Recovered Continuation 14

எரியும் நினைவாற்றல் நதியின் ஒளிக்கீற்றுகள் அந்தப் பரிமாணப் பகுதியின் மேலடுக்கில் பிரதிபலிக்க, அத்பனும் நிலாவும் அந்த விசித்திரமான ஆற்றங்கரையை அடைந்தனர். நீல நிறமாகப் பொங்கிய அந்த நதி சாதாரண நீராக இல்லாமல், மனித மனதின் ஆழமான சலனங்களைப் பிரதிபலிக்கும் திரவ ஒளியாக அங்கே ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆற்றின் மறுகரையில் தோன்றிய அந்த மர்வமான உருவம் இன்னும் நகராமல் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது. அதன் உருவம் காட்டின் நீல நிறப் பனிமூட்டத்திற்கும், சுழலும் ஒளி அலைகளுக்கும் நடுவே தெளிவாகவும் அதே சமயம் மங்கலாகவும் காட்சியளித்தது. அத்பன் தன் இதயத் துடிப்பின் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான். அவனது கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரின் முட்கள் இப்போது வழக்கத்திற்கு மாறாக வேகமாகச் சுழலத் தொடங்கியிருந்தன. அந்தச் சூழலின் உளவியல் அழுத்தத்தை நிலா உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டாள்.

"அத்பன், அங்கே பார்… அந்த உருவம் நம்மைப் போலவே நம்மை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது," என்று நிலா தன் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினாள். அவளது கண்களில் ஆராய்ச்சியாளரின் எச்சரிக்கையும், அதே சமயம் ஒருவித திகைப்பும் கலந்திருந்தது. "இந்தக் காட்டின் நரம்பு மண்டலம் நமது சிந்தனைகளை உடனுக்குடன் பிரதிபலிக்கிறது என்று நான் ஏற்கெனவே கணித்தேன். ஆனால், இது வெறும் பிரதிபலிப்பு மட்டும் போலத் தெரியவில்லை. இது ஒரு தெளிவான உருவாக்கம்—ஒருவேளை உனது தந்தையின் நினைவுகளில் பதிந்த எஞ்சிய ஆற்றல் அலைகளின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்."

அத்பன் அமைதியாகத் தலையசைத்தான். தன் தந்தை செழியன் தன் இறுதி நாட்களில் எழுதிய குறிப்புகளில் குறிப்பிட்டிருந்த பல பரிசோதனைகளின் இறுதி நிலை இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. மனிதனின் நனவுநிலை (Consciousness) உடலை விட்டுப் பிரிந்தாலும், அது இத்தகைய சக்தி வாய்ந்த காடுகளில் ஒரு குறிப்பிட்ட அதிர்வெண்ணில் எஞ்சியிருக்கும் என்ற கோட்பாட்டை செழியன் தீவிரமாக நம்பினான். அதன்படியே தன் தந்தையின் தடங்களைத் தேடி வந்த அத்பனுக்கு, இப்போது அந்த ஆற்றின் மறுகரையில் நிற்பவர் தன் தந்தையா அல்லது காட்டின் மனசாட்சி உருவாக்கும் ஒரு உளவியல் பிம்பமா என்ற மிகப்பெரிய கேள்வி எழுந்தது. அவனது மனதின் ஆழத்தில் மறைந்திருந்த தந்தையைப் பற்றிய ஏக்கமும், அச்சமும் அந்தப் பரிமாணவெளியில் ஒரு உருவமாக வடிவெடுத்திருந்தது.

"நான் இதை നേരിட்டே ஆக வேண்டும், நிலா," என்று உறுதியான குரலில் கூறிய அத்பன், தன் தோளில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த செழியனின் அந்த இருபக்கப் பைனாக்குலரை (Brass Binoculars) எடுத்தான். அந்தப் பித்தளைக் கருவியைக் கண்களில் பொருத்தி, ஒளிரும் ஆற்றைக் கடந்த அந்த உருவத்தை அவன் உற்று நோக்கினான். அந்தப் பைனாக்குலர் வழியாகப் பார்த்தபோது உலகம் முற்றிலும் மாறியது. சாதாரணக் கண்களுக்குத் வெறும் நீல நிற மனித உருவமாகத் தெரிந்த அந்தத் தோற்றம், பைனாக்குலரின் லென்ஸ்கள் வழியாகப் பார்த்தபோது கோடிக்கணக்கான ஒளிரும் நரம்பு நார்களால் ஆன ஒரு பிரம்மாண்ட வரைபடமாகத் தெரிந்தது. அந்த நரம்பு நார்களின் மையத்தில் செழியனின் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்ட சில கணிதச் சமன்பாடுகளும், குறிப்புகளும் ஒளிக்கோடுகளாக மிதந்து கொண்டிருந்தன.

