வெளிச்சத்தின் வரைபடம்

வானை நோக்கிப் பாய்ந்த அந்தப் பிரம்மாண்ட ஒளிக்கீற்று கல் மண்டபத்தின் உடைந்த மேற்கூரை வழியே புகுந்து, கானல் காட்டின் அடர்ந்த பனிமூட்டத்தைச் இரண்டாகப் பிளந்தது. அந்த ஒளியின் பிரகாசம் கண்களைக் கூசச் செய்தாலும், அத்பனின் பார்வையும் நிலாவின் பார்வையும் அந்த நினைவுச் சுவடியின் மீதே பதிந்திருந்தன. பீடத்தின் மீது திறக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த சுவடியிலிருந்து வெளிப்பட்ட எழுத்துகளும் குறியீடுகளும் காற்றில் மிதந்து, ஒரு திறந்த புத்தகத்தைப் போல ஒளிரத் தொடங்கின. அவையனைத்தும் செழியனின் கையெழுத்திலேயே இருந்தன என்பது அவனது மகனான அத்பனுக்கு ஒரு நொடியில் புரிந்தது.

“நிலா… இதைப் பார்!” அத்பனின் குரல் நடுக்கத்திலிருந்து மீண்டு உறுதியைப் பெற்றது. “இது சாதாரண வரைபடம் அல்ல. காட்டின் ஒவ்வொரு அசைவையும், நினைவுகளின் ஓட்டத்தையும் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு தாய்க் குறிப்பு (Master Map). என் தந்தை இதைக் கண்டுபிடிக்கத்தான் இந்த விசித்திரமான பகுதிக்குள் நுழைந்துள்ளார்.”

நிலா தன் கையில் இருந்த சிறிய குறிப்பேட்டைப் பார்த்தபடியே, சுவதியில் ஒளிரும் குறியீடுகளுடன் அவற்றை ஒப்பிட்டாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தீவிரமான பகுப்பாய்வு வெளிப்பாடு தோன்றியது. “அத்பன், உன் தந்தை வெறும் வரைபடத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை. இந்த ஒளிக்கீற்று காட்டின் நிலப்பரப்பை மாற்றியமைக்கிறது. அதாவது, காடு நமக்கு எதிராக அமைத்திருந்த மாயச் சுவர்கள் இப்போது இந்த ஒளியின் தாக்கத்தால் உடைந்து கொண்டிருக்கின்றன. நாம் காட்டின் உண்மையான மையத்தை நெருங்கிவிட்டோம்.”

சுவடியிலிருந்து ஒளிரும் வரிகள் காற்றில் காட்சியளித்தன. செழியன் தன் இறுதி நாட்களில் எழுதிய குறிப்புகள் ஒவ்வொன்றாக ஒலி வடிவம் கொள்ளத் தொடங்கின. “கானல் காடு என்பது மனிதர்களைத் தண்டிக்கும் இடம் அல்ல; அது மனிதர்களின் மறக்கப்பட்ட உண்மைகளைப் பாதுகாக்கும் ஒரு பெரும் கிடங்கு. எவன் தன் குற்ற உணர்வை எதிர்கொண்டு தைரியமாக நிற்கிறானோ, அவனுக்கு இந்த வனம் தன் பாதையைத் திறந்து கொடுக்கும்…” செழியனின் குரல் மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. அத்பனின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது; ஆனால் அது பலவீனத்தால் அல்ல, தந்தையின் நோக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டதனால் ஏற்பட்ட ஒரு மன அமைதி.

அத்பன் தன் கையில் இருந்த பித்தளை க்ரோனோமீட்டரைப் பார்த்தான். அதன் முட்கள் முன்பு போல மிரண்டு சுழலாமல், இப்போது சீரான ஒரு வினாடி இடைவெளியுடன் துடிக்கத் தொடங்கின. காலத்தின் கட்டுப்பாடு அவர்கள் கைகளுக்குள் வந்துகொண்டிருப்பதை அந்தச் சின்னக் கருவி உணர்த்தியது. “நமது பத்துக் நாள் காலக்கெடு இன்னும் முடியவில்லை, நிலா. ஆனால் இந்த ஒளிக்கீற்று காட்டின் விதிகளையே மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. நாம் உடனடியாக அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்” என்றான் அத்பன்.

நிலா தன் கடந்த கால ரகசியங்களை, குறிப்பாக தான் சிறுவயதில் இழந்த தன் குடும்பத்தினரின் நினைவுகள் இந்த காட்டில் எவ்வாறு தன்னை மிரட்டின என்பதை மெல்லிய குரலில் அத்பனிடம் பகிர்ந்துகொண்டாள். “அத்பன், நானும் என் சொந்த பயங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஆனால் உன்னுடன் இந்தச் பயணத்தில் இணைந்த பிறகுதான் எனக்குப் புரிய왔து; மனித மனம் என்பது இருளால் ஆனது மட்டுமல்ல, அது ஒளியைத் தேடும் தேடல்தான் வாழ்க்கை.” அவர்களின் நட்பு அந்த விபரீதமான காட்டின் நடுவே ஒரு பலமான உளவியல் அரணாக மாறியது.

சுவடியில் பதிந்திருந்த இறுதி வரைபடக் குறிப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட திசையைக் காட்டியது. அந்தப் பாதை கல் மண்டபத்தின் பின்புறம் உள்ள ஒரு ரகசிய வாயிலை நோக்கிச் செல்வதாக இருந்தது. இருவரும் அந்த ஒளியின் வழிகாட்டுதலின்படி மண்டபத்தின் மறுபுறம் இருந்த சிறிய கல் கதவைத் திறந்தார்கள். கதவு திறந்ததும், வெளியே வேறுபட்ட ஒரு காட்சியமைப்பு கண்ணில்பட்டது. அடர்ந்த பனிமூட்டம் விலகி, நீல நிற விண்மீன்கள் ஒளிரும் ஒரு திறந்த வெளிப் பள்ளத்தாக்கு அங்கு விரிந்திருந்தது. அதுவே கானல் காட்டின் மையப் பகுதி என்று அவர்களின் உள்ளுணர்வு எச்சரித்தது.

ஆனால், அந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்குச் செல்லும் வழியை உற்று நோக்கியபோது அத்பனின் இதயம் ஒரு கணத்திற்குத் நின்றுவிட்டது போலிருந்தது. சுவடி காட்டிய பாதையும், அந்த ஒளிக்கீற்று நீளும் திசையும் நேராக முன்னோக்கிச் செல்லாமல், அவர்கள் வந்தடைந்த கானல் காட்டின் ஆரம்ப வாயிலை (Entrance) நோக்கியே மீண்டும் வளைந்து திரும்புவதைக் கண்டான். காட்டின் விதிகளின்படி, நுழைவாயிலுக்குத் திரும்புவது என்பது நினைவுகளின் தொடக்கத்திற்குச் செல்வதாகும்; அதாவது எல்லாம் மீண்டும் முதலிலிருந்து தொடங்கப் போகிறதா அல்லது இது ஒரு மாயச் சுழலா?

“நிலா… நிறுத்து!” அத்பன் அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்தான். “இந்த வரைபடம் நம்மை முன்னோக்கி அழைத்துச் செல்லவில்லை… இது நம்மைக் காட்டின் நுழைவாயிலுக்கே மீண்டும் திருப்புகிறது. இது எப்படி சாத்தியம்?” அவனது முகத்தில் பேரதிர்ச்சி நிழலாடியது.