் மீது பொருத்தியுள்ள அதிநவீன ஜிபிஎஸ் டிராக்கிங் கருவியின் (Tracking Device) எச்சரிக்கை மணி அது.

“கார்த்திக், என்ன விஷயம்? பின்னால் யாராவது வந்து கொண்டிருக்கிறார்களா?” என்று ரேகா பதற்றத்துடன் கேட்டாள். அவள் வாகனத்தின் பின்புற ஜன்னல் வழியே வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள். மழையின் ஈரமும் அடர்ந்த இருளும் அந்தப் பகுதிய முழுமையாக மூடியிருந்தன.

“இல்லை, கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை வண்டிகள் எதுவும் நம்மைப் பின்தொடரவில்லை. ஆனால், அவர்கள் நம்மைப் பின்தொடரத் தேவையில்லை. ஏனென்றால், இந்த வாகனத்தின் அடிப்பகுதியில் ஒரு டிராக்கிங் டிவைஸை எப்படியோ ஒட்டியிருக்கிறார்கள்,” என்று கார்த்திக் தன் குரலில் எந்தவிதமான பீதியையும் காட்டாமல், மிகவும் நிதானமாகக் கூறினான். அவனது அந்தத் தற்காப்புப் பயிற்சி மற்றும் அனுபவம் அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவனுக்குக் கை கொடுத்தது.

நிலா தன் இருக்கையில் சற்று நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள். அவளது முகத்தில் லேசான அதிர்ச்சி இருந்தாலும், அவள் ஒரு சங்கிலித்தொடர் திட்டமிடலாளர் (Supply-Chain Strategist) என்பதால் அந்தச் சூழலின் ஆபத்தை உடனடியாகப் புரிந்து கொண்டாள். “எப்போது இதைச் செய்திருப்பார்கள்? பழைய கணினிப் பட்டறைக்குள் நாம் நுழைந்தபோதா அல்லது நிலத்தடிப் பாதையில் தப்பியபோதா?” என்று நிலா கேள்வி எழுப்பினாள்.

“எந்தத் கணத்தில் வேண்டுமானாலும் நடந்திருக்கலாம். ஆனால், இப்போது முக்கியமானது எங்கே இருக்கிறோம் என்பதுதான். அவர்கள் இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்த சிக்னலை வைத்து நமது இருப்பிடத்தை மோப்பம் பிடித்துவிடுவார்கள்,” என்று கூறிய கார்த்திக், வண்டியை உடனடியாக ஒரு சிறிய சாலை ஓரத்தில் நிறுத்தத் திட்டமிட்டான்.

“வண்டியை நிறுத்தக் கூடாது, கார்த்திக்! இங்கே நின்றால் நாம் மாட்டிக்கொள்வோம்,” என்று நிலா தடுத்தாள்.

“வண்டியை மாற்றப் போவதில்லை நிலா; ஆனால் அந்த ஒட்டுக்கேட்கும் கருவியை இப்போதே கழற்றி எறிய வேண்டும். இல்லையென்றால் நாம் எங்கு சென்றாலும் அவர்களால் நம்மைத் துரத்த முடியும்,” என்றுகூறிய கார்த்திக், வாகனத்தை ஒரு பழைய தொழிற்சாலைச் சுவரின் மறைவில் ஒதுக்கி நிறுத்தினான். வெளியே கொட்டும் மழையில் நனைந்தபடி அவன் உடனடியாக வாகனத்தின் அடிப்பகுதிக்குச் சென்றான். அவனது கையில் இருந்த சிறிய ஒளிரும் விளக்கு அந்த இருளில் வெளிச்சம் பாய்ச்சியது.

நிலாவும் வாகனத்திலிருந்து இறங்கி அவனுக்குத் தேவையான வெளிச்சத்தைக் கொடுக்க உதவினாள். அந்த விநாடிகளில் இருவருக்கும் இடையே எந்த வார்த்தைகளும் பேசப்படவில்லை; ஆனால் அவர்களின் கண்களும் செய்கைகளும் ஒருவருக்கொருவர் வைத்திருந்த ஆழமான நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தின. ஐந்து வருட பிரிவுக்குப் பின் மீண்டும் இணைந்த இதயங்கள், இந்த மரண பயத்திலும் ஒருவருக்கொருவர் அரணாக நின்றன.