"ஆச்சரியமாக இருக்கிறது," என்று முணுமுணுத்தான் அத்பன். "இந்தக் கருவி வெறும் பார்வையை மட்டும் நீட்டிக்கவில்லை; இது கடந்த காலத்தின் மீதமுள்ள நினைவுகளை நிகழ்காலத்தோடு இணைக்கும் ஒரு பாலம். அந்த உருவம் என்னைத்தான் அழைக்கிறது."

நிலாவும் தன் பங்கிற்குச் சூழலை ஆராய்ந்தாள். ஆற்றங்கரையில் கிடந்த உடைந்த ஒளிரும் கற்களைத் தொட்டுப் பார்த்தவள், "அத்பன், இந்த ஆற்றின் ஓட்டம் சாதாரணமானது அல்ல. இது காட்டின் மையப் பகுதிக்குச் செல்லும் தற்காலிக நுழைவாயில். இந்த ஆற்றைக் கடக்க நாம் நமது தனிப்பட்ட நினைவுகளில் ஒன்றை இந்த ஆற்றில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அதுதான் காட்டின் விதி," என்றாள். அவளது குரலில் ஒரு சீரியஸ் தன்மையும், அறிவியல் சார்ந்த எச்சரிக்கையும் இருந்தது. கானல் காட்டின் உள்ளார்ந்த விதிகள் எப்போதுமே எளிமையானதாக இருந்ததில்லை; எதைப்பெற வேண்டுமானாலும் கடந்த காலத்தின் ஒரு பகுதியை அங்கே விட்டுச் செல்ல வேண்டும்.

அத்பன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். தன் தந்தையைப் பற்றிய தனது பால்ய காலத்தின் மங்கலான ஒரு நினைவை அவன் தன் மனதிற்குள் மீட்டெடுத்தான். செழியன் தன் கைகளைப் பிடித்துக் காட்டிய அந்த முதல் நினைவு வரைபடம் அவனது நினைவில் பளிச்சென்று நிழலாடியது. அந்த நினைவின் சக்தியை அவன் தன் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரோடு இணைத்தான். கருவியின் முட்கள் சட்டென்று ஒரு குறிப்பிட்ட திசையைக் காட்டின. ஆற்றின் நடுவே மிதந்த ஒளிரும் கற்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து, இரு கரைகளையும் இணைக்கும் ஒரு தற்காலிக ஒளிப் பாலத்தை உருவாக்கின.

"வா, நிலா. நாம் அந்தக் கரையை அடைந்தே தீர வேண்டும்," என்று கூறியபடியே அத்பன் அந்தப் பரிமாணப் பாலத்தின் மீது தன் முதல் அடியை எடுத்துவைத்தான். அவர்கள் இருவரும் நதியைக் கடந்தபோது, சுற்றியிருந்த பனிமூட்டம் மேலும் அடர்ந்து ஒளிர்ந்தது. ஆற்றின் மறுகரையில் நின்ற அந்த மர்மமான உருவம் இப்போது இன்னும் அருகில் வந்துவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது. அதன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மின்னியது. அந்த உருவம் மெல்லத் தன் கையை உயர்த்திக் காட்டின் மையப் பகுதியைச் சுட்டிக் காட்டியது. அதே கணத்தில், அந்த உருவத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு விசித்திரமான ஒலி அலை அத்பனின் காதுகளில் வந்து சேர்ந்தது.

"அத்பன்… நீ தேடி வந்த உண்மைகள் அத்தனையும் காட்டின் இறுதி மையத்தில் உனக்காகக் காத்திருக்கின்றன. ஆனால், அந்த மையத்தை நீ அடைந்தால், நீ இதுவரை நம்பியிருந்த பல உண்மைகள் தலைகீழாக மாறலாம்," என்று அந்த உருவம் கூறிய வார்த்தைகள் அந்த அமைதியான காற்றில் எதிரொலித்தன. அந்தக் குரல் வேறு யாருடையதும் அல்ல; அது செழியனின் சொந்தக் குரல்தான். அத்பனின் ஒட்டுமொத்த உடல் நடுங்கியது. அவன் தேடிக்கொண்டிருந்த அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் விடை தரும் அந்த ரகசியம் அவனது தந்தையின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்டதைக் கேட்டு அவன் திகைத்து நின்றான்.