கார்த்திக் தன் கைக்கருவியால் அந்தத் தடங்காண் சாதனத்தை (tracking device) மிகக் கவனமாக அதன் காந்தப் பிடியிலிருந்து விடுவித்தான். “கியாச்சு!” என்று முணுமுணுத்தவாறு அதைத் தன் கையில் எடுத்தான். “இப்போது இதை இந்த வண்டியில் இருந்து அகற்றிவிட்டோம். ஆனால், அவர்கள் இந்தச் சாதனத்தின் கடைசி சிக்னல் பதிவான இடத்தை வைத்து இங்கே தேடி வரக்கூடும். நாம் உடனடியாக இந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாக வேண்டும்.”

ரேகாவும் கார்த்திக்கும் வாகனத்திற்குள் ஏறியதும், நிலா உடனடியாகத் தன் சங்கிலித்தொடர் திட்டமிடல் அறிவை வெளிப்படுத்தினாள். “கார்த்திக், வடக்குப் பகுதியில் உள்ள பிரதான நெடுஞ்சாலையில் இப்போது வரதனின் காவல்துறை கூட்டாளிகள் சோதனைச் சாவடிகளை அமைத்திருப்பார்கள். நாம் அந்த வழியில் செல்ல முடியாது. அதற்குப் பதிலாக, எண்ணூரின் பழைய சரக்குக் கையாளுதல் முனையத்தின் (Cargo Handling Terminal) வழியே செல்லும் கைவிடப்பட்ட சேவைச் சாலையைப் பயன்படுத்தலாம். அந்தப் பாதை என் நினைவில் தெளிவாக உள்ளது; அங்கு எந்தச் சோதனைச் சாவடியும் இருக்காது.”

கார்த்திக் புன்னகையுடன் தலையசைத்தான். நிலாவின் அந்தத் துல்லியமான திட்டமிடல் அவனுக்கு மேலும் பலத்தைக் கொடுத்தது. வண்டு சீறிப்பாய்ந்து அந்த இருண்ட பாதையில் முன்னேறியது. மழை நீர் வழிந்தோடும் அந்தச் சாலைகளில் சக்கரங்கள் உரசும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. வரதனின் தடங்கள் மற்றும் முற்றுகைகளைத் தாண்டி, அவர்கள் வெற்றிகரமாக அந்தப் பகுதியைக் கடந்து ஒரு பாதுகாப்பான இடைக்கால முகாமை (Interim Safehouse) நோக்கிச் சென்றடைந்தனர்.

அந்தப் பாதுகாப்பான அறையின் கதவை உள்ளிருந்து தாழிட்டுக் கொண்ட பிறகுதான் அவர்கள் மூவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். அறையின் மையத்தில் இருந்த மேஜையின் மீது அந்தப் பாதுகாப்பான மடிக்கணினியைத் (secure laptop) திறந்த கார்த்திக், நிலா தன்னிடம் பத்திரமாகக் கொண்டுவந்த தரவுச் சேமிப்புக் கருவியை அதில் இணைத்தான்.

“சரி, இப்போது இந்தத் தரவை முழுமையாகப் பிரித்தெடுத்து, வரதனின் ஊழல் சாம்ராஜ்யத்தின் வேர்களை வெளிப்படுத்த வேண்டிய நேரம் இது,” என்று கார்த்திக் கூறினான். மடிக்கணினியின் திரையில் தகவல்கள் தோன்றத் தொடங்கின. கோப்புகள் ஒவ்வொன்றாகத் திறக்கும் போது அறையில் இருந்த அமைதி மேலும் இறுக்கமானது.

ஆனால், திடீரென அந்த மடிக்கணினியின் திரையில் ஒரு புதிய சாளரம் தோன்றியது. அதில் சிவப்பு நிற எண்கள் வேகமாகப் பின்னோக்கி ஓடத் தொடங்கின. 10, 9, 8… ஒரு தொலைதூரத் தரவு அழிப்பு (remote self-destruct countdown) செயல்பாடு தானாகவே இயங்கத் தொடங்கியிருந்தது. அதைக் கண்ட கார்த்திக்கின் முகத்தில் பேரதிர்ச்சி நிழலாடியது.